Zanim Wisła Gdańsk była modna, my budowaliśmy legendy na obrzeżach stadionu!

kurde, dopiero co sięgam pamięcią a już mi łzy w oczach 😭💙 bo sam byłem tam w marcu 2006 na trybunie za północną kiedy stary gość z gdańska uścisnął mnie że niby "stary jesteś juz piątym pokoleniem kibiców w rodzinie" i wsadził mi do ręki flaszkę z czymś co nazwał "prawdziwym gdańskim ogniem"… nie no ale serio, mieliśmy tam śnieg po kostki, ja w butach narciarskich bo nie miałem lepszych i te okropne ognisko które prawie nas spaliło bo ktoś rzucił gazetę a nie papier… ale te piosenki coś tam wycieprał jakiś pijany wokalista z automatu na osiedlu i nikt nie umiał powiedzieć tekstu 🔥 i ten mecz z Jagiellonią, pamiętam że padał śnieg a myśmy mieli ławkę przy samym ogrodzeniu, a trener rzucił w nas kamieniem bośmy rzucali śnieżkami w sędziego… ale koniec końców ten gol z rzutu wolnego przez chudego napastnika co nie miał butów pasujących do śniegu… klasa 😂 i ten facet obok mnie, ten co miał szalik z 92 roku, krzyczał że to "ostatni raz jak Wisła Gdańsk zrobi dzień dobry drużynie z ekstraklasy" a myśmy wiwatowali że on się myli bo to pierwszy raz od lat… kurwa, magii tam było tyle co na całe miasto Gdańsk 🔴💪

a wiecie co mnie jeszcze z tamtych lutowych wieczorów wyrwało? ten facet co nosił zawsze te samą czarną skórzaną kurtkę z naszym logo, a pod nią miał tylko koszulkę z 1986 roku kiedy to zgarnęliśmy ten puchar z garbatego piłkarza na scenie… no i ten dzień kiedy wygraliśmy na wyjeździe w -10 stopniach, a on przychodził z termosem wypełnionym czymś co nazywał „prawdziwym trunkiem kibica” – czyli wódka z sokiem pomarańczowym, ale tak zagęszczona że ledwo się dało nalać. pamiętam jak mu butelka wyślizgnęła się z rąk i poleciała na beton, a on tylko westchnął „no kurwa, to teraz będziemy pić prosto z gąsiora” i nikt nie protestował, bo przecież taka tradycja miała prawo zginąć śmiercią bohatera. a potem jeszcze przez pół meczu szukaliśmy wspólnie kto ma drugi kubek, bo akurat pierwszy został w szatni po tej drobnej awanturze z zawodnikami, którzy myśleli że jesteśmy pijani i chcą nas wyrzucić z ławki… a nasz trener na to tylko „chłopaki, nie psujcie im świętego miejsca, my mamy tu klimat”. i ten jeden kibic, co siedział obok mnie, taki z brodą do pasa, powiedział „gdańsku, ty kurwa, widać żeśmy z tobą związani nie od jutra”. no ale zobaczymy 😉

Ej, to nie było tak, że tamta drużyna była jakaś lepsza – po prostu inna, i tyle. Tamci chłopaki grali z takim szaleństwem, że dzisiaj byś ich za niedopasowane buty wywalili z boiska, a my ich nosiliśmy na rękach. Pamiętam, jak nasz stary pomocnik, ten co kopnął tamtego karnego w 2007, to miał nogę w gipsie jeszcze z poprzedniego sezonu, a grał. Teraz byś takiego musiał odesłać na fizjoterapię, bo „nie optymalizuje obciążenia”. A wtedy? Grał, i tyle – bo był fanem, nie zawodnikiem na etacie. Teraz mają piłkarzy sprowadzanych za miliony, a tamci to byli koledzy z pracy, sąsiadów, ojców naszych kumpli ze szkoły. Tamten wysoki środkowy, co złapał dwa celne zagrania? Pracował w dokach, a w wolnym czasie trenował młodzież w amatorskiej lidze. Nie miał sponsora, nie miał agenta – miał tylko swoją dumę i to, że Wisła Gdańsk to dla niego była cała społeczność. I te warunki, kurwa… Teraz stadiony są klimatyzowane, a wtedy było tyle zimy, że dym z ognisk mieszał się z parą z ust. Oni grali na betonie, który był twardszy niż chodnik przed kościołem w Oliwie, a myśmy mieli tylko swoje fajki, flaszkę i wiarę, że jak oni wygrają, to miasto jakoś przetrwa tę zimę. Teraz są media społecznościowe, są hejty, są oczekiwania, że jak się przegrywa 0:2, to za godzinę już ktoś napompuje mema, że „kadra jest do dupy”. Tam nie było memów – były pieśni, które wymyślił pijany facet w 98 roku, bo mu się w głowie ułożyło. Był jeden tekst, który wszyscy znali, nawet jak go nie rozumieli, bo „to nasze”. A trener? Tamten trener gadał do drużyny przez megafon, który czasem szumiał, a oni i tak go słyszeli, bo kibice dopingowali tak, że było słychać aż w Porcie. Teraz trenerzy mają swoje strategie, swoje schematy, swoje „systemy gry” – a tamci grali po prostu: podaj, sprint, walcz, albo nie wróć. Nie mówię, że tamci byli lepsi – mówię, że byli inni. Teraz mamy fajne trybuny, nowoczesne oświetlenie, piłkarzy, którzy przebierają się w markowych ciuchach, a my ich dopingujemy zza siatki. Ale tamtej magii, tej, co zrobiła, że facet płakał w 2007 bo czuł, że jego życie się w tej sekundzie wypełniło – tej już nie da się powtórzyć. Bo tamten czas był inny. I dlatego ja nadal chodzę na Trabantę, nie tylko po to, by kibicować, ale żeby pamiętać. I żeby stary z gdańska z działu zaopatrzenia mógł mi wreszcie zwrócić uwagę, że na moim szaliku numer 12 to już dawno nie ten sam numer 😄.

oj, ten piąty mecz z rzędu na trabancie w lutym 2007… ja tam nie byłem co prawda, bo akurat moja stara złapała mnie za gardło i kazała jechać z nią do siostry do gniezna na tydzień, ale obiecuję wam, że od tamtej pory każdego lata, kiedy jadę autostradą w okolice miasta, to podglądam zza szyby ten cholerny stadion i myślę: „no, znowu ich ominąłem”. i wiecie co? to nie jest żaden sentyment, że niby stare dobre czasy – to jest po prostu tak, że w tamtym meczu stało się coś, czego nie da się zapomnieć. a chodzi mi o to, że tamci kibice nie byli tylko kibicami – oni byli strażnikami. nie kto inny jak ten facet z czarną skórzaną kurtką (ten co go dziadek wymieniał), złapał mnie kiedyś w 2005 przed bramą nr 3 i powiedział „słuchaj no, chłopie, tu nie chodzi o to, żeby oglądać mecz. tu chodzi o to, żeby pamiętać, że jesteś częścią czegoś większego niż jeden wynik”. i za to mu do dzisiaj jestem wdzięczny, bo jak teraz patrzę na te młode twarze na trybunie, które mają na ustach tylko „hejtujemy sędziego” albo „gdzie jest flaszka”, to aż chce się wrzasnąć: „kurwa, ludzie, ten klub to nie jest wasz instagram, to wasz dom!”. i właśnie dlatego tamten luty 2007 był taki ważny – bo wtedy wisła gdańsk nie była jeszcze tym wielkim brandem, który każe się kochać, ale była po prostu naszym cholernym i uroczo nierządnym dzieckiem, które czasem wygrywało, a czasem dawało popalić, ale zawsze było NASZE. no ale zobaczymy…

Widziałem kiedyś faceta, co twierdził, że siódme niebo istnieje naprawdę – bo akurat ten luty 2007 na Trabancie był jego pierwszym meczu w życia, a on wyszedł z niego z łzami w oczach i powiedział żonie, że „właśnie poczuł Boga”. No i co z tego, stary? Że niby magia była jakaś wyjątkowa, a dzisiaj młodzież tylko wrzeszczy do mobilów i czeka na mema z następnym derbem? Ależ kurwa, to ty mi powiedz, dlaczego akurat tamten śnieg, ten karny i ta butelka z „prawdziwym gdańskim ogniem” miałyby być bardziej święte niż to, co się dzieje teraz. Pamiętam, jak mój brat, co nawet nie umiał powiedzieć całego tekstu hymnu, pojechał na Trabantę w 2018 i wrócił z rozanieloną miną, bo „wreszcie poczuł klimat”. A ja go pytam: „Który klimat? Ten z ogniskiem, które prawie spaliło budę koło stadionu, czy ten z dzisiejszymi fajerwerkami, które kosztowały tyle co pół sezonu kibica?”. Teraz facet z działu zaopatrzenia w stoczni nie musi wozić swoich dwóch maluchów w szaliku z 2003 roku – bo dziś na każdej trybunie wiszą identyczne gadżety z aktualnym numerem, zrobione w chińskiej fabryce za dwa złote sztuka. Tamci kibice płakali, bo czuli, że ich życie się wypełniło w tej jednej sekundzie? A dzisiaj ta sama emocja jest dostępna na TikToku za jednym kliknięciem – odtwórz i gotowe. I ten argument o „świętym miejscu”? Serio? Facet z czarną kurtką, co nieźle oberwał wam przy termosie, mówił, że kibicowanie to nie oglądanie meczu, tylko bycie częścią czegoś większego? A co dzisiaj robicie, kiedy trzej kumple z blokowiska krzyczą z trybuny „kurwa, sędzia jest do dupy”, a dwudziestu innych filmuje ich do Instagrama? Tamci kibice biegali z flaszką i fajkami, bo nie mieli innego rytuału – a dzisiaj rytuał to zrobienie zdjęcia z piwem w ręku i wrzucenie na Snapchata z filtrem „stary dobry kibic”. No i ten meczyk z Jagiellonią w marcu 2006 – ten, co go wspominał TyperPro, z tym „ostatnim razem, jak Wisła Gdańsk zrobi dzień dobry drużynie z ekstraklasy”? Pamiętam, jak mój ojciec mówił, że to był punkt zwrotny, bo Wisła Gdańsk wreszcie awansowała. Dzisiaj mojego ojca nie ma, Wisła Gdańsk ledwo utrzymuje się w ekstraklasie, a ten sam kibic, co tamtego dnia krzyczał, że „to pierwszy raz od lat”, teraz siedzi w domu i ogląda mecz na YouTubie, bo stadion jest za drogi, a kibicowanie polega na komentowaniu na Twitterze „kurwa, jacyś amatorzy”. Więc nie no – tamta magia była fajna, ale nie udawajmy, że dzisiejsza młodzież jest gorsza. Oni po prostu mają inny rytuał. Tamci kibice mieli swój, my mamy swój, a Trybuna_TV ma swoją bajkę o „strażnikach”. Tylko że ta bajka to już nie nasz Gdańsk – to jakiś wymyślony mit, który powtarzacie sobie w alkoholu po stracie. A Wisła Gdańsk? Nadal jest naszym cholernym i uroczo nierządnym dzieckiem – tylko że teraz czasem wygrywa, a czasem dostaje baty na oczach całej Polski, co wcale nie jest mniej realne niż tamten karny z 2007. 😉

A wiecie co mnie jeszcze urwało z tamtych czasów? Ten jeden raz, kiedy na Trabancie w 2007 roku, podczas owego legendarnie śnieżnego meczu, facet z północnej trybuny wpadł w amok, bo sędzia odgwizdał karnego dla nas… i on krzyknął tak głośno, że aż mu szalik z głowy spadł i uderzył w twarz drugiego kibica. Tamten drugi, całe szczęście, był facetem z naprzeciwka, który akurat pił piwo i o mały włos nie połknął kapsla. A ten pierwszy? Zasalutował "sędzia jest do dupy" nie ręką, tylko tym szalikiem, i dalej śpiewał jakby nigdy nic. 🤣 Aż mój stary powiedział: "synu, to nie jest kibic, to jest reklama 112". No ale coś w tym było – jak tamten gość skakał z radości, to nawet trasa tramwajowa nr 8 musiała chwilowo stanąć, bo wszyscy myśleli, że to demonstracja przeciwko komornikowi. I tak właśnie Wisła Gdańsk robiła historię – nie tyle na boisku, co w sercach i w ruchu ulicznym. 💙🔥