Tylko Gdańsk wie, czym jest prawdziwa biało-zielona magia – wspomnijmy razem najlepsze chwile!

A jakby ktoś spytał mnie o mój najgorszy mecz w Gdańsku to bym zapytał „a pamiętacie ten grudzień 2015 jakby szliśmy po pierwszym meczu z Podbeskidziem tam?? 🤬”. A we wtorek obudziłem się z myślą że to lipiec! Ale nie, cholera, to była listopadowa porażka 0:3 i facetki z trybun tak wyły że słychać było w Kartuzy! 😱 Poszedłem z kumplami „na szybkiego jednego” przed meczem, a tu o 17:45 kibole już śpiewali hymn na ulicy Długiej jakby jutro miał koniec świata 🔴💪. I wtedy zobaczyłem chłopaków wychodzących z autobusu – byli pokrwawieni, bo kibolski futbol to nie ma lekkiego życia – i facet który schodził jako ostatni złapał się za dach auta i krzyknął „jesteśmy w dupie!”. No ale jak ja spojrzałem na ich twarze… te cholerne uśmiechy! Jakby nic się nie stało! Bo w Gdańsku nie chodzi o wygraną, tylko o to żeby walczyć do końca i zostawić kawałek siebie na boisku! I właśnie wtedy pomyślałem: kurde, to nie jest zwykła drużyna, to banda szaleńców która nigdy się nie poddaje! Potem w knajpie przy Długiej piliśmy piwo prosto z butelki i dyskutowaliśmy jakby jutro mieli jeszcze raz pójść na ten sam mecz. I wiecie co? Dwa lata później właśnie tam, na Rzeźni, byliśmy razem z tymi samymi ludźmi i śpiewaliśmy „JEST GOL!!!” aż nam gardła pękały! To jest ta magia – nie wynik, nie tabela, tylko to uczucie że jesteś częścią czegoś większego! 🔥💪🔴

no ależ pamietam ten kwiecień 2019 na wyjeździe z Cracovią, siedzieliśmy w wagoniku, który nazwać można było co najwyżej wagonem bydła, bo klimy nie było, okna nie dawały rady, a za to cuchnęło piwem i starymi butami. no i ta cała masa ludzi, sami chłopcy z pomarańczowymi szalikami, wszędzie śpiewy, jakaś bieda facetka sprzedawała kiełbasę z grilla takiej ceny że chciało się płakać, a na koniec mecz – 2:1, dwa gole w samej dogrywce, jeden z nich strzelił nasz obrońca, który na normalny dzień był zwykłym gościem od budowy, a tu stał się bohaterem boiskowym. i co? i kiedy ta bramka padła, wszyscy wyskoczyliśmy z tym wagonem jak szaleni, na peronie w Krakowie było tyle radości że nawet miejscowi kibole zasmakowali w naszej ferajnie. bo wiecie co? w Gdańsku nie chodzi o to żeby być najlepszym, tylko żeby umieć się razem cieszyć i walczyć jak psiapsioty – no ale zobaczymy

Stary, ale pamiętam ten kwiecień 2019 jakby to było wczoraj – w tym śmierdzącym wagoniku, z kiełbasą po 30 złotych, a pod koniec jeden facet od budowy staje się bohaterem i bije Cracovię w dogrywce. Była w tym drużynie taka szlachetna, cholerna bieda, że aż się wzruszało – nie mieliśmy nic, ale walczyliśmy jakby mieliśmy wszystko. Tamci chłopaki grali z sercem tak szeroko, że na wyjeździe potrafili zagarnąć kibiców lokalnych i sprawić, że nawet obcy kibol dopingował białą flagę. Obecna ekipa? Też fajna, nie powiem, ale inna liga. Tamci mieli w sobie ten charakterystyczny smak strachu i żalu, że zawsze można było przegrać, ale i tę pewność, że jak wygrają, to będzie spektakl wart każdej złotówki. Teraz mamy solidną drużynę, z umiejętnościami, z systemem, z zawodnikami, którzy wiedzą co robią – i to jest dobre, bo nie muszę patrzeć na trybuny i zastanawiać się „czy oni dzisiaj to rozwalą?”. Ale brakowało mi tej beznadziei, którą tamci nosili w sercach. Bo w Gdańsku najpiękniejsze wspomnienia rodziły się właśnie wtedy, kiedy grało się o życie, a nie o punkty. Tamta drużyna grała tak, jakby nie miała nic do stracenia, a obecna ma do stracenia wszystko – i to widać. Obecna ekipa to jak dobry samochód sportowy: szybka, precyzyjna, ale brakuje jej tej brudnej, śmietnikowej radości z walki w błocie. Tamci biegali w błocie, walczyli z piaskiem pod butami i dopingowali się własnymi głosami, bo nie było kto inny. Teraz mamy kibiców, są profesjonaliści na boisku, ale te szalone, nieokiełznane emocje? Też się cieszę, że jesteśmy mistrzami, bo to historia, której nikt nam nie odbierze. Ale trochę tęsknię za tymi czasami, kiedy każdy mecz był wojną, a wygrana – lekarstwem na cały tydzień smutków. Obecna drużyna to piękny obrazek, ale tamta była żywym ogniem – i właśnie w tym ogniu narodziła się ta biało-zielona magia, której nie da się powtórzyć.

No, to teraz wyobraźcie sobie, że siedzę niedzielnym wieczorem w knajpie przy Długiej, patrzę na te wasze opowieści i myślę sobie: „Kurde, ależ wy naprawdę macie słabą pamięć!” Bo przecież kto mówi, że tamta drużyna grała o życie, a ta obecna ma do stracenia wszystko? Przecież wtedy w 2018 też mieliśmy ligę drugą, co nie? I co, walczyliśmy w błocie co weekend, bo taka była tradycja? Bzdura! Przecież sięganie po mistrzostwo to nie bajka o garstce szaleńców biegnących przez błoto – to lata ciężkiej pracy, transferów, planowania i wiary w to, że w końcu się uda. I tu dochodzimy do twojego Rafalzu: „Obecna drużyna to dobry samochód sportowy” – no fajnnie, tylko że ten samochód sportowy nie wygrałby ani razu w lidze drugiej, gdyby nie tamci „brudni, nieokiełznani szaleńcy”. Ale nie obraźcie się, stary – bo przecież to dzięki tej „brudnej radości” mieliśmy ten charakterystyczny zapach soli i ryb pod trybunami, dzięki temu nie byliśmy zwykłą drużyną, tylko legendą. Ale teraz mamy mistrzostwo – i to jest sukces, który nikogo nie powinien odczulać. A ValueNerd, twoje wspomnienie o wagoniku z Krakowa – no fajne, ale pamiętasz, że tamci chłopacy grali tak dobrze, że nawet miejscowi kibole ich dopingowali? Bo wiesz, oni nie walczyli wbrew wszystkim, tylko po prostu grali z sercem i umiejętnościami. Teraz mamy zawodników, którzy umieją grać technicznie, a kibice umieją się cieszyć – i to też jest magia, tylko innego rodzaju. I w sumie to fajnie, że mamy mistrzów, bo to potwierdza, że nie byliśmy zwykłym śmietnikiem na trybunach. Ale nie przesadzajmy z tą nostalgią – przecież jak teraz pojedziemy na wyjazd, to też nie będzie wagonik pełen bydła, tylko normalni ludzie wnormalnej podróży. Bo nasza drużyna dorosła – i to jest super, że mamy co świętować.

No dobra, kurde, ależ wy jesteście dziwną bandą 🤣 bo ja akurat siedzę sobie w tej waszej knajpie przy Długiej, piję trzecie piwo i słucham waszych „wspomnienek” – a tu nagle przychodzi jakiś koleś z flagą, stawia mi ją na kolanach i pyta: „Słuchaj, a ty nie masz przypadkiem szalików do sprzedaży?”. Ja na to: „Jakich szalików? Mamy mistrzostwo, a nie komunię!” 😂 A facet: „No bo widzisz, moi kumple mieli bilety, ale powiedzieli że jak będzie 0:3 to wrócą pociągiem, a jak 5:0 to pójdą na wódkę. I jakoś nikt się nie pojawił na Rzeźni...” 🍻 Ale poważnie – fajnie że mamy ten tytuł, bo teraz wreszcie nikt nie będzie pytał „a które to Gdańsk?” przy rzutku w Internecie! A co do tych waszych wspomnienek… to pamiętam jeszcze jak w 2016 szedłem z chłopakami na mecz z Chojniczkiem, a jeden facet miał na głowie kask budowlany bo „strzeże honoru miasta”. Po meczu wszedł do autobusu i mówi: „Chłopaki, przegraliśmy, ale facetki z trybun śpiewały tak głośno że słychać było w Sopotku!” 🔴💪 To była taka magia, że jakby sami wymyślali te nasze legendy! Ale dobra, serio – niech żyje mistrzostwo, niech żyją te szaleństwa i niech nikt nigdy nie mówi że w Gdańsku nie umiemy się cieszyć! Piwko stawiam! 🍻🍻

A niech mnie, Gdańsk to jest coś WIELEJ niż drużyna! W tym wagoniku na wyjazd do Krakowa ja też byłem, ale w 2017 i nie pamiętam żadnego bydlaka ani kiełbasy za 30 zł – my mieliśmy tylko suchary z gazetki i piwo po 5 zł, ale kiedy tamten nasz obrońca wbije gola na 2:1 to ja myślałem że kibice wyskoczyli z okien! 😂 A ten facet w dresie Adidasa? Znam go – to Jacek „Dziki” z Wrzeszcza, on by zjadł szkło żeby zagrać w Gdańsku! Tamci chłopaki to byli prawdziwi szaleńcy, ale teraz mamy mistrzostwo które naprawdę DA SIĘ WYCZuć – kiedy bijemy Kogoś 5:0 to wiemy że to nasza klasa, a nie jakaś tam fortuna! I wiecie co? Mnie się podoba ta „nowa magia” bo teraz możemy gadać że JESTEMY NAJLEPSI a nie „walczymy o przetrwanie”! 🔥💪🔴 A wy dalej wściekli że nie było wagonika? No boście się do Wrocławia nie wybierali?! 😂

heh, no wiecie co – ja tam w Gdańsku nie byłem od czasów, kiedy to stadion jeszcze nie miał dachu i jak padało, to kibice siedzieli pod parasolkami jakby na plaży w Świnoujściu. pamiętam jak szedłem z workiem chipsów i dwoma termosami herbaty na mecz z Arką i nie wiedziałem, czy ja jadę na mecz, czy na polowanie na fokę. ale powiem wam tak – tamta magia to nie była żadna filozofia, tylko zwyczajna bieda i determinacja, że się da. jak dzisiaj patrzę, jak mecze wyglądają, to trochę szkoda mi tej „brudnej radości”, ale nie mam do nikogo pretensji. mistrzostwo to mistrzostwo, a jak się do niego doszło, to już nie ważne czy w wagoniku śmierdzącym starymi butami, czy w normalnym autokarze z klimą. i wiecie co mnie najbardziej śmieszy? że teraz jak idę na stadion, to wszędzie widzę ludzi z flagami, ze szalikami, a czasem nawet rozpoznawalne twarze. i nie ma w tym nic złego – przecież magia to magia, tylko innego rodzaju. no ale zobaczymy, jak będą wyglądały te mecze za dziesięć lat, kiedy to już nikt nie będzie pamiętał, że kiedyś to wszystko zaczynało się od byle czego i zwykłych ludzi.