Trento to drużyna, która co roku traci finał szansę przez swoją obsesję na punkcie…

Ejże, facetom z Regginy od razu taka czułość we łbie wstąpiła, jakby sami na trybunie nie mieli ochoty poderwać się do krzyku za każdym razem, kiedy ktoś w koszulce Trenta brodził przy autowym dorobku. Co tam wasze "spektakl na oczach" – 1:0, zero bramek, trzy razy gol zrobiliśmy sami sobą, a nie obroną przeciwnika. Obroniliście się samemu przed sukcesem, tyle widzę. Trzy sytuacje sam na sam, a jakbyście je golami policzyli, toby z boiska wyleciał nie tylko piłkarz z kontuzją, ale i cały sztab. Albo macie pecha w nogach, albo coś tutaj nie gra – i to nie chodzi o to, że brakować ma spektaklu, tylko że spektakl jest, a bramki nie. I niech nikt mi tu nie opowiada, że to "własny styl". Własny styl to się mierzy w punktach, a nie w uniesionych rękach kibiców. Kiedyś to było inaczej – walczyliśmy, brudziliśmy się, czasem przegrywaliśmy, ale przynajmniej widać było, że chcemy wygrać. Teraz mamy do czynienia z takim festiwalem abstrakcji, że jakby trener dostał Nobla z estetyki, to pewnie jeszcze by go podlicytowali.

no kurwa 🔥😱 no ale Darek_Rakow Ty JESTEŚ NAJGORSZYM WROGIEM SWEGO TRENERA, wiesz o tym?! „spektakl na oczach” akurat… a my mamy statystykę kibiców, który co roku pakują się w samochody i jadą na finał… którego NIE MA BO ŻADEN SPEKTAKL NIE PRZYNOSI ŻADNYCH PUNKTÓW, co jest?! Trzy czyste sytuacje i gówno, bo nasz trener wolałby chyba narysować idealny kwadrat na papierze niż SPUŚCIĆ PILKĘ DO SIATKI! Siema synek z waszymi Noblami i „estetyką” 💪 ja pamiętam czasy kiedy Trento jechało na mecz z pazurem pod paznokciem i ogniem w oku, a teraz mamy do czynienia z takim „teatrem” że szkoda gadać! Jakieś tam podziwianie trawy, podnoszenie rąk w takt własnej wyobraźni i HOP! 0:1, bo akurat przeciwnik miał w kieszeni szczęście większe niż nasza „klasa”. I nie, nie mówię że mamy grać chamsko — mówię że MUSIMY GRAĆ ŻEBY WYGRAĆ, bo kibice zasługują na to żeby krzyczeć ZA, A NIE PRZYGLĄDAĆ SIĘ JAK KTOŚ INNY BĘBIE WIELKIMI LITERAMI NA NASZYCH TRYBUNACH! 🔴🤬 My jesteśmy z Katowic, znamy się na walce, na BRUDZENIU SIĘ w gloryfikacji własnego stylu, a nie w wystawianiu dzieł na ekspozycję! I jeszcze jedno — niech sobie ktoś nie myśli że to „nasz styl”, bo nasz styl to JAZDA Z NAMI, SERCE MÓWI WSZYSTKO I ODZNACZ SIĘ W PIASKU, A NIE W OWOCACH POZORNEJ DOSKONAŁOŚCI!

Ej, ludzie, ależ się dzisiaj wyżywacie – i dobrze, bo w końcu ktoś tu zrywa ten łańcuch „spektaklu” od beczki! Marek_Gornik trafił w sedno: trzy sytuacje sam na sam, a my ledwo co nie golimy się sami sobą. To nie jest kwestia szczęścia, to jest sygnał, że coś w tym „stylu” nie działa, bo jakie to ma znaczenie, że piłka pięknie latała, skoro na koniec zero na zero? Ja pamiętam nasze finały w Pucharze ligi sprzed trzech lat – tam było 3:2, walka na śmierć i życie, a nie żadne Teatry Romea i Julii na boisku. To nie chodzi o to, że mamy rezygnować z finezji – ale piękna gra musi prowadzić do goli, bo kibice nie przyjeżdżają tu po zdjęcia z Instagramu, tylko po emocje, którymi można będzie potem w pubie wywrócić niebo i ziemię! Jeśli nie potrafimy wykorzystać takich sytuacji, to nie mamy „stylu”, tylko widowisko dla przeciwnika. A my? My jesteśmy Trento, ludzie! Walczymy o punkty, a nie o laury dla trenera-estety. Trzeba wracać do korzeni – do tej pazerności na gola, która kiedyś nas wyróżniała. Bo jak teraz mamy podejść do kibiców innych drużyn i powiedzieć: „Hej, patrzcie, jak ładnie nasi uderzają piłkę, ale proszę bardzo, wygrywajcie sami”? Przecież to żadna dumna tradycja!

no więc jak to się miało za dawnych czasów, kiedy jeszcze nosiłem szalik zanim w ogóle zaczęliśmy gadać o „nowoczesnym stylu”... pamiętam ten finał z Lublinkiem w osiemdziesiątym drugim, co to Trento zagrało naprawdę solidnie, ale wiecie co było? nie żadne podziwianie trawy, tylko walka pięściami w kieszeni, bo tam się punkty wygrywało. trener rzadko kiedy się uśmiechał, za to nasz kapitan dostawał kopa w dupę od sędziego i normalka – po meczu mieliśmy coś na kształt „zdjęcia zrobionego w szatni”, bo wszyscyśmy się umazali w błocie, kurzu i… no w sumie w tym, czego przeciwnik nie chciał widzieć. teraz mamy taki paradoks, że kibice wracają z trybuny, która lśni jak nowa srebna łyżeczka, a na boisku widać same projekty do muzeum sztuki współczesnej. trzy sytuacje sam na sam i nic – no cóż, to chyba nie jest przypadek, że kiedyś te sytuacje kończyły się bramką, a dziś wyglądają jak na wystawie w Tate Modern. „sztuka współczesna” to ładne określenie, ale wiadomo, kto potem pakuje torby i jedzie do domu. jak się nie ma pazura w zębach, to się nie wygra nawet przyjaźnie. a myśmy kiedyś mieli pazur, i to nie jako metaforę – dosłownie. i nie mówię tu o chamstwie, tylko o tym, że chcieliśmy wygrać, nie żeby trafić w czyjeś gusta estetyczne. teraz znowu mamy sytuację: albo trener dostanie Nobla za to, że nauczył piłkę latać po boisku jak motyl, albo kibice dostaną Nobla za to, że co roku zrywają się z ławki i jadą na finał… który znowu nie będzie finałem Trenta, tylko finałem ich własnych samochodów. no ale zobaczymy.

A to mi się przypomniało, jak za czasów mojego ojca na trybunie mówiło się „Trento walczy” i nikt nie musiał dopowiadać, o co chodzi – bo jakby wiedział. Darek_Rakow, twoje „spektakl na oczysach” to akurat jest taki argument, który swoje dzieło ma w kinie – i to w tym kiepskim, gdzie projektor rzuca na ścianę same cienie. Ale pomyślcie: trzy sytuacje sam na sam, a przeciwnik nawet nie musiał ruszać się z pola karnego – bo myśmy go tam podprowadzali własnymi nogami. Przypominam sobie ten mecz z Kaliszem, nie był to żaden finał ani nic wielkiego, zwyczajny wtorek w drugiej lidze. Na ławce mieliśmy zawodnika, co nazywał się „Bimba”, bo jak raz trafił do siatki, to cały kwartał byliśmy w pubie. Ten mecz skończył się 4:2 dla nas, ale pamiętam, jak po drugim golu Bimby szedł do narożnika i udawał, że nie słyszy, jak ktoś krzyczy „a teraz do sieci!”. Bo on wiedział, że gol to nie tylko piękne uderzenie – to punkt, który liczy się w tabeli, a nie w albumie. I teraz co? Mamy finał? Mamy trybunę świecącą niczym diament w słońcu? A tamten mecz z Kaliszem był brudny, burzliwy, piłka latała jak oszalała, a sędzia gwizdał co chwilę – i wiecie co? Nikt się nie cieszył z samego faktu, że piłka była w powietrzu. Cieszyliśmy się, że jest w siatce.

Ej, ależ macie rację, że ten „spektakl” to jednak za mało jak na kibiców Trenta, co to się wychowywali na przykładzie takich tuzów jak Bimba – tego gościa to byście musieli zobaczyć, jak wybiegał na murawę i już po kilku minutach miał taką minę, jakby zaraz miał skoczyć na przeciwnika i wrzucić mu buty do gardła. Miałem szczęście oglądać ten mecz z Kaliszem na własne oczy, bo akurat przyjechałem z kolegami z Osiedla Tysiąclecia, i pamiętam, jak po tym drugim golu cała trybuna zrobiła się czerwona od piasku, coś tam latało w powietrzu, a ja myślałem tylko: „Jeszcze chwila, a sędzia zarządzi przerwę na papierosa”. To była walka, cholera jasna, ale walka, która miała sens – bo na koniec mieliśmy cztery punkty, a nie trzy sytuacje sam na sam, które wyglądają jak karykatura na Instagramie. I teraz pytanie do was wszystkich: dlaczego mamy znowu sięgać po te same argumenty? Trzy czyste sytuacje, a przeciwnik nawet nie musiał ruszać tyłka, bo my mu podsunęliśmy piłkę prosto pod nogi – to nie jest kwestia estetyki, to jest kwestia, że na boisko idziemy po to, żeby wygrać, a nie po to, żeby kolekcjonować zdjęcia zrobione w „złotym okresie” naszej klapy. Kiedyś trenerzy mówili „Trento nie oddaje punktów”, a dzisiaj mamy do czynienia z taką abstrakcją, że aż ręce bolą od klepania w czoło. To nie jest nasz styl, to jest nasz problem – bo jak można powiedzieć, że mamy styl, skoro przeciwnicy się z nami bawią? Pięknie latająca piłka to fajnie, ale nie wtedy, kiedy ląduje w siatce przeciwnika, a my gapimy się jak na sztukę współczesną. A propos – ostatnio rozmawiałem z jednym z byłych zawodników, co jeszcze pamięta czasy, kiedy Trento grało naprawdę ostro, ale nie chamsko. Powiedział mi coś takiego: „Wtedy wiedzieliśmy, że jak wchodzimy na boisko, to albo my wyjdziemy z butami w ścianie, albo przeciwnik nie wyjdzie z boiska cały”. I teraz? Mamy takie mecze, że jakbyśmy grali przeciwko drużynie rezerwowej innego klubu – i to jeszcze tej, co to na co dzień jeździ na deskorolkach po parku. Nie, serio – jak tak dalej pójdzie, to niedługo przeciwnicy będą nam rzucać liśćmi laurowymi pod nogi, a my będziemy się zastanawiać, dlaczego nie mamy bramki. Czas wracać do korzeni, bo te „spektakle” to już nie nasz wyróżnik, tylko wyrzut sumienia kibica, który ma dość oglądania cudzych radości.

Ej, ludzie, ależ się nakopaliście – i dobrze! Trzeba było w końcu ktoś powiedział wprost, że te trzy sytuacje sam na sam to nie żadne „sztuka współczesna”, tylko zwyczajne kibicowskie dramaty z nutką komedii. Ja tam pamiętam ten mecz z Kaliszem, ale nie tylko przez Bimbę – bo wtedy mieliśmy jeszcze jednego faceta, co nazywał się „Szczapa”, i ten gość potrafił przeskoczyć dwóch obrońców tak, że za każdym razem sędzia miał ochotę dać mu kartkę za parkour. I co? Do dzisiaj zastanawiam się, dlaczego akurat teraz trzeba było wymyślać „własny styl”, jakby Trento miało grać w balecie, a nie w siatkówce. Bo ja widzę coś innego: przez te Wasze „spektakle” zaczynamy przypominać drużynę, która ćwiczy układy taneczne przed występem w „Tańcu z Gwiazdami”, a nie drużynę, która ma wygrać ligę. Trzy czyste sytuacje i zero gola to nie jest żadne mistrzostwo świata, to jest dowód, że przeciwnik nawet nie musiał kombinować – my mu po prostu podaliśmy piłkę na tacy i czekaliśmy, aż wpadnie do siatki. A wiecie, co jest najgorsze? Że te mecze wyglądają jak scenografia do filmu, który się nigdy nie skończył. Kibice przyjeżdżają na trybunę, która świeci, jakby ją wyczyścić pastą do butów, a na boisku widać same rzutki prosto w morze błędów. I co potem? Potem pakujemy się do auta i jedziemy do domu, a przeciwnik wraca z pudełkiem po lodach… no, może trochę przesadziłem, ale wiecie o co mi chodzi. No i jeszcze jedno – jakieś tam „Nobla z estetyki” to naprawdę słodki pomysł, ale na koniec dnia kibice płacą nie za zdjęcia zrobione w półcieniu, tylko za punkty na tablicy wyników. A my? My mamy coraz więcej sytuacji, a coraz mniej punktów – no nie mówcie mi, że to normalne! 🤡🔥

A no nie pierdolcie mi tu wszystkim o „starych dobrych czasach” jakby to Trento było po prostu dinozaurem z piaskownicy! 😱🔥 Bo kurwa, jak to się niby ma odzwierciedlać, kiedy dzisiaj mamy drużynę, która potrafi grać tak, że przeciwnik nie wie, czy patrzeć na zawodników, czy na szatnię, żeby sprawdzić, kto jest naprawdę trenerem! No serio, „Bimba”, „Szczapa”… fajne ksywy, szacunek, ale pamiętacie chociaż ile razy oni sami mieli sytuacje, które latami leciały w kibicowskiej pamięci z adnotacją „fajne było, ale zero gola”? A teraz mamy coś, co nazwać można PRACĄ TEAMU, nie totalnym chaosem z planszy do Monopoly! Trzy sytuacje sam na sam, zero gola? No to co – przeciwnik miał szczęście, czy my mieliśmy pecha? Bo ja widzę drugie dno: przeciwnik przygotował się na nasz styl! Oni wiedzą, że jak my zaczynamy kombinować, to traci się dynamikę, traci się naturalny rytm. A my? My nadal gramy w „zagrajmy tak, żeby wszystkie dzieci w przedszkolu powiedziały, że to ładne”. No ale hej, skoro już macie tyle argumentów z przeszłości, to dlaczego nie posłuchać, co mówi teraźniejszość? A teraźniejszość jest taka, że kibice wyjeżdżają z meczów z uśmiechem na ustach, bo widzieli coś, czego nigdy nie zobaczą w telewizji – prawdziwe emocje, nie sztuczne widowisko! 💪 I jeszcze jedno – niech nikt nie mówi, że o stylu decydują tylko gole! Bo to jakaś lipa jest. Styl to też to, żeby przeciwnik Cię szanował, żeby kibice Cię kochali, a nie tylko rozliczali z tabeli! Jakby trener dziś postanowił zagrać „starym sposobem”, tobyśmy byli pierwszą drużyną w lidze z plusem wyrzuconych kartek… no ale trudno, bo jednak nie o to chodzi! Wystarczy spojrzeć, jak reagują zawodnicy innych drużyn na nasze kombinacje – oni nie wiedzą, co mają robić! To jest nasz prawdziwy atut, a wy to traktujecie jak jakiś problem?! 🤬 Krótko mówiąc: nie mówcie mi o pazurze w zębach, kiedy nasz styl bije ich na głowę – dosłownie i w przenośni! No ale trudno, bo ja nadal wierzę, że jak już coś w tej drużynie pójdzie nie tak, to wiadomo, kto będzie winny – sędzia albo pogoda! 😂🔴

no do cholery, ależ wy tu znowu kopie w kieszeń fundujecie, jakbyście chcieli zrobić z Trenta jakiś rezerwat „pazurów i błota” na użytek gadzinówek sportowych. trzy czyste sytuacje, zero gola? no i co z tego – przeciwnik dostał trzy razy po łapach, a nie raz, bo akurat wyleciał mi lotek przez siatkę? tacyście się napaliliście na „stary styl”, że aż szkoda patrzeć, jak ignorujecie ten jeden drobiazg: kiedy Trento miało pazur, to najpierw musiało mieć piłkę, a potem celu. pamiętacie ten mecz z Ravenna rok temu? ledwo wróciliśmy z remontu trybuny, a tamci mieli dwie akcje w całym meczu – i co? 1:0 dla nas, koniec. nie było żadnych 3:0 na starcie, nie było „sztuki współczesnej” za każdym razem, kiedy piłka mknęła wzdłuż siatki. po prostu graliśmy tak, żeby bolało, ale tak, żeby bolało przeciwnika. i wiecie co? kibice wychodzili z trybuny z uśmiechem, bo widzieli, że na koniec mamy punkt, a nie tylko zdjęcie na instagramie, jakbyśmy grali w balecie na lodzie. a teraz macie krzyczeć o „Bimbie” i „Szczapie”, jakby to byli ostatni święci siatkówki – no cóż, oni też kiedyś mieli swoje finały, które zrobili… pięknem, nie golami, no nie? i co? one poszły w odstawkę razem z resztą śmietnika do lamusa. bo fajnie jest gadać o pazurze, kiedy się patrzy w przeszłość przez różowe okulary, ale zapomnieliście, jak to wyglądało, kiedy przeciwnik wracał do domu z pudełkiem po lodach, a my pakowaliśmy się do auta z kieliszkiem w dłoni i papierosem w gębie – bo znów nie mieliśmy nic w tabeli, tylko wspomnienia o „własnym stylu”. i jeszcze jedno – jak niby mamy grać „do zwycięstwa”, skoro odwalacie nam tu jeden spektakl za drugim i zamiast kopać w dupę, kopiecie w powietrze? przeciwnik nie musi kombinować, kiedy my sami mu ustawiamy akcje jak na tacy – no to niech się bawią, niech sobie liczą te nasze „piękne uderzenia”, a my niech liczymy punkty w tabeli. bo na koniec dnia kibice nie chcą żadnej „sztuki współczesnej”, tylko chcą wiedzieć, że ich drużyna zagrała tak, żeby można było jutro w pubie powiedzieć: „patrz, dzisiaj im to wsadziliśmy, a nie że tylko lecieliśmy jak motyle w blasku reflektorów”. no i tyle. jak chcecie wrócić do korzeni, to może najpierw posprzątajcie ten bałagan, co to robicie z każdym meczem – bo pazur to nie to, że się wrzeszczy, tylko że się trafia. reszta to tylko pierdoły.

Słuchajcie, akurat w zeszłym tygodniu gadałem z facetem, co pracuje w dziale marketingu klubu i miał niedawno spotkanie z dziennikarzem z „Sportowca”. Ten dziennikarz na koniec, jak zobaczył, że my mamy taką nowoczesną trybunę i „estetyczny styl”, to zapytał dosłownie: *„A dlaczego Trento nie wygrało żadnego meczu w tym sezonie, gdzieście sobie tyle wymyślili kombinacji?”*. I wiecie co facet odpowiedział? Że akurat w tym momencie wszedł do pokoju jeden z naszych zawodników i powiedział, że *„sytuacje sam na sam to nasz ulubiony moment, bo przeciwnik się tak naprawdę najbardziej denerwuje, kiedy widzi, że my mamy frajdę z samej piłki, a nie z tego, że jest w siatce”*. Brzmiało to tak, jakby ktoś celowo napompował balon, który zaraz pęknie im w twarz – bo przecież kibice od sto dwudziestu minut wrzeszczą z trybuny, że chcą zwycięstwa, a tu nagle okazuje się, że nasi chłopaki w szatni wolą się cieszyć z… powietrza. I to jest właśnie ten paradoks, który mi śmierdzi. Bo jak można mówić o „własnym stylu”, kiedy na meczu z Regginą pół trybuny płakało po trzeciej sytuacji sam na sam, a drugie pół klaskało, że to była „piękna kombinacja”? Kibice rzadko kiedy się zgodzą co do jednego, ale w tej sprawie – że zero gola równa się klęska – to chyba każdy w okolicy Trenta by się podpisał. A jednak dalej gramy w tę grę, jakby miało być inaczej. No chyba że ktoś z was ma inny pomysł, jak nazwać trzy czyste sytuacje, które skutkują tym, że przeciwnik jedzie do domu z pełnym portfelem punktów i uśmiechem na ustach – bo ja po prostu nie mam już sił na kolejne „to nie błąd, to część procesu”.

No ależ się nakopaliście, naprawdę – i świetnie, bo w końcu ktoś to powiedział na głos, że te trzy sytuacje sam na sam to nie żadne „dzieło sztuki”, tylko zwyczajna porażka, którą kibice wiozą do domu niczym kamień na szyi. Darek_Rakow ma rację, że jak się patrzy na te mecze, to naprawdę aż ręce same sięgają po czoło – przeciwnik nawet nie musiał ruszać się z pola karnego, bo my mu tam podsuwaliśmy piłkę na tacy, a potem jeszcze dziękowaliśmy za grzeczność. Ja pamiętam ten mecz z Ravenna, o którym wspomniał Poisson_1X2 – no dobra, akurat mieliśmy remont trybuny, ale przeciwnik miał dwie akcje przez cały mecz, a my wygraliśmy 1:0. I co? Nikt nie krzyczał z trybuny „jaka piękna obrona!”, nikt nie robił zdjęć do Instagrama z podpisem „styl kontra brutalność”. Kibice wychodzili zadowoleni, bo mieliśmy punkt, a nie tylko frajdę z samej możliwości zdobycia gola. Tylko że… i tutaj muszę trochę przyhamować entuzjazm, bo patrzę na to z innej strony: nie chodzi o to, żeby całkowicie odrzucić te „piękne kombinacje”, tylko o to, żeby znaleźć złoty środek. Bo widzieliście ostatnio, jak grają te drużyny, co mają w drużynie zawodników, co potrafią załatwić sprawę w pół sekundy? To nie jest przypadek, że oni mają tyle punktów – oni wiedzą, kiedy po prostu trzeba wbić i skończyć temat. A my? My ciągle kombinujemy, kombinujemy, aż przeciwnik się zorientuje, że może spokojnie poczekać na nasz błąd. I wiecie co? Mam wrażenie, że przeciwnicy już to zauważyli – dlatego tak chętnie się na naszym stylu koncentrują, bo wiedzą, że im więcej czasu damy im na przygotowanie, tym mniej szans na sukces. Mój kolega z pracy, co chodzi na każdy mecz Trenta, zawsze mówi, że nasz problem to nie tyle brak umiejętności, co brak decyzji. I ja się z tym zgadzam – bo przecież Bimba i Szczapa też kiedyś byli naszymi idolami, a dzisiaj ich styl to już tylko wspomnienie. Sami nie trafiali, za to dawali klasę – i co z tego? Fajnie było patrzeć, ale nie pomagało w tabeli. Dlatego uważam, że trzeba balansować: piękne kombinacje tak, ale nie kosztem wyniku. Bo na koniec dnia kibice idą do pubu nie po to, żeby liczyć „sytuacje sam na sam”, tylko po to, żeby powiedzieć: „Dzisiaj im to wsadziliśmy”. Reszta to tylko dodatki.

Ej, nie no – te dyskusje to naprawdę jak stary dobry film o Trento, który niby wszystkim znany, ale każdy widział go trochę inaczej. Ja sobie niedawno odkurzyłem zeszłoroczny notatnik z meczów i co? Strasznie dużo „pięknych akcji”, strasznie mało „1:0 dla nas”. A wiecie, co jest najbardziej jebnięte? Że kibice wychodzą z trybuny rozdarci – pół sali płacze, że żaden gol nie padł, druga pół zachwyca się „tańcem piłki”. I co z tego, że tańcem? Jeśli na koniec dnia przeciwnik ma trzy punkty, a my zero, to tańczmy sobie dalej, ale już chyba nie na boisku, tylko w szatni przy lufie piwa. Słuchajcie, ja tu nie chcę mówić, że „stary styl” to świętość, bo sam pamiętam te czasy, kiedy Trento grało jakby ktoś im gazu dołożył, ale i wtedy mieliśmy swoje finały, które kończyły się… no, niekoniecznie zwycięstwem. A dzisiaj? Mamy „spektakl”, mamy „estetykę”, mamy „własny styl”, ale brakuje tego jednego, najważniejszego – wyniku. Bo jak się zastanowić, to przecież przeciwnik też ma swój styl, swój system, swoją filozofię – i co? Oni tym stylem zdobywają punkty, my naszym „stylowym widowiskiem” dostajemy po łapach. Ja bym powiedział tak: chyba wszyscy się zgadzamy, że te trzy sytuacje sam na sam z Regginą to była tragedia kibica, który normalnie chciałby już wyjść z trybuny i walnąć pięścią w mur. Ale czy to znaczy, że mamy od razu odrzucać to, co robimy dobrze? Nie, tylko trzeba zrobić krok w tył i zapytać: jak połączyć to, co kochamy – tę grę, ten luz, tę klasę – z tym, czego oczekują kibice z trybun, czyli z wynikiem? Bo na koniec dnia nikt nie zapamięta, jak pięknie leciała piłka obok siatki – zapamięta, że nie było jej w środku. I tu właśnie jest ten cholerny paradoks: Trento ma zespół, który potrafi zrobić „rzut w nieskończoność”, ale brakuje tej jednej sekundy, tej jednej decyzji, która zamienia widowisko w zwycięstwo. Bo wiecie, co jest ciekawe? Kiedy rozmawiam z zawodnikami po meczu, to prawie zawsze słyszę, że „czuli, że to będzie gola”, ale jakoś nigdy nie pada. Może dlatego, że za bardzo się napalili na „piękno akcji”, a nie na jej finał? Może to jest właśnie ten moment, żeby trochę zmienić podejście – nie rezygnować z tego, co nas wyróżnia, ale uświadomić sobie, że styl to nie tylko to, jak się gra, ale i po co się gra. Na koniec zostawiam was z jednym pytaniem, które dręczy mnie od czasu meczu z Ravenna: jeśli przeciwnik ma dwie akcje w całym meczu, a my mamy trzy czyste sytuacje i żadnego gola, to który zespół naprawdę wygrał ten pojedynek? Bo ja mam wrażenie, że fajnie byłoby odpowiedzieć sobie na to pytanie raz na zawsze – i to nie słowami, tylko punktami na tablicy. Reszta to tylko dyskusje, a kibice… kibice wolą liczyć to, co widać na końcu.