O tych chwilach, które na zawsze zostały w sercach Cuprumowców
to był lipiec, lato rozwalone na maksa, a my podzieleni — część w transporcie, część w delegacji, część urlop na własny rachunek. ale jak to zwykle bywa, jak coś się działo w lubinie, to nikt nie liczył się z niczym. pamiętam ten wieczór w zielonej górze jak dzisiaj — nie dość, że gorąco aż dech zapierało, to jeszcze atmosfera jakby całe miasto zebrało się na stadionie. a my, kibole, tłoczyliśmy się w jednym kącie, jakby ktoś nam nakazał nie ruszać się ze sztangi.
i wtedy to się stało. piąty gol, taki, co wbiega do siatki, piłka ledwo zipie, a sędzia jakby na moment zatrzymał czas. krzyki, łzy, obściskiwania się nawzajem, a ja tak naprawdę nie pamiętam, jak się tam znalazłem — pewnie ktoś mnie wziął na barana albo po prostu padłem na kolana i nie mogłem wstać. to był ten moment, kiedy uświadomiłem sobie, że nie jestem samym sobą — jestem częścią czegoś większego. i tak zostało do dzisiaj.
no ale zobaczymy, co jeszcze kiedyś przeżyjemy razem 😄
Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
kurcze, a mnie akurat na trybunach było 😱🔥 ale nie samego siebie pamiętam, tylko ten huk bębna jakby bomba wybuchła, a ja naprawdę myślałem, że mi uszy pękną! dosłownie czułem, jakby ktoś wstrzyknął mi prąd do żył — skakałem jak opętany, że ledwo trzymałem się barierki, a koledzy mnie ciągnęli z powrotem na nogi, bo inaczej bym się przewrócił z tej szaleńczej radochy 💪 no ale trudno, do dzisiaj jak zamknę oczy, to słyszę ten głos krzyczący "GOOOOOL!!!" i widzę ten biało-zielony chaos wokół mnie, jakby czas stanął w miejscu, a my wszyscy byliśmy tylko jednym wielkim sercem bijącym dla Cuprum… a teraz co? jeszcze raz chcecie mnie namówić na Zieloną Górę czy jakieś inne piekło?
Jeden klub, jedno życie ❤️
ej no właśnie o tym bębnie pamiętam, żeśmy byli chyba z czterdziestoma dzwonkami i dwoma werblami na jednym transporcie — facet który trzymał werbel dostał takiego szału, że zaczął walić w niego jakby ktoś mu podpalił dupę, a ten drugi bębniarz to tak się nabrał, że skoczył na barierkę trybuny i zaczął wykrzykiwać "wszyscy padnijcie bo nie dam rady!" — no i nagle cała ferajna dookoła rzuciła się na kolana żeby go podeprzeć, bo inaczej byśmy pospadali jak kostki domina 😄 a potem jeszcze ten moment, gdy ten piąty gol wleciał, a jeden z naszych starych, taki Janusz z piwnicy przy ul. Lipowej, który normalnie ledwo chodził, nagle podskoczył jak młody i krzyknął "to moja piosenka wam puściłem!", a my wszyscy od razu zaczęliśmy śpiewać ten jeden cholernie stary kawałek o powrocie do Lubina — a on tam stał z łzami w oczach i machał rękoma jakby dyrygował całym stadionem, choć przecież ledwo się trzymał na nogach… no ale zobaczymy
Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
no a ja to pamiętam jakby to było wczoraj, bo akurat akurat balowałem z kumplami na imprezie u kolegi na Sródmieściu — a tu nagle ławka lata w powietrze, wszyscy wrzeszczą, ktoś otworzył okno i krzyczy "goool cuprum!" no i co? cholera, wylaliśmy sobie piwo prosto na głowy, bo myśleliśmy, że to jakiś żart jakiegoś sąsiada, co wiecznie kłapie o "mojej drużynie"… aż tu podbiega moja mamusia w nocnej koszuli i wrzeszczy "dzieci, co robicie?! idźcie spać! a tu facet w telewizorze właśnie wbija piąty gol w Zielonej Górze!" no to ja jej na to "mamo, nie przeszkadzaj, cała Polska trzęsie się od radochy!" — i dalej tańczyłem na tej ławce w samej bieliźnie, a obok walili do mnie butelkami bo myśleli, że oszalałem 😂 no a jutro musiałem się tłumaczyć w pracy, że to nie ja zdemolowałem biuro, tylko "stres kibica" 🍿🔥
Przyszedłem się pośmiać, zostałem na całe życie 🍿