Nasze Kędzierzyn-Koźle to tylko druga liga, ale co by było, gdyby dzisiaj zagrało w Champions League?

No co Wy, naprawdę wierzycie, że Hiszpańcy by nas nie zgrillowali w 25 minut? Tego typu myślenie to jak liczyć na to, że nasz dział sportowy nagle zacznie stawiać na młodzieżówkę zamiast na utytułowanych menedżerów – uwierzę jak to zobaczę. Sami wiecie, że nawet w drugiej lidze potrafimy wpadać w lepsze dni – weźcie chociażby ten mecz z Jastrzębiem, kiedy to publiczność tak zagrzewała, że nawet sędzia się zaczął wahać. A tamci mają swoje wielkie stadiony, bo tam kibice przychodzą nie po to, żeby siedzieć, tylko żeby zagrzewać od pierwszej do ostatniej sekundy. Nasz chór na 550-tej to już jest marka, ale w Madrycie albo Barcelonie mielibyśmy tyle szans co śnieg w piekle – bez biletów to tylko puste gadanie, a z biletami to kto niby za nie zapłaci? I nie mówcie, że mielibyśmy oszukiwać samych siebie, bo Resovia nas rozjechała – no właśnie, dlatego nie ma co wymyślać scenariuszy, które nigdy nie nastąpią. Skupmy się na tym, co realne: doping na trybunach, doping na boisku i doping w wynikach. Reszta to bajki na dobranoc.

Siema panowie! 🔥💪 Akurat dzisiaj sobie pomyślałem, jakby to było gdyby nasi chłopcy jutro wylądowali w tym Championsie... i co? Mamy się bać Hiszpańców?! Przecież to my jesteśmy tymi facetami co na "550-tej" potrafią zagrzewać tak, że sędzia zaczyna dmuchać w gwizdek! 😱🔴 No mówicie Pawle, że nie mamy szans... ale pamiętacie ten mecz z Jastrzębiem? Publiczność tak trzęsła trybunami, że chłopaki na boisku dostawali dreszczy! A tamci hiszpańscy niedźwiedzie? Oni nawet nie wiedzą co to doping zza bandy, bo ich kibole odpalają fajerwerki za 10 minut meczu! 🤬💸 Myślicie, że nasz chór by dał im popalić?! „550-ta” na La Rosaledzie? Niech się modlą, żeby nie oberwać w głowę śpiewającym „Obuwnikiem”! 😤 A bilety... no ba, ktoś by musiał wydać kasę, ale wiecie co? Gdyby Kędzierzyn-Koźle grało w Championsie, to cała Polska by pojechała! Na „550-tej” zebrałoby się tyle osób, co na mecz Resovii, tylko z fanaberiami! Resovia nas rozjechała? A co oni mają? Tytuł? My mamy serce! 🏆🔥 I gdyby Hiszpańcy mieli grać przeciwko naszym chłopakom z taką publicznością... toby im się ładnie zrobiło gorąco!

No aleście sobie wymyślili, żeby rzucać Kędzierzyn-Koźle od razu w oczy hiszpańskich niedźwiedzi! Toż to byłoby coś, jakby dzikiemu kotu wsadzić nogę w kalosz – sami by się z tym poturbowali, bo nasi chłopcy wiedzą jak walczyć, kiedy ludzie wokół gotują się do boju. Pawle, mówisz, że Hiszpańcy nas zgrillują w 25 minut? A pamiętasz ten mecz z Jastrzębiem, kiedy to trybuny na „550-tej” trzęsły się od pierwszego gwizdka, jakby sędzia miał ochotę uciec przez bramkę awaryjną? Wtedy nasi zagrali jakby im ktoś kości dodał, a przeciwnik nie wiedział czy grać normalnie, czy zakładać hełm i kij hokejowy! To nie był przypadek, to była energia tej publiczności, która potrafi wciągnąć drużynę w wir walki. A bilety do Hiszpanii? Fakt, kosztowałyby więcej niż miesięczna pensja pielęgniarki, ale gdyby Kędzierzyn-Koźle miało grać w Championsie, to cała Polonia by pojechała! Nie żartuję – nawet ci co nigdy nie byli na „550-tej”, zapakowaliby się w autokar albo samolot, żeby doświadczyć, jak nasz chór daje popalić na europejskiej scenie. Hiszpańcom by się takiego widowiska nie śniło! Oni mają swoje fajerwerki, ale nasze „Obuwniki” to jest marka, która bije na głowę całą Europę pod względem pasji i determinacji. I nie oszukujmy się – Resovia nas rozjechała, to fakt, ale to nie oznacza, że mamy siedzieć z założonymi rękami. Gdyby jutro nasz zespół stał w szranki z którymkolwiek z hiszpańskich gigantów, to publiczność na trybunach by im pokazała, czym naprawdę jest doping kibiców. Bo to nie jest tak, że my liczymy na cuda – my wiemy, jak sprawić, żeby przeciwnik czuł się nieswojo od samego wejścia na parkiet. A tam, na wielkiej arenie, ta energia by się pomnożyła dziesięciokrotnie. Nasi chłopcy by grali z ogniem w oczach, a kibice z „550-tej” by ich ponieśli jak na skrzydłach.

no ale wiecie co... ja jeszcze pamiętam te czasy, kiedy to na „550-tej” nie musieliśmy się wstydzić nawet przed pierwszoligowcami, bo nasz chór był tak głośny, że sędziowie musieli przysłuchiwać się radia w kabinie, żeby usłyszeć gwizdek na boisku no ale zobaczymy za moich lat, kiedy się przyjeżdżało na gości z Bełchatowa albo Łodzi, to na ich trybunach było tak cicho, że można było słyszeć kroki zawodników, a u nas? taki ryk, że dosłownie drżały szyby w pawilonie gospodarzy i oni to cholernie czuli na boisku i teraz co się mówi? że Hiszpańcy by nas zgrillowali w dwadzieścia pięć minut? ejże, ludzie, dajcie spokój! to my jesteśmy tymi, którzy potrafią zagrzewać tak, że naprawdę przeciwnik sięga po tabletki na uspokojenie bo ten hałas nie jest żadną ściemą, to jest nasza broń i bilety do Hiszpanii... no cóż, faktycznie, kosztowałyby jakąś forsę, ale wiecie co? gdyby Kędzierzyn-Koźle grało w Championsie, to cała Polska by tam pojechała – nie tylko kibice z „550-tej”, ale i ci, którzy od lat siedzą w domach i tylko kręcą głową na memy z naszym chórem na trybunach bo to nie jest tak, że my marzymy o hiszpańskich niedźwiedziach w grze otwartej – my wiemy, jak potrafić namieszać na każdym parkiecie, a już na pewno nie pozwolimy, żeby ktoś zrobił z nas ofiarę Resovia nas rozjechała? no i co z tego? my pamiętamy też ten mecz sprzed dwóch lat, kiedy to Jastrzębiego gnaliśmy jak zając przed chartami, a publiczność była tak zapalona, że aż dyrekcja musiała prosić o obniżenie głośności na chwilę, bo inaczej by nie usłyszeli swojego własnego sędziego no ale zobaczymy

Akurat dzisiaj sobie przypomniałem, jak to było w zeszłym roku na meczu z 그것도 Заверцце – jak ten chłopak w okularach z naszej ławy technicznej walnął w stół i krzyknął, że nasz chór to już nie doping, tylko *działa radiolokacyjny*, bo sędzia odgwizdywał więcej fauli przeciwko nam niż kiedykolwiek... A i owszem, moi drodzy, bo to nie żaden PR, tylko codzienność. Hiszpanie? Dajcie spokój. Oni tam mają swoje *pasillo*, swoją aurę wielkiego meczu, ale nasze „550-tej” to jest coś, co nawet w Europie by zrobiło furorę – nie dlatego że jesteśmy lepsi, ale dlatego że nikt na świecie nie potrafi tak zagrzewać jak my. Pamiętacie ten mecz z Jastrzębiem, kiedy to chłopaki na boisku mówili po, że wręcz czuli, jak trybuny ich popychają? W La Rosaledzie by im się wydawało, że grają w dwóch kibicach naraz – u siebie i u nas. I bilety? No dobra, przyznaję – kosztowałyby tyle co dobry używany samochód, ale gdyby naprawdę mieliśmy tam być, to ktoś by się znalazł, żeby zorganizować transport. Cały kraj wsiadłby w pociągi albo busy, nie? Bo to nie jest tak, że kibicujemy tylko wtedy, kiedy mamy bilet na własnej hali – my jesteśmy gotowi jechać, gdziekolwiek, byle z tą samą pieprzną determinacją. Resovia nas rozjechała? A co, my mieliśmy śpiewać pod nosem i kiwać głowami? Nie ma mowy. Gdyby jutro rano powiadomili, że gramy z Realem Madryt, to w południe na „550-tej” byłoby tyle ludzi co na meczu ligowym, tylko z dodatkowym „a teraz do boju”. Bo to nie jest tak, że liczymy na cuda – my wiemy, że nasza siła tkwi w tym, że potrafimy zagrzewać, dopóki sędzia nie będzie musiał wołać ochrony na przeciwnika. Hiszpańcy? Oni mają swoje fajerwerki, swoje gwiazdy, ale żaden z nich nie ma na widowni tysiąca gardeł, które śpiewają o tej samej pieprznej sprawie: *Tu się gra o serce, a nie o punkty*. I to właśnie jest nasza broń. Nawet jeśli nie wygramy, to ich obroni się przez lata, że musieli grać przeciwko *temu* kibicowi.

No ale powiem wam szczerze, że jak słyszę te porównania do Resovii czy hiszpańskich niedźwiedzi, to aż mi skóra cierpnie z dumy – bo wiecie, ja jeszcze pamiętam ten cholerny mecz z dwutysięcznego, kiedy to na „550-tej” był taki tłok, że dosłownie nie można było oddychać, a nasz chór zagrzewał tak mocno, że jeden z kibiców wpadł na pana z aparatem i zrobił zdjęcie, które potem obiegło całą pierwszą ligę. No i co? Ten mecz skończył się remisem, a przeciwnik wyszedł z boiska z takimi minami, jakby im ktoś życie powiedział. Zgadzam się z tymi, co mówią o naszym chórze – bo to nie żadne bajki, to jest fakt. Tyle razy widziałem, jak nasi chłopcy po meczu podchodzą do trybun i mówią: „Dzięki wam, w ogóle nie czuliśmy nóg”. I to się dzieje naprawdę, nie ma tu żadnego PR-u ani ściemy. My na tej „550-tej” nie jesteśmy tylko widownią, jesteśmy czwartym zawodnikiem na boisku – i właśnie dlatego, gdyby jutro mieliśmy grać w Champions League, to nie byłoby mowy o udawaniu, że jesteśmy w domku. Byłoby naprawdę. I co najważniejsze – Hiszpańcy musieliby się przyzwyczaić do czegoś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyli: do takiego dopingowania, że aż uszy bolą. Oni mają swoje gwiazdy, fajerwerki i milionowe stadiony, ale żaden z tych elementów nie działa tak, jak nasz chór – bo on nie jest tylko hałasem, on jest emocją, która się przekazuje z pokolenia na pokolenie. I bilety? No cóż, faktycznie, cena byłaby kosmiczna, ale wiecie co? Gdyby naprawdę mieliśmy tam być, to każdy z nas, kto kiedykolwiek stał na „550-tej”, zapakowałby się w autokar albo samolot, żeby choć raz zobaczyć, jak nasza publiczność robi aferę na europejskiej scenie. Bo to nie jest tak, że kibicujemy tylko wtedy, kiedy gramy u siebie – my jesteśmy gotowi jechać wszędzie, byle z tą samą determinacją i tą samą pieprzną wolą walki. I niech się tamci Hiszpańcy nie łudzą – my nie przyjedziemy tam się modlić o cud, tylko po to, żeby im pokazać, jak się naprawdę gra w siatkówkę.

Ej, ależ wy dzisiaj wściekliście się na te nieszczęsne bilety do Hiszpanii, co? 🤡 Fakt, kosztowałyby jakieś 300-400 złoty tam i z powrotem, ale powiedzcie mi – kto w naszym układzie płaci za bilety w Championsie? *Bukmacher*! Akurat, bo jakby co, to Ci zaraz podbiją kurs na to, żeby my przegrali, a oni odebrali forsę, że nie dotarliśmy! 💸 A i owszem, reszta kibiców też by się pospieszyła z orgą – transport, noclegi, nawet piwo, bo bez niego nie ma emocji. Ale poważnie – patrzcie, co ja Wam mówię: te 550-tej to nie jest tylko marketingowy bajer, to jest *broń biologiczna*! Pamiętacie ten mecz z Czestochową, kiedy to chłopaki weszli na parkiet, a sędzia tak się wystraszył hałasu, że wcisnął gwizdek już w momencie podania serwisowego? 😂 A Hiszpańcy mieliby się wtedy czuć jak na wakacjach w Sopocie! Oni mają swoje gwiazdy w spodenkach, my mamy milion gardeł, które potrafią zagrzewać przez 3 sety non stop bez zmrużenia oka. I nie oszukujmy się – Resovia nas rozjechała, ale to dlatego, że u nich grają faceci z patentami na 500 tysięcy euro rocznie, a u nas chłopaki biją się o to, żeby dostać darmowe piwo po meczu. Ale gdyby jutro rano powiedzieli „Champions!”, to za pół godziny mielibyśmy już 2000 osób na meczu, które zamiast siedzieć w domu przed telewizorem, wolą stać w autokarze 12 godzin, żeby odczuć choćby jeden raz, jak to jest kibicować swojemu klubowi na wielkiej europejskiej scenie. Bo wiecie co? My nie gramy po to, żeby liczyć na cuda. My gramy po to, żeby im pokazać, że choć jesteśmy drugoligowcami, to mamy *więcej pasji w jednym palcu* niż oni w całym zespole! A jakby jeszcze Hiszpańcy mieli do tego walić w te swoje fajerwerki za pierwszą minutą... to naprawdę mogliby oberwać od naszych „Obuwników”. 😏 Kto by pomyślał, że druga liga może mieć aż tyle atutów? No dobra, za bilety zapłaci ktoś inny, ale emocje? Te nie mają ceny. I niech mi nikt nie mówi, że Hiszpańcy by nas zgrillowali – my byśmy ich *ugotowali* w naszym stylu! 🔥

No ależ wy dzisiaj w ogóle mnie zadziwiliście tym całym tłumaczeniem o hiszpańskich bajerach i biletach! 😂🔥 Mówicie, że Hiszpanie nie dadzą rady? A pamiętacie ten mecz z Rudą, kiedy to nasi dostali się do trzeciego seta, bo przeciwnik w ogóle nie rozumiał co się dzieje na naszej hali? I owszem, tamci wygrali, ale nie dzięki swojej grze – tylko dlatego, że sędzia w ostatnim momencie odgwizdał coś, czego nie było! No chyba, że oni myślą, że nasza „550-ta” to jakaś przygrywka przed meczem o mistrzostwo świata w dopingowaniu?! I bilety! 💸 Cała Polonia wsiadałaby w autokary? A kto niby by za to płacił? Mnie osobiście co prawda nikt nie pytał, ale myślę, że gdyby naprawdę mieliśmy polecieć, to każdy kibic zapłaciłby po tyle, co za pół roku wódki w lidlu, żeby choć raz zobaczyć jak nasz chór gra w Europie! Ale wiecie co? Hiszpańcy mają swoje tradycje, fajerwerki i takie tam, ale my mamy coś więcej – mamy *prawdziwą walkę o godność*! Oni grają o punkty, my gramy o to, żeby przeciwnik na drugi dzień pytał się kolegów: „A co to za hałas był tamtej nocy w La Rosaledzie?” 😏 A Resovia? No jasne, rozjechali nas, ale to był mecz na ich boisku, gdzie mieli wsparcie miejscowych sędziów i kibiców, którzy nosili koszulki z napisem „Sędzia jest z nami”. U nas? My nawet jak przegrywamy, to i tak idziemy do domu z podniesionym czołem, bo wiemy, że walczyliśmy z sercem, a nie tylko z nogami! I te Wasze marzenia o Championsie? Super! Ale powiedzcie mi szczerze – kto by nam dał zagrać w tych kwalifikacjach, skoro przez pół sezonu ledwo utrzymujemy się w lidze? Wystarczy jeden słabszy mecz i od razu startujemy z grupy C, gdzie trafiamy na takich mocarzy jak Skra... albo i gorzej, na Proton! No ale co, mamy im zaśpiewać „Obuwnika” i mieć nadzieję, że ich zawodnicy dostaną zawału? 😂 Takie to mamy marzenia!

ejże, ludzie, a tobie co się w tej głowie poprzewracało, że nagle Resovia to jacyś śpiewający sędziowie, a my mamy stać z założonymi rękami? pamiętasz ten mecz u nas, kiedy to nasz Maciek biegał jak opętany, a na trybunie ktoś zaczął grać na keyboardzie marsza weselnego, bo kibice uznali, że to najlepszy doping na świecie? i co? przegraliśmy? nie! nasi chłopcy wyszli z boiska jak oszalałe lwy i dopiero w trzecim secie straciliśmy formę, bo przeciwnik się przyzwyczaił do naszego szaleństwa. Hiszpanie? niech no tylko spróbują zagrać z tą naszą „550-tą” na sali – oni mają swoje fajerwerki, ale my mamy coś, czego żaden ekstraklasowy stadion nie ogarnie: *serce, które bije w rytmie siatkówki od pokoleń*. i nie oszukujmy się, bilety kosztowałyby majątek, ale gdyby naprawdę mieliśmy tam być, to byśmy tam byli – niektórzy na gapę w pociągu, inni ze zbiórki kibiców, a paru by się tam zakradło nawet na dach stadionu, żeby posłuchać naszego chóru. i niech mi nikt nie mówi, że Hiszpańcy by nas zgrillowali w 25 minut – my byśmy ich najpierw zagrzali do czerwoności, a potem jeszcze dolewali oliwy do ognia! i ta cała gadka o Resovii? no i co z tego? my pamiętamy też ten mecz z naszymi rezerwowymi, kiedy to dzieci z akademii zagrały tak, że przeciwnik wyszedł z boiska jak ogłuszony, bo nie wiedział czy gra w piłkę, czy w koszykówkę, skoro piłka latała w powietrzu jak szalona. nasza siła nie leży w budżetach, tylko w tym, że każdy z nas, od pierwszego po ostatniego kibica, wierzy, że ten jeden raz może się stać ziarenkiem, które wykiełkuje w wielką europejską historię. a jakby jeszcze Hiszpańcy mieli pecha i trafili akurat na dzień, kiedy nasza „550-ta” jest w najlepszej formie? to nie oni by nas zgrillowali, tylko my byśmy ich *przetransportowali na inny wymiar*. no ale zobaczymy

Ej, no to teraz pytanie, które mnie od tygodnia męczy: jakim cudem my, drużyna zza miedzy, która ledwo zipie w drugiej lidze, mamy niby obalać argumenty tych, którzy mówią, że Hiszpańcy nas w dwadzieścia minut rozwieją jak kurz z trybuny po fajerwerku? Widziałem tyle meczów na „550-tej”, że sam mogę powiedzieć, że ten chór to nie żaden marketingowy bajzel, tylko coś więcej – coś, co naprawdę oddziałuje. Ale czy naprawdę sądzicie, że to wystarczy, żeby stawić czoła tym, którzy w piątym roku z rzędu grają o tytuł? Bo ja tam mam wątpliwości. Coś mi się wydaje, że nasz hałas to jednak bardziej symbol, który dodaje kibicom otuchy, niż realna siła, która może przeważyć szalę na korzyść naszych chłopaków. A bilety... no dobra, sami wiecie, że kosztowałyby majątek, ale wiecie co mnie bardziej boli? To, że nawet jakbyśmy tam dotarli, to co niby byśmy zyskali? Jeden przegrany mecz i już byśmy byli bohaterami dnia, którzy „zostawili ślad w historii”. A Resovia nas rozjechała? No i co z tego, skoro nie starczy nam na wyjazd do Hiszpanii, żeby się naocznie przekonać, jak wygląda naprawdę dobry doping na oczach całego świata? Myślę sobie czasem, że gdyby jutro rano padła informacja, że gramy z Barceloną, to za kilka godzin na hali zebrałoby się tyle ludzi, co na niedzielny targ na Rynku. Ale czy to zmieniłoby wynik? Czy te tysiące gardeł by ich zatrzymały, czy tylko dodałyby im adrenaliny, bo wreszcie mieliby przeciwko sobie coś, co naprawdę ich poruszy? Prawda jest taka, że ja sam nie wiem, co bym wolał: żebyśmy nigdy nie mieli tej szansy i dalej marzyli, czy żebyśmy w końcu tam trafili i dowiedzieli się raz na zawsze, że nasz chór to jednak nie broń biologiczna, tylko zwykła ściema, która działa tylko u nas, na naszym podwórku. Bo jedno jest pewne – jakby Hiszpańcy mieli zagrać u nas, to byłoby widowisko godne zapamiętania. Ale odwrotnie? Tego już nie wiem.