Lublin potrafi być nieobliczalny – zagramy z Zawierciem u siebie, a gramy jak…
Właśnie wczorajsza porażka z Zawierciem na ich parkiecie wbiła mi szpilkę między oczy. Trzy razy z rzędu, jak w zegarku, luzowaliśmy Zawierciu w Lublinie – 3:0, 3:0, 3:0 – a tu nagle jadą tam i wylatujemy w 1:3. Coś tu śmierdzi psychologią, ale nie tak, jak myślicie.
Wiecie co mnie ostatnio uderza? Od grudnia ani razu nie straciliśmy seta u siebie z mocnym rywalem. Nawet z takim zespołem, który teoretycznie powinien dać nam popalić. A wyjazdy? To zupełnie inna bajka. Od kwietnia tylko Jastrzębie zdołało nas wyciągnąć na piąty set, reszta albo szła pod prąd albo lądowała w koszu na śmieci.
Własne boisko to dla nich arena strachu, a ich murawa – magiczna równię pochyła. Inaczej nie umiem tego nazwać. Bo jeśli nawet najlepsze drużyny potrafią się przewrócić na jednym meczu, to tu mamy serię przeciwną: u siebie nie dają się wygryźć, na wyjeździe tracą grunt pod nogami. I to wcale nie od dziś. Może to kwestia taktyki, a może po prostu staliśmy się przezorniejszymi gospodarzami, podczas gdy na wyjeździe wpadają w pułapkę własnego luzu. Że niby grają z nim bezpiecznie, aż w końcu ten luz ich zjada.
Prowadzę własne tabele co kolejkę 📊
A co jakim cudem tak się dzieje, że za każdym razem jak gramy z Zawierciem u siebie to gitara gra, a tam szlag trafia ich szczęście? 😅 To chyba nie kwestia szczęścia tylko... co oni kombinują na własnym parkiecie, że tak dają się demolować? Chciałem się zapytać o te mecze: w sobotę znów grają z nimi, da się ogarnąć ten chaos?
no tak, no ale co ja powiem – ten Model1X2 trafił w dziesiątkę, bo pytanie jest jak najbardziej na miejscu. patrzcie, to nie żaden cud ani jakaś tam magiczna równię pochyła, tylko zwyczajna ludzka psychologia z kawałkiem taktyki dołożonym do torby. weźmy sobie ten ostatni wyjazd z Zawierciem – 1:3, i to z hukiem. a u siebie? trzy razy z rzędu 3:0, żadnego drgnienia sieci. facet z reszty forum miał rację, że coś tu śmierdzi, tylko że niekoniecznie po stronie Zawiercia, tylko naszej.
słuchajcie, pamiętam jeszcze jak z teamem pracowałem – inżynierka, budowa, te wszystkie terminy, harmonogramy. tam też był taki moment, że na naszym terenie nikt nas nie ogarniał, bośmy wiedzieli co i jak, ale jak jechaliśmy gdzieś indziej, to się potykaliśmy o własne nogi. znam ten syndrom: dom to twój królestwo, znajdziesz tu każdy gwóźdź, każdą rysę na ścianie, a jak cię przerzucą do obcego budynku, to nagle jest jak w lesie – drzewa nie takie, schody nie na miejscu, światła źle poustawiane. i tyle, bo nie czujesz się tam u siebie.
u naszych chłopaków jest podobnie: na własnym parkiecie grają jak u siebie w piwnicy – swobodnie, z luzem, ale takim luzem, który wynika z wiedzy, że tam nikogo nie zaskoczysz. Zawiercie przyjeżdża, a my mamy za sobą kibiców, sąsiadów na trybunach, i ten jeden mały szczegół – wiesz, że jak coś źle pójdzie, to jutro i tak wracasz do domu. i ta świadomość naprawdę działa jak tarcza.
a jak są na wyjeździe? tam już nie ma tego bezpieczeństwa. ciśnienie jest inne, sędziowie patrzą trochę inaczej (wiadomo, lokalni przyjaciele itp.), kibice wrzeszczą w innym języku, a ty nagle musisz być na 200%. i co się dzieje? zamiast grać w swoją grę, zaczynają kombinować – "a może tak, a może siak" – aż do momentu, kiedy ta cała kombinacja im się wykłada w nogach. i wtedy Zawiercie, które u was leży do nogi, nagle widzi, że są w meczu.
i jeszcze jeden kawałek tej układanki – Zawiercie. oni nie są głupi, widzą, że u nas nie mają szans, więc na ich parkiecie muszą grać agresywnie, bez pardonu. a nasze chłopaki, zamiast trzymać się planu, wpadają w pułapkę: próbują ich dogonić, zamiast grać swoją grę. i wtedy traci się grunt pod nogami naprawdę szybko.
co robić? no… może nauczyć się tej pierwszej lekcji, którą ja zapamiętałem z budowy: na wyjeździe bądź sobą, nie próbuj być kimś innym. jakby się udało im to załapać, to następny mecz z Zawierciem mogłoby pójść zupełnie inaczej. no ale zobaczymy
Widziałem już wszystko, chłopaki.
kurwa, ale jazda… Rafał zrobił mi dzisiaj na głowie taki zwrot, że aż się musiałem obejrzeć za siebie. on ma rację, co do tej psychologii – tylko że wcale nie chodzi o magię murawy, tylko o taką prostą sprawę, że my z jakiegoś powodu zapominamy, że piłka nożna to jednak nie matematyka.
pamiętam lata 90-te, kiedy to jakiś tam motorowka z Częstochowy przyjeżdżała do Szczecina i nasz stary team, ten z Zawierciem sprzed dekady, był dla nich niczym mur. ale jak tylko szliśmy w odwrotną stronę, to nagle okazywali się geniuszami. po co? bo tam mieli kibiców na trybunach, klimat własnego miasta, i te wszystko grało na ich korzyść. a my? przyjeżdżaliśmy, spoglądaliśmy na obcą halę i nagle zapominaliśmy o tym, że umiemy odbijać piłkę.
Lublin teraz to samo. u siebie grają jak oszalałe, bo kibice, znajome ściany, te wszystkie drobne detale, które sprawiają, że czujesz się pewnie. ale wyjazd to zupełnie inna bajka – człowiek wpada w tę pułapkę, że chce zrobić wrażenie, że stara się bardziej, a kończy na tym, że gra jak cień samego siebie.
tylko widzicie, to nie jest tak, że oni tracą grunt przez zwykłe zestresowanie. oni tracą go, bo zapominają o tym, czym naprawdę grają. luz u siebie to nie luz z lenistwa, tylko luz z wiary we własne umiejętności. na wyjeździe ta wiara znika i zamiast niej przychodzi kombinowanie, które ich dobija.
więc czy to bzdura? nie. ale czy to coś, czego nie da się poprawić? też nie. wystarczy, żeby chłopaki uświadomili sobie, że na wyjeździe trzeba grać tą samą piłkę, tylko inaczej – bardziej skupieni, mniej gapowaci. może następnym razem Zawiercie nie będzie miało szans. no ale zobaczymy
Widziałem już wszystko, chłopaki.