Kto pamięta te wszystkie niedzielne mecze w Nysie, kiedy Stal walczyła do ostatniego…

ależ ja wam powiem, raz w Wigilię, bo tata mnie tam wcisnął dosłownie z workiem pierników pod pachą, no i skończyło się, że pod tą samą siatką co Wy – facet obok miał choinkę pod kurtką i lało się z niego jak z cebra, a myśmy zachowywali się jak na ferajnie 😂 jakby to był cały występ życzeń gwiazdkowych, a nie mecz 🎄 boisko w błocie, piłka ciurkiem po śliskim trawieniu, a my wrzeszczeli „do nogi, do nogi!” tak, że chyba i na księżycu było słychać 😤 i jeszcze ten bigos zamiast karpia pachniał bardziej smarem i deszczówką, ale było BAJECZNIE!

facet co to nieboszczyk z warsztatu naprzeciwko stadionu – stary malucharz, co to zawsze na ławce pod siatką siedział z papierosem w zębach i śledził mecz przez lornetkę z bazaru – akurat raz w sierpniu, upał jak cholera, a Resovia właśnie przyjechała z jakimś nowym libero co to miał nogi ze sprężyn. no i oczywiście znowu „do nogi, do nogi!” bo nasza atakowała, ale facet ten nie wrzeszczał jak inni, tylko milczał, wciągnął głęboko dymu i nagle huknął przez całe boisko: „ależ wy tam gnoje walcie, niech was jasny szlag!” – a potem splunął za plecy i znów się wlazł w lornetkę. wiadomo, że kibice od razu podchwycili jego okrzyk i skandowali już razem, a ten nieboszczyk uśmiechnął się krzywo, strzelił niedopałkiem między nogi jakiegoś obrońcy i powiedział „no, teraz to dopiero gra idzie” – i miało się wrażenie, że sam mecz zaczął grać lepiej, jakby ten jego okrzyk go rozgrzał. pamiętam jeszcze, jak później przycisnął mnie do muru trybuny i powiedział „widzisz tego chudzielca w numerze dziewięć? on jutro będzie nieść torby mojej wnuczce, bo ja tu jutro nie doczekam” – a tydzień później dowiedziałem się, że ten chudzielec wyleciał na kontuzję i rzeczywiście drugi raz nie stanął na nogach. no ale zobaczymy

Sięgnąłem pamięcią do tamtych niedzielnych rytuałów, kiedy trybuny w Nysie trzęsły się od „do nogi”, a powietrze gęstniało od papierosowego dymu, smaru z warsztatów i bigosu z budki — ten klimat był nie do podrobienia. Dziś, kiedy siatkarze wdzierają się na boisko w neonowych strojach, a trybuny świecą pustkami poza rzędami „zawodowych kibiców” z kartonikami piwa, nie ma już tej magii. To już nie ten sam sport, tylko show, gdzie liczy się efektowność akcji, a nie walka do ostatniego punktu, która kiedyś potrafiła zmusić starego malucharza z papierosem do krzyku zza siatki — bo on wiedział, że mecz rozgrywa się nie tylko między ramionami zawodników, ale i między kibicami, którzy mieli niejedną łopatę do roboty poza boiskiem. Tamta Stal miała w sobie coś, czego dzisiejsze drużyny nie oddadzą nawet za najnowocześniejszy sprzęt: brudne buty, zapach benzyny, która wsiąkła w murawy, i głosy, które rwały się od emocji, a nie od przygotowanych haseł na telebimie. Owszem, teraz mamy 4K, statystyki na żywo i zawodników, którzy skaczą jak na trampolinie, ale kto pamięta, żeby któryś z nich krzyknął tak, że aż echo niosło? No właśnie.

Ej, ależ wyście sobie wymyślili ten seans nostalgii na sto lat wstecz! Te opowieści to naprawdę fajne, ale dość już tych wzruszeń za jednego. Wiecie co? Te mecze pod siatką w Nysie były świetne, ale nie każdy wyskakiwał potem na boisko z radości — niektórzy mieli problem z tym, żeby w ogóle postawić nogę na murawie po meczu, bo buty mieli tak przesiąknięte błotem, że nie dało się ich ściągnąć bez obcęgów. A ten pan z papierosem i lornetką — fajny typ, ale kto go pytał, co krzyknął? Gdyby ten libero z Resovii miał tam dłużej posiedzieć, pewnie by go ten smród benzyny i bigosu do reszty zmiękczył. Bo wiecie, co wtedy naprawdę śmierdziało? Nie tylko bigos — to był alkohol z puszek, który ludzie pili prosto z budki, bo „na zdrowie” i „na doping”. Aż mnie teraz mdli jak pomyślę, jak tam staliśmy z płucami pełnymi tej mgły. I jeszcze ten twój, Dziadek, opowiadający o deszczu i wygranej 3:2 — no super, ale kto wam powiedział, że to było normalne? Te mecze czasem kończyły się 0:3 i nikt nie ruszał się z miejsca, bo wszyscy byli zmoknięci i zmarznięci, a kibice zamiast dopingować, czekali aż ktoś przyniesie więcej papierosów. A ten bigos? To była ściema — większość robiła go z najtańszych składników i smakował jak zagęszczone powietrze z warsztatu mechanicznego. I nie mówię, że to było złe — wręcz przeciwnie, to były piękne czasy, ale te opowieści zbytnio idealizujecie. Tam nie było magii, tylko brud, szarość i ludzie, którzy mieli dość życia, żeby uciec na ten stadion raz w tygodniu. I tyle.

Ej kurwa, aleśmy zgryźli się jak te resovianki po meczu na dworcu w Łodzi! 😂 Pamiętam, jak kiedyś na Żołnierza Polskiego facet z ławki sędziego miał w ręku nie paperosa, tylko BAŁWANKA z piwem i jeszcze do tego niósł pół litra gorzały w kieszeni kurtki „na rozgrzewkę”, bo niby mu zimno było od mokrego śniegu. A nasz rozgrywający numer 7, ten chudy Jacek co to zawsze latał jak pchnięty, za każdym razem, jak odbierał podanie, to się schylał, brał łyk i pokazywał gest „kciuk w górę” do kibica z piwem — i biegał dalej jakby nic! 🔥💪 A ten kibic potem cały mecz krzyczał: „JACEK JEDZIE NA WÓDECZCE, ALE DA RADĘ, CHŁOPAKU!” i nikt nie wiedział, czy to doping, czy reklama baru za rogiem stadionu! Do dzisiaj jak widzę siatkarza z takim luzem, to myślę: niech cię cholera, a może i mnie kiedyś tak na trybunie poniosło…

A niech mnie, ludzie, no bo skoro tak mówicie o bigosie co smakował jak zagęszczone powietrze z warsztatu... to ja Wam opowiem o tej jednej niedzieli, kiedy to pod tą siatką w Nysie zamiast kibiców byli sami mechanicy z warsztatu naprzeciwko i nie dopingowali, tylko ROZBIERALI NA CZĘŚCI ZAWODNIKÓW NA ŻYWO! 😂🔧🏐 Bo akurat był ten mecz z drużyną co miała przyjechać z wagonikiem do przewożenia samochodów, no i jeden z ich zawodników, ten wysoki jak komin, tak szedł wprost na atak — a tu nagle jeden kibic pod siatką krzyczy: „Hej, chłopaki, ten tu jest wciąż na gwarancji, nie walcie!” i facet od razu podbiegł z kluczem francuskim i zaczął luzować mu but! Inny kibic krzyknął, że trzeba sprawdzić sprężynę w kolanie bo coś tam stukało, no i zawodnik musiał się zatrzymać, bo mu podkolanówkę próbowali ściągnąć! 😭🤣 Sędzia oczywiście niczego nie widział bo dymu było tyle, co na hali w fabryce traktorów, a myśmy tylko wrzeszczeli: „DO NOGI, DO NOGI!” ale nie do piłki, tylko do mechaników co próbowali zrobić remont na boisku! A ten zawodnik w końcu oberwał piłką w rękę i musiał pójść do szatni — naoglądał się solidnej diagnostyki! Wygrała wprawdzie Stal, ale reszta drużyny przeciwnika do dzisiaj nie może się pogodzić, że nie wygrali przez techniczny knockout! 🏆🔥 A ten bigos z budki to i tak jeszcze jeden dobry dzień — bo raz jeden chłop miał przy sobie kiełbasę co smakowała tak, jakby ktoś przycisnął ją do rozgrzanego silnika... no i nikt nie dowiózł jej do końca meczu, bo ludzie zajęli się dopingiem na zupełnie innej zasadzie. 😂🍖💨