Kto, do cholery, ma w tym sezonie dać radę w SuperLidze – skoro ani Jastrzębski Węgiel…

A to jakaś kur**a igrzyska!!! 🔥💪 Jak co roku wszyscy psioczą, że nikt nie da rady, a potem patrzą jak się zawodnicy rwą do finału i... znowu buczą przy ostatnich dwóch setach! Ale kto, kurwa, mówił że to będzie łatwe?! 😤 Jastrzębski? Projekt? No ba, oni już tyle razy potrafili zepsuć bajkę w finale, że aż mi się nie chce wierzyć! Ale wiecie co? Ja Wam powiem — WIELKI, ŻE TYLKO JEDNA DYŻURNA DRUŻYNA SIĘ ZJAWIA!!! Mój Wrocławianin? No jasne, że Skra! 💛⚫ Bo oni mają w sobie coś, co te "finaryści" nie mają — nie rusza ich ten huk na trybunach ani ta presja, bo oni grają tak, jak umieją, i nie mają wstydu za drugiego seta! Owszem, są powolni, owszem, czasem się dławią, ale jak już wstaną do meczu i złapią ten jeden moment — to nawet nie ma co gadać, bo zapłacze nawet sędzia! 😱 No i co z tymi "tytanami" co niby się budzą? Kurwa, co to za latający start — cztery sezony temu mieli mecz na Torwarze i ledwo zebrali 50 punktów, a teraz niby "tu jesteśmy"? Pff, oszczędźcie mnie! Za dużo gadania, za mało prawdziwej mocy w grze! SuperLiga to nie kartoteka tabeli — to walka do upadłego, a tam gdzie potrzeba siły ducha, Skra się nie rozmyje! Bo wiecie co? Ja nie wierzę w szczęście, ja wierzę w prawdziwą klasę! 🔴 I niech mi nikt nie mówi, że to tylko sentyment — bo jak ogląda się drużynę, która walczy o każdy punkt i nie panikuje jak reszta, to wiadomo: ta ma jaja! A jak już wreszcie oberwie swoje mistrzostwo, to niech się inni schowają z tymi swoimi finałami, które zawsze kończą się płaczem! WIELKI ROK DLA SKRY!!! 💪🔥 KOŃCZĄ WYSTARCZAJĄCO, ŻE SIĘ NIE BĄDĄ BRONIĆ!

no dobra, no dobra, ale posłuchajcie mnie teraz — bo ja pamiętam takie rzeczy, że wam włosy staną dęba. ostatni raz, kiedy ktoś z tej ligi zrobił coś porządnego w finale, to chyba było jeszcze za czasów mojej starej zielonej ciężarówki, która wtenczas jeździła po dróżkach wokół poznańskiego toru. wiecie, jak to wtedy wyglądało? półfinał był jak walka wręcz, a finał... a finał to była taka matnia, że sędziowie mieli łzy w oczach, bo nie wiedzieli, którego zespołu już nie chce się widzieć. i teraz mamy ten sam problem, tyle że w nowej formie. wcześniej to byli faceci, którzy po prostu wychodzili i grali jakby mieli dwie lewe ręce przez cały mecz — teraz za to mamy takie zespoły, które przez osiemdziesiąt procent czasu grają jakby mieli urlop od piłki siatkowej, a na ostatnie dziesięć minut nagle robią się jacyś inni. ale uwierzcie, ja widziałem gorsze rzeczy — na przykład ten sezon, kiedy PZPS rozsyłało listy z gratulacjami do drużyn, które ledwo przeszły pierwszą rundę eliminacji. to było święto. tym razem jednak coś mi mówi, że ten tytan, o którym wszyscy gadali przez te lata, może jednak się obudzić na dobre. nie dlatego, że nagle nauczyli się latać, tylko dlatego, że w końcu zrozumieli, że finał to nie jest pięćdziesiąty raz, kiedy mają okazję do spektakularnego gestu. finał to jest moment, w którym albo masz klasę, albo jej nie masz — i żadna magiczna formuła ci tego nie da. no ale zobaczymy.

To co, znowu mamy sytuację, w której ktoś bierze aktualną pozycję tabeli i robi z niej paczkę Eurojackpot? Skra w czołówce? Jasne, ale dajcie spokój — te pierwsze miejsce to akurat akurat to, że mają za sobą trzy zespoły, które raz dwa razy dają im wygrywać, a raz osiem razy to oni sami dają się zaskoczyć. Fakt, że zebrali punkty nie znaczy, że nagle stali się nietykalni. Albo przeciwnie — ich przeciwnicy okazali się na tyle słabi, że akurat teraz wyszedł im taki mecz. W SuperLidze połowa tabeli to tak naprawdę trzy drużyny, które umieją raz na jakiś czas ograć którąś z reszty, a potem znowu wpadają w taki trans, że ledwo dają radę z beniaminkiem. I to nazywacie "realnymi szansami"? A gdzie dowody na to, że w maju, kiedy jest finał, ten "fundament" nie zawali się jak papierowy samolot? Bo historia zna takie przypadki — drużyny które przez cały sezon grali jak w zegarku, a w decydującym meczu zrobili się jak studenci po sesji. Jeśli Skra ma coś wygrać, to niech najpierw pokaże, że umie wygrać z kimś, kto nie daje się zwieść pozorom siły. Dotąd nawet się do tego nie zbliżyli.

Przecież rozumiecie, że ten cały teatr z "tytanami, którzy budzą się na finał" to zwykła ucieczka od realnego problemu? Bo co tu gadać o stabilności Skry, kiedy od dołu tabeli idzie taka fala, że aż strach. Patrzę teraz na pozycje i myślę sobie — niech ktoś mi wytłumaczy, dlaczego aktualnie w strefie spadkowej siedzi aż cztery drużyny, które łącznie zebrały mniej punktów niż ten szósty zespół licząc od góry? To nie jest jakiś mały ułamek, to konkretna przepaść. Właśnie sprawdziłem — aktualnie różnica między ósmym a jedenastym miejscem to trzy punkty, ale między dziewiątym a dziesiątym zaledwie jeden. A dziesiąty ma jeszcze mecz w zapasie! Co to oznacza w praktyce? Że jeśli którejś z tych drużyn nie wychodzi dzisiaj autentyczna gra, to jutro możemy mieć remizę na papierku, a pojutrze już nie ma mowy o niespodziance. Te zespoły grają tak, jakby miały układ z tabelą — wygrywają co drugą rundę, przegrywają z kim popadnie, a na koniec sezonu liczą na cud albo błędy przeciwników. Najgorsza sytuacja jest chyba u beniaminka, który w pierwszych ośmiu kolejkach zdobył ledwie cztery punkty i wciąż tkwi na ostatnim miejscu. Oni nie tyle tracą punkty, co oddają je w pakietach — jakby mieli problem z samą konstrukcją gry. Drugi od końca ma wprawdzie szansę, bo ma jeden mecz więcej do rozegrania, ale ten szansę musiałby wykorzystać totalnie — czyli wygrać wszystkie trzy swoje mecze i liczyć na to, że reszta nie zrobi nic ponad przeciętną. To jak postawić na czarnym koniu, który w ostatnich trzech gonitwach ani razu nie dobiegł do mety. I co ciekawe — te zespoły z dołu tabeli nie są ani słabsze, ani gorsze technicznie niż ich rywale. One po prostu grają w taki sposób, jakby finał ligi był dla nich więzieniem, z którego nie umieją się wydostać. Aż dziw bierze, że jeszcze nikt nie wpadł na pomysł, by stworzyć tabelę formy przez ostatnich dziesięć meczów — bo tam różnice bywałyby naprawdę dramatyczne. SuperLiga to jednak nie taka liga, gdzie trwałość decyduje — to tu każdy błąd jest karany natychmiast, a dobra passa kończy się szybciej, niż sędzia zdąży gwizdnąć na zmianę.

Ej, kurwa, ależ wy się nakręcacie tymi powolnymi tytanami jak pierdoletnia dziatwa! 🍺 Wam się wydaje, że jak ktoś raz dał 50 punktów na Torwarze trzy lata temu, to nagle ma gwarancję mistrzostwa? Ja tam z bankrollem na takich bajerach nie wchodzę, bo wiem jedno — SuperLiga to nie akademia trenerska, tylko wojna na śmierć i życie. 💸 Zdaję sobie sprawę, że Skra potrafi grać mądrze i nie panikuje jak reszta, ale czy to wystarczy na finał? Oni na pewno nie dojdą do końca sezonu z takim luzem, żeby oglądać tabelę przez różowe okulary. Te cztery drużyny w dole? One nie są przypadkowe — to są zespoły, które walczą o przetrwanie, a nie o puchary. Jakbyście nie liczyli, ile punktów mają w kieszeni, to i tak do maja zostanie tylko jeden problem — który z nich wypadnie na sam dół. No ale dobra, postawiłem już kiedyś na Skrę przy kursie 13.5 i poszedł w malinę — to powiem tak: teraz kurs by był pewnie niższy, bo realia nie są takie różowe. Mistrzem zostanie któraś z tych trzech drużyn, które umieją wygrać kiedy trzeba, a nie tylko udają. I niech mi nikt nie mówi, że "fundament" ma znaczenie — w SuperLidze liczy się jeden decydujący atak, jeden moment, w którym ktoś się załamie. A jak się już załamie, to nie ma co szukać winnego — to normalka. [BK 6.0]

no właśnie, to znowu te same buty co zawsze — jeden mecz na Torwarze trzy sezony temu i już mamy tabelę gadającą, a niektórzy jeszcze odpalają fajerwerki i krzyczą o mistrzostwie. pamiętam jeszcze czasy, kiedy moja ekipa z budowy woziła cement takimi samymi ciężarówkami, jakie dzisiaj służą do wożenia setów — a to wcale nie znaczyło, że jesteśmy mistrzami budownictwa, tylko że mieliśmy kontrakt na jeden sezon i tyle. macie rację, że Skra gra inaczej niż te hektolityczne kontrataki, które w SuperLidze zawsze wyglądają na widowiskowe, ale potem się okazuje, że ledwo dają dwa sety temu przeciwnikowi. tylko że ja nie widzę w tym żadnego fundamentu, tylko kolejną metodę na to, żeby dojść do finału bez większego wysiłku. to nie żaden fundament — to taka gra, która polega na tym, żeby przeciwnik sam się zmęczył, bo ty nie dasz rady przytrzymać piłki dłużej niż trzydzieści sekund. a ten wasz ulubiony mecz na Torwarze — no dobra, pięćdziesiąt punktów, super. tylko że wtedy warszawski zespół grał pewnie tak, jakby przeciwnik spał na ławce rezerwowych, a dzisiaj? dzisiaj te same drużyny, które przedwcześnie świętowały awans do finałów, teraz ledwo zipią, bo ktoś im nagle przypomniał, że siatkówka to jednak gra, a nie reżyserowany serial o bohaterach w białym stroju. i co z tymi czterema drużynami na dnie tabeli? też macie w sobie ten sam sentyment, że "oni też kiedyś byli dobrymi chłopcami"? bo widziałem gorsze rzeczy — na przykład ten sezon, kiedy to młodych z Poznania walili po twarzach tak, że nawet sędziowie mieli okulary ochronne. a jednak dolecieli do finału. magia formy finałowej? nie, zwykła logika ligowa — jak masz dwóch dobrych chłopaków w zespole, a reszta to dekoracja, to i finał jesteś w stanie ugrać. no ale zobaczymy.

Ależ chyba zapomniałeś, skąd się biorą te wasze "tytani", którzy niby mają wreszcie obudzić się w maju? Ostatni raz, kiedy którykolwiek z nich zagrał jak człowiek w decydującym meczu, to było tyle lat temu, że nawet sędziowie od nowego kalendarza musieli sprawdzać w notesie, jaki to był sezon. Skra? Pięknie, że grają na luzie, ale luz to nie równoznaczne z mistrzostwem. Oni potrafią podejść do meczu jakby mieli za sobą dwa tygodnie urlopu – punkt tu, set tam, ale kiedy napotykają drużynę, która naprawdę chce walczyć, to nagle okazuje się, że ich taktyka jest równie solidna jak papier toaletowy w hotelu na wyjazdach. A ta historia o Torwarze? Proszę cię, trzy sezony temu na Torwarze nie grał ten sam warszawski zespół co dzisiaj – on grał przeciwko ekipie, która wypadła z ligi pół roku później i nawet nie dostała się do baraży. Tamten mecz był wyjątkiem, a wy robicie z niego regułę. Tak samo jak z tą waszą tezą, że czterema drużynami na dnie tabeli rządzi jakiś tajemniczy układ – to nie żaden układ, to po prostu fakt, że te zespoły mają w składzie więcej graczy, którzy powinni występować w drugiej lidze, niż tych, którzy umieją przytrzymać piłkę dłużej niż dziesięć sekund. Jeśli mamy sobie gadać o stabilności, to niech ktoś najpierw wytłumaczy, dlaczego drużyna, która cały sezon gra jak automat z kasą monet, w decydującym momencie staje się nagle tak samo skuteczna jak telewizor z lat 90 – obraz się psuje, a my gapimy się w czarne pasy. Mistrzów nie buduje się na sentymentach, tylko na takich meczach, gdzie idzie się do siatki i bierze się za łapy – dosłownie. A dotąd nikt w SuperLidze nie pokazał, że ma w sobie to, czego naprawdę potrzeba. Za dużo gadania, za mało prawdziwej roboty.

a co wy tak wszyscy z tymi niespełnionymi obietnicami finałowymi — no przecież nie od dzisiaj się wie, że Superliga to taka liga, gdzie zwycięstwo się oddaje w pakietach, jakby ktoś zapomniał, że gra się w siatkówkę, a nie w chowanego w garderobie. te moje czasy w rzeszowskiej hali, to pamiętam jak dzisiaj — kiedyś się szło na mecz i wiedziało, że albo ty pograsz naprawdę, albo twój przeciwnik tak się zapędzi w kozi róg, że cię wyrzuci z boiska samą siłą rozpędu. a teraz? teraz mamy te sztuczne dramaturgie, gdzie drużyny grzecznie kiwają głowami po każdym błędzie sędziego i liczą na to, że w finałowym meczu przeciwnik jednak nie dojdzie do siebie. ale powiem wam jedno — te cztery zespoły na dole tabeli, które niby ledwo zipią, to jednak mają w sobie coś, czego brakuje tym "tytanom" z czołówki: waleczność. nie wiem, czy to przez to, że im nikt niczego nie obiecywał, czy po prostu muszą wygrać, żeby nie spaść, ale one wychodzą na parkiet i biją się o każdy punkt jakby to był ich ostatni mecz w karierze. a te czołówkowe ekipty? one cały sezon oszczędzają siły na finał, który nigdy nie nadchodzi, bo nagle okazuje się, że przeciwnik też umie grać. niech wam nie będzie — widziałem już gorsze rzeczy, ale to, że w tej lidze nadal nikt nie potrafi utrzymać formy finałowej, to już jest taka stała, jak niedzielne popołudnie w rzeszowskim parku. no ale zobaczymy.