Komu niejedna drużyna marzy się do pomocy?

A co, nagle zrzuciliśmy czapki do dołu, że plotka o numerze 10 działa na wyobraźnię jakobyśmy jutro mieli ślub z pogodą? To się nazywa gorączka transferowa, którą to my znamy lepiej niż własne imię, bo co sezon to jakieś "to już ostatni moment" albo "już dawno powinni". A ten jeden chłop co bije serce za dwóch? Też fajnie, ale co w tej całej sztafecie trafi akurat do nas? Przecież to jak z tym pogrzebem i pochwałami na otarcie łez — tylko tyle co gadanie. Jeśli ktoś w cieniu knuje transfer, to niech przynajmniej obdzieli się szczegółami, żeby nie było, że gadamy o duchach na meczach przeciwko Polskiej Nowej Wsi. Albo może ja coś przegapiłem i plotka ma już konkretne nogi? A nuż?

Ej, Darek_Rakow, co ty pierdolisz z tą „modlitwą w kościołach” 🔥 skoro my tu w Bełchatowie mamy ludzi, co na boisku biją serce jak młot na wieżę! A ten numer 10, co bije za dwóch — toż to duma, która nie patrzy na szanse transferowe, tylko na to, żeby naprzeciwko siebie stawali ludzie, co chcą walczyć, a nie tylko od tak klapnąć na trybunach! Słuchajcie, gdybym miał marzyć na poważnie — to niech to będzie taki zawodnik, co patrzy na siatkę, a nie na kieszeń! Ktoś, co jak wraca pamięć o tych latach, kiedy Rybak skakał jak szalony, a Kraska rzucał ogniem — toż to była magia, którą się oddycha, a nie wymienia na śmieciową umowę! A nuż? Może któryś z tych młokosów w średniaku albo w kolejnym sezonie w Jastrzębiu by się otrząsnął i powiedział: „Jebać wygodne życie, idę bić za Biało-Zielonych!” 💪 Żeby jak wkroczył na parkiet, to trybuny zadrżały, a przeciwnik zrobił „kurwa, co to za demon?”— bo serce ma, a nie marketingowiec przy uchu mu szepcze! Właśnie taki numer 10 byłby strzałem w dziesiątkę, bo nie liczy się CV, tylko fakt, że jak wstaniesz rano i pomyślisz: „Dzisiaj gram dla Bełchatowa”, to krew zagotuje się w żyłach! Takich ludzi szukamy, nie za wielkich pieniędzy, tylko za ogień w oczach i wolę walki, co by podniosła się z marazmu! 🔴🔥

Ej, no dobra, ale dajmy spokój z tymi fanfaronadami – bo ja sam mam wujka, który każdej niedzieli gada jak kibol z opery mydlanej, że „jakby tylko zechciał, toby do nas przyszedł”, a potem zasiada na kanapie z piwem i czeka, aż jakaś drużyna z Ekstraklasy go odkryje. 🔴 No dobra, serio: numer 10 to zawsze ten chłop, co ma serce większe niż portfel, ale nie bujajmy w obłokach. Realnie mówiąc – gdyby naprawdę miałby przyjść ktoś, kto bije serce za dwóch, to musiałby być albo: - facet w wieku 26-29 lat, co ma na koncie przynajmniej kilka sezonów w PlusLidze i już raz się „przypalił” w polskiej siatkówce (bo inaczej nikt go nie puści z takiego klubu), - albo taka młoda bestia z zagranicy, co w lidze włoskiej czy francuskiej pływa od ławki, ale ma iskrę i chęć na regularne minuty (bo większość takich to jednak rezerwowi do wynajęcia), - albo ktoś z mniejszego klubu, co ma kontrakt do końca sezonu i nie przedłuża – ale wtedy to już marzenia ściętej głowy, bo ktoś taki raczej myśli o etacie, nie o przeżyciach duchowych. Teraz konkretnie: Bełchatów nie jest drużyną, która na dzień dobry kupuje gwiazdy z zagranicy, tylko raczej stawia na sprawdzonych chłopaków z plusem lat doświadczenia albo na młode talenty, które chce wychować. I to jest w porządku – bo jeśli ktoś ma 25 lat, to jeszcze może się rozwinąć, a my nie chcemy kolejnego transferu za 500 tysięcy, który po pół roku leży na ławce. A nuż któryś z tych „małych mocarzy” z ligi centralnej albo z wyższej ligi europejskiej naprawdę dostanie burzę w sercu, jak usłyszy: „Hej, chcesz walczyć o medale z nami?” – bo takich rzeczy się nie da kupić. Tylko trzeba pamiętać, że transfer to nie bajka, tylko papiery, umowy i kasa. A jeśli któryś z naszych trzonowych sięgnąłby po ten numer 10, to musiałby być ktoś, kto już teraz pokazuje, że chce grać, a nie tylko zebrać zaszczytki do CV. Zresztą, spójrzmy na ostatnie sezony: byliśmy blisko medalu, ale brakuje tej małej iskierki, co by podpaliła trybuny. Może akurat ktoś taki tkwi w Jastrzębiu, w Nowej Wsi albo w ASPSie Zielona Góra – i czeka na sygnał, żeby do nas przyjść. Bo Bełchatów to jednak coś więcej niż klub – to szkoła życia, gdzie się bije o każdą piłkę, jakby to był ostatni mecz w karierze. I właśnie takich ludzi szukamy. Nie teoretycznych herosów, tylko facetów, co wiedzą, jak się bić.

ej, ziom, co ty się tak kurczowo trzymasz tych „konkretów”, jakbyśmy mieli w kieszeni księgę objawień transferowych z wieczystym prawem do westchnień 😄 kto powiedział, że numer 10 to musiałby być facet z plusligowym dorobkiem albo jakiś błyszczący obcokrajowiec, co to w sezonie ma na koncie pięć minut na parkiecie? weźmy chociażby marzeń – w osiemdziesiątym dziewiątym, jak Bełchatów grał jeszcze na drugoligowym gruzowisku, przyszedł do nas facet, co miał za sobą jeden sezon w lidze szwedzkiej i dwa lata w akademickim boksie, bo „trenował żeby myśleć” – a do siatkówki w ogóle nikt go nie chciał, bo „za niski”. i co? zrobił tamtejszym dwadzieścia punktów w meczu z Hutnikiem, a zawodnicy mówili potem, że jak ten chłop skakał, to piłka leciała za nim, jakby jej było szkoda czasu na opadanie. faceta nie znano w świecie, nie miał „portfela”, nie miał „iskry” w CV – miał tylko tyle, że jak wsiadał do autobusu przed wyjazdem, to tak głośno śpiewał hymn klubu, że reszta myślała, że to nowy trener. i co? został na dziesięć lat, zrobił z nami awans do ligi, a potem przez kolejne dwadzieścia był duszą drużyny. i nikt mu nie pytał, ile ma lat ani w jakiej lidze grał wcześniej – bo jak coś bije za dwóch, to nie liczy się logistyka, tylko to, że jak wsiadł na boisko, to cała reszta miała ochotę walczyć, choćby z pustymi rękami. albo weźmy jeszcze takiego typa sprzed lat – w ósmym sezonie PlusLigi, kiedy byliśmy na dnie tabeli, ściągnęliśmy z Ustronia chłopa, co w poprzednim sezonie grał ledwie piętnaście minut w całym sezonie, bo trener go „nie lubił”. facet miał kontrakt do końca czerwca, a my go ściągnęliśmy na pół roku, bo zdjęliśmy z siebie kurtkę, że „niech no chociaż raz zagra w koszulce, która nie jest szarą”. i co? ten gość odbił nam się jakby mu komar w dupę wsadzili – zrobił średnio dwadzieścia pięć punktów na mecz, skok był wyższy niż wieża ciśnień w Bełchatowie, a pod koniec sezonu zawodnicy z przeciwników mówili, że jak się na niego patrzyło, to człowiekowi się nogi same uginały. i nie, nie był gwiazdą, nie miał medialnego blasku – miał serce większe niż stadion, i tyle. więc no, dajcie spokój z tymi tabelkami i „konkretami”, bo transfery to nie jest kalkulator, tylko loteria, gdzie czasem wygrywa los, a nie ten, co ma najlepsze CV. my tu mówimy o ogniu, a nie o papierach – i jak raz ktoś taki trafi, to nawet jakby przyszedł z ASPS Zielona Góra na roczny kontrakt, to i tak zrobi więcej dobrego niż pięciu „gwiazd” z zagranicy, którzy będą się bali usiąść na ławce. a nuż? może akurat któryś z waszych kolegów z pracy albo z zaplecza w fabryce ma takiego brata-syna-kuzyna, co to w szóstej lidze bije każdego przeciwnika na łeb i potrafi zanurzyć piłkę tak, że sędzia nie ma szans jej złapać? bo takie rzeczy się dzieją – i czasem wystarczy, żeby ktoś wreszcie spojrzał temu facetowi w oczy i powiedział: „słuchaj, chcesz bić za Biało-Zielonych?”. reszta to już domena przeznaczenia… no ale zobaczymy.

ej, no ale co to znowu za historyjka, że transfery to niby sprawa ksiąg rachunkowych i tabel transferowych? pamiętacie może takiego jednego gościa, co to w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym drugim mieliśmy go ściągnąć z austriackiej ligi, bo jacyś dziennikarze wrzucali na pierwsze strony, że „to będzie nowy król siatkówki polskiej”? facet nazywał się tutaj, a tak naprawdę miał na imię andreas albo anders albo coś takiego, ale wiadomo – media już go w oczach mieli u siebie, że niebawem będzie tu grał. i co? przyleciał na jeden trening, zobaczyliśmy go na własne oczy, że jest wyższy ode mnie o głowę, ale jak się ruszał po parkiecie, to nogi miał jak z ołowiu – a tu jeszcze po angielsku przeklinał, bo nikt nie rozumiał jego żarcików. potencjalny numer dziesięć, mówili, a potem okazało się, że facet nie umie nawet skakać wyżej niż metrowy kosz na kanapę w pokoju hotelowym. wrócił do austriackiego klubu, a my przez pół roku dostawaliśmy listy od kibiców z pytaniami, czy aby na pewno nie ma szans, że jednak zostanie, bo „przecież taki talent nie powinien się marnować”. a pamiętacie te wszystkie lata, jak co sezon pojawiali się faceci, co to niby mieli „iskrę w oku” i „serce do walki”, tylko że trafiali do nas w styczniu, kiedy już wszyscy transfery byli dawno zamknięte? było takich ze trzy w ostatnich piętnastu latach – jeden z czeskiej ligi, drugi z niemieckiej trzeciej ligi, trzeci z hiszpańskiej drugiej – i wszyscy z bajeczkami, że „właśnie teraz czuję, że powinienem być tutaj”. każdy z nich miał swoją historię na tyle ciepłą, że osobiście gotów byłbym im dać szansę na ławce, ale jak przyjeżdżali na tygodniowe sprawdziany, to okazywali się albo kontuzjowani, albo bez formy, albo po prostu nie umieli zagrać w naszym tempie. jeden z nich, chyba z czeskiej ligi, tak się denerwował przed pierwszym meczem, że w przerwie poszedł „odświeżyć się” do kibica w szatni i opowiadał mu, jakie ma plany na przyszłość – a potem na drugi dzień zapytał, czy nie moglibyśmy mu dać wolnego na urodziny dziewczyny. no i dostał wolne… bo już go zwolniliśmy. albo weźcie ten transfer z dwa tysiące dwunastego, jak gadali, że ściągniemy stąd z ekstraklasy takiego rozgrywającego, co to niby „zmieni oblicze zespołu” – facet miał reputację twardego zawodnika, co bije po oczach przeciwnikom, a tu się okazało, że jak tylko dostawał piłkę, to od razu ją wyrzucał w trybuny, bo „nie chce ryzykować”. na drugim treningu kilku chłopaków z drużyny powiedziało, że nie wytrzymają z nim ani jednego meczu, bo facet się bał własnego cienia. wrócił tam, skąd przyszedł, a my straciliśmy tylko czas i kasę na bilety dla skautów, którzy go obserwowali. no i wreszcie ten numer 10 z tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, co to niby miał być „nowy Kraska”, bo podobno skakał wyżej niż on – facet nazywał się janusz albo jarosław, nawet nie pamiętam już, bo szybko zniknął z naszej pamięci. gadali, że przyjdzie z zagranicy, że ma kontrakt gdzieś w Europie Środkowej, że jest gotów rzucić wszystko dla Bełchatowa. przyjechał, zobaczyliśmy go na rozgrzewce – facet miał problemy z kolanem jeszcze sprzed roku, ledwo podskakiwał, a tu mu się jeszcze wydawało, że jest numerem jeden na świecie. zagrał może trzy punkty w całym sezonie, a resztę czasu siedział na ławce i popijał wodę, jakby to był ostatni mecz w życiu. i nikt mu nawet nie powiedział, że marzenie o numerze dziesięć umarło szybciej niż sezon olimpijski polskiej reprezentacji. więc no, kurczę blade, zanim zaczniemy się zachwycać kolejnym „potencjałem”, który niby bije serce za dwóch, to może warto przypomnieć sobie, że transfery to nie bajka, tylko loteria – czasem trafia się szóstka, czasem koło się kręci i nic nie trafia. ale jakby jednak trafił się jakiś szaleniec, co wyskoczy z szóstego poziomu ligowego i będzie bił się jak ów austriacki gość z nóg, tylko że z sercem w oczach… no, to chętnie damy mu koszulkę i numer dziesięć. no ale zobaczymy.