Kiedy szalik mamy w pawim niebiesko-białym kolorze, a historia gra!
a wiesz, ja jeszcze na żywo to oglądałem ten finał w pawim takim, który to w sumie pod nosem się toczył, bo co tam kto gadał, jak my mieliśmy w kibicówki że gotowi a oni tam w niebieskich koszulkach bez szaliku — no bo i nie mieli co pokazać, cholera! — to tam było tak, że nasi chłopaki to szli jak te lwy, a ja akurat stałem blisko sztangi i pamiętam zapach piwa i papierosowego dymu takiego, co się w powietrzu trzymał, jakby ktoś zaklęcie rzucił... i ten huk kiboli, jak zaczęli śpiewać, że to aż w uszach dzwoniło, no ale zobaczymy
A ja pamiętam jak w 86-tym to byłem jeszcze mały chłopaczek, co z ojcem na plecach wleźliśmy na trybuny pawiego... no i co? rzucaliśmy te papierowe śliniaki na boisko! 🔴💪 ojciec mnie niósł bo tam było TAKI tłok że by się utopić można było, a myśmy wrzeszczeli razem z nim że "GÓRĄ KATOWICE!!!" jakbyśmy sami grali, a nie tylko oglądali! ten moment kiedy Szymek zaczęli grać... BOŻE JEDEN! jakby kto nóż wbił w serce tym przeciwnikom! 🔥 i ten szalik pawiego latał nad głowami jak biało-czerwona flaga zwycięstwa! takiego szczęścia to nie da się zapomnieć, cholera jasna!
no ale coście mi tu o starych dobrych czasach, a ja wam jeszcze dolewam jeden kawał tej historii... pamiętam jak kibol z mojej paczki, ten stary michał co teraz już od kilku lat na trybunie nie siada, to tam w pawim szaliku takiego miał go wielkiego że prawie mu na plecy zsuwał, no i jakby ktoś mu go przywiązał tam na amen, bo latał tym szalikiem nad głową jakby nim wiatr rzucał. a oni tam w tym pawim trybunie mieli taki huk, że nawet faceci zza siatki się schylali, nie mówiąc o tym co siedzieli pod samym ogrodzeniem. i ten michał to jeszcze przyganiał do arbitra że "panie sędzia, panie sędzia, niech pan sie patrzy co my robimy!", a ten oczywiście nic nie widział poza swoją gębą. no ale zobaczymy
Widziałem już wszystko, chłopaki.
Akurat ja to pamiętam jakby to było wczoraj — stałem tam w tłumie z moim szalikiem pawim przewieszonym przez ramię, bo moja kochana babcia uszyła mi go z dwóch starych koszul dziadka i jakiegoś prześcieradła, tak że ostatecznie to był niebiesko-biały łatanina, ale nikt się nie czepiał, bo jak się ma serce GKS to się ma już prawo do byle czego. No i akurat jak nasza drużyna zaczęła grać, to ten mój "szałik" tak na wietrze powiał, że aż mi się zdawało, że za chwilę polecę razem z nim prosto na boisko i zacznę strzelać gola jak zawodnik. Aż mój sąsiad, co miał łysą głowę jak jajko, krzyknął: "Ej, kolego, uważaj, bo ten szalik to teraz wygląda jak latawiec nad polem walki!" No i tak się jakoś złożyło, że naszym chłopakom też się od czasu do czasu zdarzało latać — tylko że nie w powietrzu, tylko po wynikach 🤣🍿 i od tego czasu ten szalik wisiał w kibicówce jak święta relikwia, choć śmierdział potem piwem i kiełbaskami przez kolejne trzy sezony.