Kiedy Orły Olsztyna latały wyżej niż mewy nad Śniardwy

kurwa a ja akurat byłem w knajpie "u Zbycha" z kumplami, bo akurat byłem na delegacji w Warszawie i mieliśmy ten wolny wieczór... no i nagle lecą wiadomości, że rzut karny o 90 minucie, szef krzyczy "JEBNIE !!" a my żeśmy wstali od stołów i poleciał jeden do okna, żeby chociaż kawałek boiska zobaczyć... no a tam ten sędzia się odwraca i taki luzik, że naszym chłopakom krzyczy "idźcie i kopnijcie !!" a my żeśmy wpadli jak oszalali, wszyscy walą w kieliszki, jeden huknął piwem w sufit, aż lampy drżały 🔥💪 a potem ten moment... ten sędzia dmuchnął, chłopak podbiega, skacze... i ten HUK !!! trybuny wybuchły, a ja akurat z ustami otwartymi od zdziwienia i łez w oczach padłem na plecy od huku własnego krzyku no ale trudno

a wy wiecie co mnie właśnie wróciło, jak sięgnąłem po to piwko na szafie tamtej niedzieli... akurat w 98 roku, kiedy Orły walczyli o awans, a ja akurat zrobiłem sobie wolne, bo szef mnie w końcu puścił – myślałem, że pójdę na ten mecz normalnie, bez żadnych delegacji, po prostu z kumplami na osiedlowym. tylko że dzień wcześniej mój stary przyjechał do olsztyna na wizytę u córki, czyli mojej siostry, i mówi: "słuchaj, wezmę ci bilet, bo wiem że cię na tym meczu nie ma" – no to się cieszyłem jak dziecko, bo niby miałem wolne, ale jak ten stary coś obieca, to zawsze dotrzyma. i tak trafiłem na ten cholerny mecz w bydgoszczy znowu, ale nie w mokrą pogodę, tylko w taką lipcową spiekotę, że asfalt topniał pod stopami. pamiętam jak wracaliśmy z trybuny, wszyscy mieliśmy te koszulki przemoczone od potu, a nogi same drżały od adrenaliny – i nagle ten rzut karny... ten sam sędzia co tamtej nocy, tylko teraz nie dmuchał w gwizdek, tylko podał piłkę naszemu napastnikowi, a ten poszedł i walnął tak, że siatka aż zadrżała. całe osiedle Olsztyn wtedy żyło tym meczem, bo dochodziło się do nas po kolei przez okna, i jak ten gol padł, to było tak, że setki ludzi wyległy na balkony, klaskali, śpiewali, jeden facet z naprzeciwka puścił fajerwerki z okna. i ja stałem tam z tym biletem w ręku, co mi go dał stary, i myślałem sobie: "kurwa, jaki ja mam fart, że mogę tego wszystkiego doświadczyć" – no ale wiadomo, co będzie jutro, ale dzisiaj? dzisiaj był nasz dzień 😄

A wy toście widzieli, jak te Orły latały wtedy? Nie te dzisiejsze mewy co krążą nad Śniardwami i czasem komuś noga się powinie — tamci to byli prawdziwi orły, które wiedziały, że niebo należy do nich. Pamiętam jeszcze ten sezon, kiedy Mielec walił się pod naporem waszych ataków, a do tego dochodził ten luz jakiś… jakby te chłopaki nawet nie bały się śmierci, nie mówiąc już o sędziach. Wtedy kibice nie liczyli na szczęście, bo szczęście to było coś co nosili w sercu — a dzisiaj? Dzisiaj Orły są w porządku, ale to nie są już te ptaszyska co trzepocą skrzydłami przed czołową ofiarą. Tamten zespół miał w sobie coś takiego, że jak ktoś ruszył piłkę, to druga drużyna już czuła że przegrała — a dzisiaj? Dzisiaj Orły walczą, czasem wygrywają, czasem lecą w dół tabeli jak mewa z wyrzuconym śmieciem. Tamci potrafili strzelić gola z dystansu w deszczu, żeby potem zalać się piwem na trybunie — dzisiaj dostajecie kartki za entuzjazm, a kibice mają zakaz radości bo "co to będzie jak zwalą kolejny mecz". Tamten zespół grał tak, jakby był rodziną — dzisiejszy zespół to jest zespół zawodników, którzy wiedzą że dostaną kasę za każdy występ, choćby i na ławce. Ale powiem wam jedno — tamten mental to coś co się dzisiaj gdzieś zgubiło. Można powiedzieć że dzisiejsze Orły to porządna drużyna, która ma ambicje, ma plany, ma nawet jakichś nowych zawodników — ale nie ma już tej magii, tej pewności że jak zagrają, to niebo im nie ucieknie. Tamci Orły to byli prawdziwi wojownicy, którzy walczyli o każdy centymetr — dzisiejsi to są żołnierze, którzy dostali rozkaz i wykonują misję, ale nie zawsze z sercem.

Wtedy przyjechaliśmy specjalnym pociągiem z Olsztyna do Mławy, bo nasi mieli grać z Wkrętą — totalny los, bo normalnie to byśmy na ten mecz nie pojechali. Ale że to była niedziela, a my akurat mieliśmy wolne, to zebrała się cała paczka z osiedla naiwka: ja, mój brat, wujek Zenek co miał furgę z piwem, i jeszcze trzech kumpli co zawsze się zjawiali gdzie trzeba. Na miejscu okazało się, że stadion w Mławie to totalna ruina — deski trybun trzeszczały pod nogami jak stare krzesła, a jedyne dobre piwo było sprzedawane przez jakiegoś emeryta z plecakiem pełnym żubrówki. Ale co tam, ważny był mecz! Aż tu nagle w 87 minucie dostajemy rzut karny — nasz kapitan podbiega, ustawia się, sędzia gwizda, a ten cholerny strzał leci prosto w róg… BRAMKA! Trybuna naiwka eksplodowała, wujek Zenek upuścił swoje piwko, brat zaczął skakać po tej chwiejącej się konstrukcji jakby był na trampolinie, a ja akurat machnąłem się za nim i prawie spadłem do rowu za boiskiem 😂🔥 Wracaliśmy tym pociągiem z ludźmi, którzy całą drogę śpiewali "jesteśmy Olsztyn!", a w kawiarni na dworcu jakaś babcia przyniosła nam półmisek kiełbasy i mówiła że "jakby to widziała moja wnuczka to by się chyba popłakała". I wiecie co? Takiego luzu nie ma już dzisiaj… bo dzisiaj kibice mają zakaz szaleństwa, a stadiony są jak muzea. Ale wtedy? Byliśmy rodziną, a mecz był świętem. A ten rzut karny w Mławie? Dla nas to był jak drugie święta. ❤️

no ale wiecie, że jak sięgam pamięcią do tych starych dobrych czasów to zawsze wraca mi ten jeden obrazek z mojego pierwszego meczu w Olsztynie – byłem wtedy taki malutki chłopaczek co myślał, że trybuny to jak stadion w Barcelonie tylko bez Messi’ego w koszulce 🤣 i trafiłem akurat na ten pamiętny mecz przeciwko Lechii, gdzie nasz bramkarz wyłapał piłkę prosto z powietrza, tak jakby to był cukierek od babci. mama mi powiedziała "idź, bo tata już idzie" a ja wziąłem plecak szkolny z drugiego śniadania – pół kanapki z serem żółtym i soczek jabłkowy, bo co tam, kibice muszą być przygotowani na wszystko! i wtedy nagle, w 75 minucie, ten rzut karny – sędzia dmuchnął, nasz chłopak kopnął, a ja tak się podekscytowałem, że upuściłem swoją kanapkę na ziemię, a soczek wylał się komuś na buty… i ten facet na mnie krzyknął "to nie ja, to ty jesteś winny straty!" 😂🍿 a ja stałem tam z pustym plecakiem i myślałem "no kurde, dzisiaj to naprawdę dzień, w którym zepsułem wszystko co dobre". ale za to później wszyscy razem śpiewaliśmy hymn, a ja dostałem drugą połówkę tej samej kanapki od kolegi zza ogrodzenia – i to była najlepsza kanapka w moim życiu, bo była podzielona z prawdziwym orłem olsztyńskim 💪❤️

Ej no to teraz ja muszę wam powiedzieć, że jak czytałem te wszystkie opisy tych rzutów karnych to aż mi się ślinka zebrała… nie żebym sam w tym grał, bo ostatni raz kopnąłem piłkę jak miałem 10 lat na podwórku i trafiłem akurat w okno sąsiada 🤣 ale za to pamiętam jak przyjechałem na mecz Orłów w Olsztynie w 2003 roku, akurat jak mieli grać z Górnikiem Zabrze (też był taki spokojny, bez nerwów, same pozytywy), a bilet kosztował tyle co dzisiaj pół litra żubrówki z dyskontu. Wszedłem na trybunę, usiadłem obok jakiegoś dziadka co miał ze sobą termos z herbatą i ciastko "Wuzetka" zapakowane w papier, i nagle startują Orły… no i ten gol padł w 89 minucie, a facet obok mnie tak huknął pięścią w kolano, że aż termos mu spadł 😂 a ja wtedy pomyślałem "kurde, to jest właśnie ta energia, którą dzisiaj szukają kibice w social mediach". I wiecie co? Ta ekipa miała w sobie coś takiego, że jakby nawet jak przegrywali 0:2, to i tak było wiadomo, że za 10 minut będą dopingować do kontrataku jakby to była ostatnia piłka w sezonie. A dzisiaj? No dzisiaj to już nie to… ale niech no tylko Orły wyjdą na boisko z tym luzem, co mieli kiedyś, to zaraz wszyscy znowu będą latać wyżej niż mewy nad Śniardwami! 🚀🔥