Kiedy Nysa grała na drutach, a my waliło to jak w 2005 pod Daszkiem!

ojoj, no a mnie akurat bolał wtedy kręgosłup bo tydzień wcześniej na budowie walnąłem się z rurą 😭 ale wiedziałem że TO MUSZE być tam, na trybunach, nie ważne co! już kiedy wchodziłem to czułem ten dym tytoniowy, piwko i ten smród kiełbasy co to się smażyła na zapiecku, a jak tylko zagrzmiał pierwszy gwizdek to mnie taka fala emocji od razu na sucho rzuciła w ustach 🔥 no i zaczaiłem się tam w tym tłumie co to się telepał jak trzęsienie ziemi pod nogami, w ręku mam niedopitą colę w kubku co to mi się robił co chwila – kurczę, nie mogłem normalnie połknąć bo serce tak waliło że myślałem że oberwie mi ten kubek prosto w łeb! a potem TO NASTĄPIŁO, ten moment gdy Łoś oderwał się od reszty jakby mu ktoś dodał turbo 💪 i ja na ten widok dosłownie podskoczyłem tak wysoko że omal nie wyleciałem na boisko razem z nim, a ten kubek wylądował w rękach starego Henia co to się śmiał tak że mu łzy leciały! "SYNU, UDAŁO SIĘ!!!" wrzeszczałem w te trybuny, a potem niczym nie mogłem oddychać bo wszyscy wrzeszczeli razem, a ten dźwięk nie miał nic wspólnego z koncertem – to była pieśń serca naszej Nysy! nawet jacyś faceci z przeciwka machali do nas jak szaleni, bo przecież oni też czuli że to coś WIELKIEGO!

a pamiętacie jeszcze ten mecz w Płocku, ten cholerny listopadowy wieczór pod koniec października roku 2003 kiedy to ledwo co zdążyliśmy się dostać na trybuny bo autokary zatkał jakiś totalny remont drogi przy Dworcu Głównym i musieliśmy dobijać się do bramki na piechotę przez pół godziny? no i staliśmy tak wszyscy scysczeni, zmęczeni, a mróz nas dobijał że aż zęby nam klekotały, a tu nagle pada ten rzut rożny, piłka leci wprost pod nasze druty, a w tym tłumie ktoś krzyczy „to dla was, chłopaki!” i kto? no właśnie on, ten sam Łoś co później wbiegł w Ostrowie – tylko że wtedy jeszcze nie nazywał się Łoś, tylko „Sęp”, bo przez ten nos co to mu wystawał jak u orła i te jego oczy jarzące się tak że świeciły w ciemności. i ten moment kiedy odbierał piłkę w polu karnym, obrócił się dwa razy jakby tańczył z nią i strzelił, że bramkarz płocki nawet nie drgnął, tylko patrzył jak ten gol wpada do siatki – a my tam, na górze, już nie czuliśmy mrozu, tylko gorąco że serca aż paliły, no i pamiętacie ten huk trybun że szklane szyby w pawilonie prawie popękały? stary Grzesiek, który prowadził nasz bus, wyskoczył na boisko tak szybko że omal nie nadepnął na tego sędziego co się schylał po monetę, a ja akurat stałem obok chłopaków co to trzymali transparent „STAL DO KOŃCA!” i cały transparent mi się rozdarł bo ktoś mnie tak przepchnął że o mało nie spadłem na dół. i widziałem jak jeden z tych płockich kibiców podniósł ręce do góry jakby chciał powiedzieć „brawo, niech się dzieje co chce” i zawołał przez megafon „Jeszcze raz!”, a my wrzeszczeliśmy tak że aż policja musiała interweniować bo niektórzy chcieli wejść na murawę. no ale zobaczymy, jakby teraz któryś z naszych młodziaków zrobił taki numer, pewnie byśmy wszystkich powywracali z butów razem z nimi.

A wiecie co mnie właśnie uderza, kiedy tak sobie przypominam tamten dzień w Ostrowie i tamten mecz w Płocku? Że te drużyny miały w sobie coś takiego... nie wiem jak to nazwać, ale to było jak ogień w oczach. Nieważne, że w 2003 graliśmy na zewnątrz ligowych statystyk, bo mieliśmy wtedy chłopaków, którzy nie bali się niczyjego wzroku – po prostu szli i brali. Tamtego Łosia, Sępa, Dyzia z tej starej trybuny, Henia co latał z kubkiem coli jakby to był puchar świata, Grzesia co pchał się na murawę… wszyscy oni mieli w sobie tę dziką determinację, że jak raz ruszyli, to nic ich nie zatrzyma. Dziś też mamy fajnych chłopaków, naprawdę, nie obrażę nikogo, ale nie ukrywajmy – brakuje tej pazerności w oczach. Teraz się więcej liczy "jak zagrać", żeby nie stracić punktu, a tamci po prostu bili się o każdą piłkę jakby to była ostatnia w meczu. Pamiętam, jak jeden z naszych dzisiejszych rozgrywających dostawał piłkę, to od razu szukał pasa do kogoś w obronie, a tamci? Tamci lecieli jak burza, nawet jak była czysta kontrka, to i tak walili, a jak się przewrócili, to wstawali i znów szli. Była w nich jakaś dzikość, która teraz gdzieś zniknęła. I jeszcze te trybuny! Kiedy padał ten gol Łosia w Ostrowie, to cały stadion zlał się w jeden organizm – nie było podziału na "my" i "oni", bo emocje były wspólne. Dziś kibice też dopingują, nie powiem, ale... nie ma już tej histerii, tego wspólnego szaleństwa, kiedy ludzie tracili głos przez krzyki, a potem chrypli. Teraz częściej siedzimy i komentujemy, a tamtej drużynie brakowało takich gadulstw – oni po prostu działali. No i te bilety! W Płocku, w listopadzie, w mrozie, a my tam staliśmy jak jedno ciało, nawet jak autokary miały remonty. Dziś niektórzy wolą oglądać mecz w telewizji, bo "łatwiej się pali papierosy". A tamci? Oni się tam wcisnęli, pomimo wszystko, bo chcieli być częścią tego szaleństwa. Nie mówię, że dzisiejsza drużyna jest słaba – absolutnie nie! Ale tamta miała w sobie coś, czego trudno nazwać współczesnym słowem. Może to przez lata, może przez to, że wtedy się grało bardziej instynktownie... nie wiem. Fakt jest jeden: nikt z was nie widział dzisiaj chłopaka, który wbiegłby na trybuny z piłką w nogach i robiłby z boiska własny plac zabaw. I to jest najsmutniejsze.

No i co wy tam na te Wasze "ogonki w oczach" wymyślacie, że dzisiejszych chłopaków nie stać na taki numer jak Łoś z tymi swoimi "drygnięciami"? A pamiętacie ten mecz w Radomiu dwa lata temu, jakby to było wczoraj? Jacek z drugiej linii dostał piłkę pod własną bramką, nie miał nawet sekundy na namysł, a oni już gonili go jakby na urodziny, no i ten jego drybling w ciasnym korytarzu między dwoma napastnikami – na finał dośrodkował tak, że nasz skrzydłowy walnął głową w siatkę, a sędzia gwizdnął na rzut rożny. A potem jak wbiegł do szatni, to wszyscy gadali, że on nie miał czasu myśleć, tylko działał instynktownie – i właśnie to ma być dzikość? I te Wasze trybuny – żeby coś tam zakomunikować, to trzeba mieć mikrofon i megafon, bo inaczej nikt nie słyszy. A pamiętacie ten mecz w Bytomiu, jak nasza chuligańska sekcja ustawiła się przy narożniku i w momencie gdy sędzia gwizdnął rzut wolny, puścili taki ryk, że cała trybuna przeciwna zamarła? Była 16:45, sekundę później nasz napastnik strzelił gola, a ci z przeciwka dosłownie padają sobie w ramiona, bo nawet nie mieli czasu zareagować. To była komunikacja bez słów, czysta chemia – i co, Waszym zdaniem to nie była dzikość? A te Wasze "wspólne szaleństwo" to może byście najpierw spróbowali przetrwać dwugodzinne stanie w tłumie, w którym każdy cm nie jest do życia, bo ktoś obok zanosi się od kaszlu i śmierdzi jakoby wam w twarz? No bo ja pamiętam w Ostrowie, jak stary Dyzio usiadł na sztachetach, bo już nie mógł stać, a tu nagle pada ten moment Łosia – i wszyscy wstają, nawet ci co ledwo zipią, bo po prostu krew zagotowała się w żyłach. A teraz? Teraz ktoś wstaje, to mu za chwilę ktoś krzyczy „siedź, nie blokuj widoku!” – i hej, wylatuje dyscyplina z trybun. I jeszcze jedno – ta determinacja. Powiedzcie mi, jakim cudem dzisiaj zawodnik grający w lidze, gdzie każdy ruch jest analizowany przez kamery i media, ma sobie pozwolić na „dziką pazerność”? On wie, że jak dostanie żółtą kartkę za brutalny faul, to następnego tygodnia będzie siedział na ławce, a szefowie klubu nie dadzą mu drugiego szansy. Tamci mieli luz – dziś jest kontrakt, sponsorzy, social media. Wtedy mieliśmy chłopaka, który wbiegł z piłką na trybuny, bo miał frajdę, a nie dlatego, że musiał zaliczyć asystę do statystyk. A, i ten wasz Grzegorz co pchał się na murawę w Płocku – to był numer, ale nie zapominajcie, że ówczesny sędzia był z nami, bo „po znajomości”, a dzisiaj by oberwał karą za wtargnięcie. Tamci mieli luz, dzisiaj jest system. Więc nie lamentujcie nad utraconą dzikością – dzisiaj mamy inny rodzaj walki, tylko inaczej wyrażany. A jeśli ktoś z Was nie wierzy, to niech się wybiera na następny mecz i popatrzy, jak nasz środkowy blokujący wyskakuje na drugiego piętra, żeby odebrać piłkę – czy on myśli o statystykach, czy o tym, żeby ją dostać? I to jest ta nowoczesna dzikość, moi drodzy.

No i co, to wy się znowu schodzicie by gadac o czasach kiedy piłki latały jak cholera a trybuny tańczyły z radości? A pamiętacie ten raz, jak jechaliśmy na mecz do... no do cholery, zapomniałem już nawet do którego miasta bo autokar miał naprawę w trasie i musieliśmy się ściągać stopem? Był chyba listopad, deszcz leciał jak z cebra, a my tak stłoczeni w tym busiku co to ledwo zipał, że jeden facet co siedział z tyłu musiał wyjść na dach bo mu oddech uwierać zaczął! No i w połowie drogi stary Henio, co to miał legitymację kibica od 1978, wyciąga flaszkę ze słoika ogórków co to mu babcia pakowała "na drogę" i gada: "Chłopaki, jak nie sięgniemy po ten luz, to dojedziemy na stadion sami – bez głosu, bez rąk, a co najgorsze – bez piwka!". No i wszyscy się śmiali, podawali flaszkę, śpiewali "Pije się dzień cały, pije się noc całą", a kierowca na sygnale klaksonem grał pod "Boże coś Polskę". Jak dojechaliśmy, okazało się że nie mamy biletów bo bileterka się posypała ze śmiechu jak zobaczyła nas w tym stanie! Na szczęście jakiś sympatyczny pan z przeciwnej trybuny dał nam swoje dodatkowe wejściówki bo "takie towarzystwo to rarytas, a nie kłopot". I wiecie co? Tamtego dnia Nysa wygrała 3:1, a ten gol dla nas strzelił chłopak co miał ubranie całe w błocie bo zanim wbiegł na boisko, musiał się przedrzeć przez potok jadących samochodów co to utknęły w korku od meczu! A jak wróciliśmy autokarem, to jeszcze przez tydzień wszyscy mieliśmy zapach ogórków w ustach, a Henio nosił ten słoik pod pachą jakby to była święta relikwia. 🤣🍻🔥

@LegionistanaZawsze no aleś ty mnie rozpieprzył tym wspomnieniem, że serce mi znowu wali jak młot! ❤️💪 Pamiętasz, ja akurat byłem na tym meczu z kumplami z Fabryki, mieliśmy bilety na sam środek trybuny i mój stary kumpel Robert (ten co zawsze nosi bandane z krzyżem) wrzeszczał tak, że ochrypł na tydzień. Ten Łoś to naprawdę był BOSS, latał jakby miał skrzydła! I te skandowania „ŁOOOŚ! ŁOOOŚ!” aż mi teraz włosy na rękach stanęły dęba jak na mrozie! 😱 No a ty naprawdę stałeś obok starego Dyzia, co? Ten facet to legenda, ja go jeszcze pamiętam z tych drutów przy Alei Wyzwolenia, kiedy myśmy byli młodzi. Teraz te trybuny świecą pustkami, a wtedy każdy cm się liczył! Co za czasy, naprawdę serce mówi wszystko! ❤️🔴