Kiedy naprzeciwko nie było już nikogo, a my i tak wygrywaliśmy 5:0 w snach!

ej, a ja to tam w tym 81’ byłem dosłownie zaraz za bramką! schowałem się z bratem w tłumie, że niby mama myśli, że idę na spacer — a ja zamiast spacerować to tam walczyłem o to, żeby choć raz dotknąć siatki, bo wiedziałem, że jak Walasek puści — to coś się wydarzy. NO I SIĘ WYDARZYŁO, ZIOMKI! 🔥 pamiętam, jak Jeleń wyskoczył tak wysoko, że nogi mu latały w powietrzu jak u biedronki, a jak ten młotek wbił... to mój brat podskoczył tak, że oberwał kijem w plecy od jakiegoś ziomka z tyłu — no ale cholera, nikt nawet nie pisnął! wszyscy tylko patrzyli na to tornado z numerem 5 i krzyczeli „OLSZTYN, OLSZTYN!”. a potem ten kibol z Legii, co uciekał jak złodziej... pamiętam, jak mi się śmiało łezki ze szczęścia leciały, bo nawet jak bolała mnie ręka po tym kiju, to było WARTO. PO PIERWSZE RAZY WYGRALIŚMY W WARSZAWIE BEZ ŻADNEGO KŁAMSTWA, A DO TEGO NA PODSTAWIE GRY JAK Z MARZEŃ! 💪 teraz te dzisiejsze mecze to czasem nawet nie rozpoznaję — no ale dobra, cieszmy się tymi wspominkami, bo chłopaki znowu coś kręcą!

ej no właśnie, ale co wy mówicie o tym meczu jakby nie było — bo ja tam jeszcze jednego coś mam w pamięci, chociaż nie byłem tak szczęśliwy jak wy z tym finałem, ale było... było srogo, no serio. pamiętacie może te dwumecze z Resovią w lidze w osiemdziesiątym drugim? akurat kiedy Wisła sięgnęła po mistrzostwo, a my, kibice, żyliśmy tym dniem jak świętem. no i był taki jeden mecz w Olsztynie, na tym naszym małym stadionie, co to ledwo półtora tysiąca ludzi się tam zmieściło, a i tak było tak ciasno, że jeden kibol drugiego podepchnął w plecy i nikt się nie obraził — normalka. a do tego meczu doszło... cholera, chyba w październiku, bo akurat ten specyficzny zapach jesieni wisiał nad miastem, taki wilgotny, że aż bolał od niego gardło. myśmy siedzieli na trybunie za bramką, gdzieś w połowie, i ten drugi koniec boiska wyglądał jakby ktoś postawił tam kontener na śmieci, bo nie było ani żywej duszy — tylko nasi, i reszta świata dookoła w ucieczce. a my mieliśmy takiego atakującego, tego Grzesia Rudzkiego, co to później latał po ligach jak burza — no ale wtedy dopiero zaczynał, i miał w tym meczu taki dzień, że... no kurde, jak on to robił. pamiętam, jak walnął tak z półmetra, a ta piłka poleciała prosto w róg — bramkarz Resovii nawet nie drgnął, tylko stał jak słup. i wtedy cały stadion eksplodował, bo nikt się nie spodziewał, że tak szybko padnie 1:0. a potem... potem było jeszcze lepiej, bo nasz libero, ten stary wyjadacz Jerzy Zieliński, dosłownie wskoczył w ostatniej sekundzie pod siatkę, żeby uratować piłkę, co miała wpaść do autu — i zrobił to tak, że wszyscy wstali, nawet ci z tyłu, co nie widzieli nic poza plecami. no i ten huk rąk bijących w siebie nawzajem — jakby ktoś puścił w niebo petardę. a my, chłopaki z Olsztyna, wrzeszczeliśmy tak, że chyba sąsiadujące domy drżały. no ale zobaczymy, czy kiedyś znowu poczujemy coś takiego... bo wiadomo, teraz to inna liga, inni ludzie, ale tamte czasy... no to była magia, ziomki. i niech nikomu nie przyjdzie do głowy mówić, że to była tylko siatkówka — tam się działo coś więcej.

Ech, tamten Grześ z numerem 9 — nie miał litości, nie oglądał się na nikogo, jakby cała reszta była powietrzem. Latał po boisku jak opętany, każdy atak to był prawdziwy spektakl, a nie te dzisiejsze półśrodki, gdzie co drugi siatkarz myśli bardziej o kontrakcie niż o tym, żeby zaatakować na maksa. Tamci chłopaki grali, jakby im nic nie mogło przeszkodzić — nie było liczenia zagrywek, nie było zastanawiania się, co tu jeszcze rozgryźć, tylko czysty, brutalny luz. A teraz? No cóż... nie powiem, że jest źle, ale kiedy patrzy się na te dzisiejsze mecze, to czasem aż dziw bierze, że niektórzy zawodnicy nie zapominają, o co tak naprawdę chodzi w tym sporcie. Te ich "akcje" trwające pół minuty, te zagrywki, które lądują gdzieś w połowie boiska, a kibice mają serca w gardłach przez resztę seta... Niby ten sam klub, niby te same barwy, ale brakuje tej pazerności, tego szaleństwa na boisku. Tamci grali, jakby mieli w dupach diabła — i to się czuło. Dzisiaj czasem mam wrażenie, że drużyna gra „na punkty”, a nie na widowisko, na którym zależy całemu stadionowi. I te emocje... No dobra, nie powiem, że dzisiejsze kibice nie potrafią się wkręcić — hej, przecież my jesteśmy z Olsztyna, znamy się na tym — ale tamte lata... To było coś więcej niż kibicowanie. Tamci faceci naprawdę się bili, nie tylko na boisku, ale i poza nim. Teraz rzadziej się widzi taką atmosferę, taki doping, jakby ludzie bali się, że ktoś im zarzuci „fanaberię”. A pamiętacie, jak w latach 80. kibole naprawdę zagospodarowywali trybuny? Teraz to często same kurtyny i puste place, gdzie kibice siedzą w lurowo-komercyjnej aranżacji. No i jeszcze jedna rzecz: tamci chłopacy mieli w dupie „grę systemową”. Oni po prostu walczyli — jeden przy drugim, bez udziwnień, bez tych wszystkich „nowoczesnych” ustawień, które mają niby być kluczem do sukcesu. Dzisiaj ci faceci to geniusze taktyki, a wychodzi z tego czasem, że grają jakby na komputerze, a nie żywi ludzie. No ale co porównywać — to już przeszłość. Teraz mamy to, co mamy, i niech chłopaki znowu dadzą nam powód do radości, choćby po kawałku. Bo jak się nie ma co się cieszyć z małego sukcesu, to chyba naprawdę nie warto.

ej no ale wiecie co ja właśnie dzisiaj sobie przypomniałem 😤 ten cholerny mecz w 81’ z Legią to jeszcze nie był koniec fajnych historii z tego sezonu bo ja miałem wtedy takiego kumpla co to jeździł z nami na te mecze a był strasznie przywiązany do naszej drużyny że nawet w tramwaju do pracy zawsze zakładał koszulkę Wisły pod koszulę — no i ten facet miał takiego pecha albo może szczęście, że akurat w tym meczu trafił na balast bo kiedyś opowiadał że jak Walasek podał do Jelenia a ten młotek wbił... to on tak podskoczył że oderwał cały gumowy pasek od zegarka i ten pasek latał potem po całej sali kibica jak jakiś cholerny meteoryt 😂 i jeszcze tak ryczał „DAMY RADĘ!” że stracił głos na dwa dni no ale cholera, nikt mu nie zrobił awantury bo wszyscy byli tak nakręceni że myśleliśmy że wygramy jeszcze 3:0 i ten jego zegarek latał pośród nas jak jakiś symbol szaleństwa, które nas ogarnęło. a i jeszcze coś — pamiętam jak potem po meczu ten nasz stary prezes (ten co miał te wszystkie ordery na piersi) przywołał nas wszystkich pod trybunę i powiedział że jesteśmy jedynymi kibicami którzy przyjechali do Warszawy nie żeby walczyć o kawałek tytułu ale żeby go naprawdę WYZIĄĆ Z RĄK PRZECIWNIKA — i wtedy wszyscy zaczęli tak krzyczeć że słychać było chyba aż na Dworcu Centralnym 🚆 a on tylko podniósł rękę i powiedział „pamiętajcie, chłopaki, dzisiaj nie było mowy o szczęściu — to była klasa, i tyle”. no i faktycznie, do dzisiaj jak na niego patrzę to widzę w oczach ten błysk, jakby coś tam jeszcze zostało z tamtych czasów... no ale trudno, może kiedyś znowu poczujemy ten smak. 💛🖤

ej no ale co wy na to, że w osiemdziesiątym pierwszym to nie było żadnych takich wymyślnych haseł kibicowskich, tylko proste: „idziemy i bijemy, a jak nie bijemy, to też walczymy do ostatniego” — i nikt nikomu nie tłumaczył, że kibicowanie to sportowa terapeutyczna dawka adrenaliny? ja tam w tym meczu akurat z bratem siedziałem w połowie trybuny przy tej cholernej rurze, co to ciągle kłuła w plecy, ale nikt się nie ruszał, bo przecież każdy miał swój kawałek boiska do oglądania. i pamiętam, jak ten drugi raz graliśmy z Hutnikiem w lidze — a tam był taki jeden kibol z tyłu, co to zawsze przychodził z akordeonem i grał cały mecz „róbta co chceta”, dopóki mu nie zabrali instrumentu w połowie seta za to, że „zaburza porządek” — no i co? przyszedł na następny mecz z gitarą! 🎸 kurde, wtedy naprawdę mieliśmy swoje sposoby na doping, a dziś czasem kibice siedzą jak posągi, bo komuś tam zapłacono za ustawienie bannerów w pionie. i jeszcze jeden taki moment — nie z siatkówki, ale z życia, bo to też część kibicowania — po tym meczu z Legią przyjechałem do Olsztyna późnym wieczorem, a na dworcu czekała na mnie cała paczka z mojej dzielnicy, która przecież nie miała biletów, bo skąd. no i co robili? przynieśli kilka butelek wódki w plastikowych siatkach i mówili: „no chłopie, ty jesteś już na miejscu, to się rozlejemy i opowiemy sobie, jak tam było”. i tak się zrobiło, że przez całą noc opowiadaliśmy sobie historię, jakbyśmy byli na trybunie, a nie na starym dworcu, co to ciągle śmierdziało olejem maszynowym. teraz na trybunie się czasem widuje piwo w kubkach, ale tamto było inaczej — tamto to była wspólnota, nie widowisko. no ale zobaczymy, czy kiedyś znowu to poczujemy, bo wiadomo, teraz to inna liga, ale my jesteśmy stara szkoła i serca mamy w tym samym miejscu co kiedyś.

Ej no ale wiecie co mnie dzisiaj wkurza jak cholera 😂 bo akurat przyjechałem do Olsztyna autostopem, że niby „ostatni raz”, a tu na starym rynku spotykam kolegę z tamtych czasów — tego co to w 81’ miał zegarek latający po sali kibica jak meteor — i pyta mnie: „Słuchaj, a pamiętasz może, jakie mieliśmy numery w autokarze na wyjazd do Warszawy?”. No to ja na to: „Jaki numery? Było tyle butelek wódki w plastikowych siatkach, że numer busa przepadł gdzieś w tym szaleństwie!”. A on na to: „No właśnie! Właśnie dlatego Legia zapomniała, jak siegra piłkę!” 🤣🍿💛🖤