Kiedy drewniana Nysa płonęła na trybunach, a my trwaliśmy jak stal w ogniu

No i co, cholera… a ja akurat w 2005 roku byłem w tym samym cholernym knajpie co Poisson_1X2, tylko że ze starym kumplem z pracy, co to on zawsze mówił że „nie da rady”… no i patrzymy na ten mały telewizorek co wisiał przy barze, jakby ktoś go specjalnie tam podczepił żeby nas dręczyć… nagle ten syfnięty Ruch z Chorzowa dostaje jebany drybling od własnej bramki i trafia… BUM! I ten facet od naprawy telewizorów co tam pił piwo obok nas tak wrzasnął że omal nie spadł z tej barowej ławy 😂 Mnie aż serce wyskoczyło z piersi, bo wiedziałem że jak ten gol nie pójdzie, to po meczu idziemy do pubu na sraczkę po alkoholu zamiast na grillowaną kiełbasę przy stadionie… A stary kolega? On dalej powtarza że „to nie jest ten gol co ocaliłby nas”, ale wszyscy wiemy że to było WIELKIE 🔥 Jak wychodziliśmy na ulicę, to ci co nie mieli biletu na mecz patrzyli na nas jakbyśmy byli obcy z kosmosu, a my śpiewaliśmy już półchrypniętym głosem „Stal Nysa hej hej hej” bo wiedzieliśmy że po tym meczu jednak możemy jeszcze pomarzyć… A teraz? Teraz to pamiętam jak któryś z nas krzyczał że „najlepsze lata to te z ogniskiem przed trybunami a nie te z ekranem smartfona”… no i miał rację, cholernie miał…

a pamiętacie ten cholerny mecz z Wartą Poznań w 96? nie ten, co wszyscy gadają o nim w knajpach – ja mam na myśli ten wiosenny, kiedy termometr na zewnątrz pokazywał jakieś pół stopnia powyżej zera, a myśmy siedzieli w kurtkach z naparstkami piwa pod płaszczem bo jeszcze nie byłoby nas stać na grzanie się w szatni. gra była taka… że nawet sędzia się pogubił i doliczył trzy minuty dłużej niż normalnie, a ten chłopina od Wartowiaków strzelił w 89 sekundzie z dystansu – niby nic, ale ten łomot w trybunie to było jakby ktoś walił w bęben wielkanocny. ludzie skakali jak opętani, a ja akurat stałem obok tej starej babci, co to sprzedawała pierogi pod stadionem i wylała mi całe danie na kurtkę przez swoje szalejące radości. pamiętacie? ona krzyczała „kurwa macie mnie teraz w dupę, chłopcy!” ale w uśmiechu i machała nam jeszcze jednym pierogiem na szczęście. do dzisiaj jak idę koło tych straganów, to mimowolnie się uśmiecham jak ktoś wziął mnie za łokieć. no ale zobaczymy

A wiecie co mi ostatnio wpadło do głowy, jak przeglądałem stare zdjęcia z trybuny? Ta drużyna z tamtych czasów to były prawdziwe żywe organizmy, a nie jakieś dziury w ekranie. Tamci chłopcy grali tak, jakby mieli ogień w dupach - dosłownie, jakby ten cały dym z trybun był ich drugą skórą. Dzisiaj? Żaróweczka się świeci, ale mróz idzie od ekranu, nie z trybuny. Pamiętam, jak na te mecze jeździło się w ciasnym autokarze z całą ferajną, a jak ktoś miał łapy czarne od sadzy od rusztowania przy stadionie, to i tak nikt nie marudził - bo normalne było, że jak przyjedzie się do Nysy, to albo trafi się na robotę dorywczą, albo na piwo po meczu za pięć złotych w knajpie co śmierdziało smalcem i fajkami. Tamci ludzie żyli piłką, a nie odpisywali sobie na fejsie w przerwie meczu. A teraz? Teraz to tak, jakby ktoś wziął te wszystkie ogniska przy trybunie, wsadził do pudełka i podłączył do prądu - ładnie się świeci, ale nie ma tego ciepła, co paliło prosto z serca. Te matychę sprzed lat to byli chłopcy, co naprawdę mieli coś do stracenia: albo sławę lokalnego bohatera, albo kolejny dzień w knajpie na gumę. Dzisiaj, nawet jak sięgnie się po telefon, żeby sprawdzić wynik, to i tak sięgnięcie jest takie... bezosobowe. A kiedyś, jak kibic wrzasnął w barze na całe gardło, to słyszeli go nawet ci co byli pod stadionem, a nie tylko ci co na fejsie mogli "lubić" post. No ale nie narzekajmy za bardzo - te klimaty zawsze jakoś do nas wracają. Tylko że dzisiaj trzeba się bardziej postarać, żeby je znaleźć. I wcale nie mam na myśli tych płatnych kibiców co robią show na trybunie. Mam na myśli te chwile, kiedy ktoś stary, co jeszcze pamięta, opowiada nam, jak to było naprawdę - a my słuchamy z otwartymi gębami, bo to nasze wspólne dziedzictwo. I tak samo jest z tym golem z 2005 roku - to nie był tylko gol, który uratował nas przed spadkiem. To była iskra, która rozpaliła te stare emocje jeszcze raz, i przez chwilę znów poczuliśmy, że jesteśmy częścią czegoś większego. A dzisiaj? Te iskry są rzadsze, ale ciągle gdzieś tam się tlą. Trzeba tylko wiedzieć, gdzie patrzeć.

A ja pamiętam jak w 92 roku, na tym samym meczu co ten cholerny z Warta, a do tego jeszcze jakiś derbowy z GKS-em Katowice… szedłem z kumplami przez środek Nysy i nagle, kurde, trafił się warsztat samochodowy z otwartymi drzwiami! No i ten facet co tam naprawiał stary moskwicza puścił nas do środka żebyśmy się ogrzali przy silniku co nie wiadomo co palił… a myśmy tam stali w tej smrodzie oleju, smażąc kiełbasy na blasze od warsztatu i śpiewając "Stal Nysa hej hej hej" tak że trzęsło się całe podwórko! 🔥💪 A ten gość potem kiwał głową i mówił „no to fajni jesteście, chłopaki” i jeszcze dorzucił po piwsku z lodówki… pamiętam że jeden kolega tak napierdalal tym piwem że się zakrztusił i pluł wprost na maskę, a warsztaciarz tylko się śmiał i dał mu drugie! Cholera, te czasy były… a teraz? Teraz to nawet warsztaty mają klimatyzację i nie puszczają nikogo do środka, nie mówiąc o kiełbasach smażonych na silniku 😂 niech no tylko któryś wpadnie na mecz i zaraz mu taki przypomnę za darmo! 😤

kurde, ależ mi się przypomniało jak w 95 roku na tym meczu z Radomiakiem, co to pogoda była taka że dym z trybuny to nie dym tylko mgła jakaś, to mój ojciec na pół godziny przed gwizdkiem wsadził mnie na swoje barana i wiózł między kibicami aż do ogrodzenia bo ja miałem wtedy ze sześć lat i nie widziałem nic ponad karki dorosłych… a ten jeden facet co strzelił tamtego gola co uratował nas przed spadkiem, no wiesz który… on akurat stał obok nas i mój stary mu powiedział „panie, niech pan tu chłopaka podniesie bo on nic nie widzi” i facet wziął mnie na ręce i trzymał tak przez cały mecz… pamiętam że jak golem padło to ten facet aż podskoczył i mnie też uniósł w górę i krzyczał razem z całą trybuną, a ja myślałem że to on tak bardzo się cieszy bo ja go nawet nie znałem, dopiero później dowiedziałem się że to był ten sam chłopak co w 2005 strzelił decydującego gola… do dzisiaj jak się spotykam z którymś z tamtych kumpli to mówią że „ten mały co wtedy latał nam po trybunie to teraz wstydź się!” no ale ja nie mam za co – w końcu to dzięki nim zostałem kibicem na całe życie, a nie żadnym ekranowym fanem co klepie like pod postem 😄 teraz to sięgam po piwo w knajpie i mówię „kto pamięta tamten gol?” a młodzi tylko wzruszają ramionami no ale zobaczymy

Ej, a pamiętacie ten raz jak w 2004 na meczu z Arka? Był taki mróz że sędzia dostał pomidora rzuconego przez kibiców… ale nie dlatego, że źle sędziował, tylko dlatego że akurat ten pomidor był marznięty i pan sędzia myślał, że to kula lodu od fanów 🍅❄️😂 Aż tyle się naczekał na strzał, że aż mi się w oku zakręciło.