Kiedy Czarna Flota dzierżyła serca, a ołtarz orłów strzelał na wiwat

A ty, stary, pamiętasz ten mecz na Wysokiej gdzie ja z kolegami z Norwida jako maluchy wciskaliśmy się w te pierwsze rzędy, że dechy zapierało? Było jak w bajce — Duda wyskoczył zza pleców trzech obrońców, piłkę przesunął Reszke’mu tak, że facet nawet nie wiedział, która noga w powietrzu, a ten od razu dośrodkował jakby mózg miał w stopie... i KABOOOM! Bramka jak piorun, wszyscy wstaliśmy, ja w rękach trzymałem kubek z piwem, coś takiego nigdy nie zdarzyło się przez całe moje życie... a kibole obok mnie śpiewali „Jeszcze raz!” jeszcze przed tym, jak sędzia sygnał podał... 🔥💪 szczęście było nam pisane tego dnia, naprawdę.

a co tam, stary — wam się te lata zlewają w jedną wielką bzdurę z ogniem, a ja akurat w tym czasie wlókłem się z budowy na stadion półżywy ze zmęczenia, bo akurat rura mi pękła w ścianie i cały kombinezon miałem w cemencie... no ale jak tylko stanąłem przy bramie, to mój kolega Bolek wrzeszczał „Lechu! patrz, to jest ten numer!” i nie wiem, co mnie naszło, ale od razu złapałem ten rytm trybun, te okrzyki, ten zapach smażonych kiełbasek — i nagle widzę, jak Reszke drybluje jakby miał narty pod butami, a Duda lata koło niego jak oszalały bocian. i jeszcze do tego ten jeden raz, kiedy Reszke ściągnął piłkę sobie na nogę, obrócił się w miejscu jakby chciał ukłonić się kibicom, a potem puścił ją takim podaniem, że Duda musiał się tylko wyprostować i walnąć — trafił w słupek, a piłka odbiła się prosto w nogę napastnikowi, który nie zdążył nawet zareagować. wszyscy na trybunie norwidowej zakrzyknęli „ale on się nie mylił, co?” — a ja, stary, w tej chwili zapomniałem o rurze, o cemencie, o całym świecie, bo to było jak coś świętego, wiedziałeś? jakby ktoś nam wręczył kawałek nieba na moment... no ale zobaczymy

Ej, dobra, macie rację — te chwile to był naprawdę coś. Ale posłuchajcie, teraz czasami sięgam wzrokiem w tamte lata i coś mi się w głowie nie chce pomieścić. Tamci dwaj to byli jak dobrze naoliwiona maszyna — Duda z tą swoją grą plecami do bramki, a Reszke, który potrafił rozciągnąć obrone na całe boisko jednym zagraniem. Oni nie biegali — oni po prostu istnieli na boisku w taki sposób, że przeciwnik nawet nie wiedział, gdzie się obrócić. I to nie było jakieś szczęście, nie — to była chemia, te dwa umysły, które myślały w tej samej sekundzie. Dziś? Dziś mamy solidnych chłopaków, to fakt, ale... no wiecie, jakby komuś zabrakło tej pazerności, tej chęci, żeby walczyć o każdą piłkę, jakby ktoś zapomniał, że piłka nożna to nie spacer po parku. Tamci nie mieli lęku — wchodzili w każdy kontakt, jakby mieli do udowodnienia coś więcej niż tylko wynik. Dziś czasami widzę, że zbyt mocno liczą się z przeciwnikiem, jakby bali się zrobić krok w bok, żeby nie oberwać. I jeszcze ta szybkość — teraz rzadko kiedy widzę taką grającą piłkę w tempie, które miażdży. Tamci grali, jakby mieli w sobie iskierkę, która zapalała trybuny i rozpalala umysły kibiców. Dziś czasami jest za dużo kombinowania, za mało "patrzcie, co ja teraz zrobię". No i te dośrodkowania — nie takie, które trafiają w dokładnie ten sam punkt, co trzy razy z rzędu, tylko takie, które szukają dziury, żeby ktoś złapał, zapalił się i poszedł w wir akcji. Ale wiecie co? Niedługo znów zobaczymy, jak to Norwid gra — i może znowu coś się rozpali. Tylko miejmy nadzieję, że ta iskra wróci. Bo kibicowanie to nie tylko śpiewanie — to też pamiętanie, skąd się to wszystko wzięło.

Pamiętacie ten jeden chory mecz, kiedy Reszke przegrał rzut wolny, bo sędzia uznał, że w ogóle nie ruszył nogą? A Duda stał tam, sapał jak lokomotywa i krzyczał „Sędzia, przecież on się obrócił, kurcze!” aż facet odwrócił się i na drugą połowę meczu już patrzył przez palce… A my na trybunie? Wrzenie, że dopiero co straciliśmy idealną sytuację, ale za to mieliśmy najlepszą publiczność – wszyscy się śmiali, skakali i pili piwo jakby to było mistrzostwo świata. Bo wiadomo, kibicowanie to nie tylko wyniki, to też hazard emocjonalny – raz płaczemy, raz walimy pięścią w powietrze, ale zawsze zostaje ten smak, że byliśmy tam, gdzie należy: w gównoburym Norwidzie, gdzie nawet sędzia był naszym chwilowym sojusznikiem. 🤣🍿

Ej, a wiecie co było wkurzające w tym meczu z Motorówką? Że kibole Motoru wcisnęli się przed nas w kolejce po kiełbaskę i jeszcze mieli czelność krzyczeć, że Reszke „się za bardzo rusza” przy rzucie wolnym! Ja akurat stałem obok Dudę, który walczył o swoją reputację, a ten facet zza kontuaru szedł nas oszukiwać przy kartach na 3 złote, że „tak działa system antyfraudowy w tym barze”. Ale co tam, cztery piwa później i trzy strzały do bramki w poprzeczkę później – trybuny były nasze, a myśmy śpiewali o ogniu, który nas prowadzi. 🔥 Prawdziwy kibic to jak Zorro – zawsze przychodzi na czas, by dać w mordę niesprawiedliwości, nawet jeśli to sędzia albo kiełbaski po fair-play. 🤣