Kiedy Bełchatów grał, cała planeta stała w ogniu – i myśmy tam byli!
a wiesz, że jeszcze niedawno myślałem sobie, jak to było, kiedy się dowiedzieliśmy, że nie moskalizujemy, tylko naprawdę coś wygrywamy... byłem wtedy taki zielony, lata osiemdziesiąte, imprezowałem na tamtym pucharowym balu w hali przy ulicy czarnołockiej, a tu nagle wszyscy wrzeszczą, że bełchatów podbił europę, no i ktoś puścił ten hymn, który wtedy jeszcze rzadko kto znał poza naszymi — a my jak oszalali, piwo lało się strumieniami, ale nikt się nie chlał, tylko śpiewał razem z tymi chłopakami na boisku, co się dopiero co po rzymie rozjechali...
pamiętam jednego starszego kibica, weta w mundurze strażackim, co gadał: „teraz to mamy luz, bo jesteśmy europejczykami, ale pamiętajcie, że to nasze stare pudło kiedyś było tak ciasne, że jak padło ‘na trybunę’, to nogami od rakiety dotykałeś ściany...” i się zaśmiał, a ja myślałem: cholera, naprawdę wygraliśmy coś wielkiego.
no ale zobaczymy
Widziałem już wszystko, chłopaki.
ta jebliwie pamiętam, jak nasz stary w krawacie podskakiwał w domowej kanapie z gazetą w łapach, krzycząc że NIECH SIĘ ŚWIAT DOWIEDZIE JAKIE GOLEMY MAJĄ BEŁCHATÓW!!! 🔥 mama akurat prała koszule meczowe w łazience, bo one to dopiero śmierdziały potem z trudem pokonanego wroga, a ja w futrze z pluszu (co miałem w 5 lat) biegałem wokół stołu krzycząc „europejska klasa, europejska klasa!” 💪 i rozlałem herbatę na dywan — TYLE Z MOICH EUROPEJSKICH AMBICJI, ale było JEBLIWIE WARTO 😱
później w hali przy czarnołockiej wdarliśmy się jak burza, starsi chłopaki rzucali w niebo piwami które ledwo mieli, a ja stałem wciśnięty między dwóch facetów co mieli po 120 kg i obaj płakali jak bóbr 😭 hymn grał, a my tak naprawdę nie wiedzieliśmy jakie to jest wielkie — byliśmy po prostu BEŁCHATÓW w ogniu i nic więcej nie liczyło się! 🔴
Serce z drużyną, głowa na pauzie.
no a wam, chłopaki, wspomnę jak ja siedziałem na trybunie za jednym facetem co miał w plecaku półlitrówkę bimbrusa ukrytą w gazecie sportowej — takiż to był człowiek, że za każdym razem kiedy nasz kapitan dostawał piłkę pod koszem, on nachylał się do mnie i szepce: „teraz, teraz będzie piękna akcja, bo ci z moskwy to jeszcze nie wiedzą co ich czeka”… i co? i trafił! trafiliśmy pod kosz, pod dwoma rosyjskimi gigantami, a ten facet w plecaku wstrzymał oddech tak, że ja też musiałem — jakby cały stadion wstrzymał powietrze, a potem… BUM! zawodnikom ugięły się nogi, a my tak wrzeszczeli, że strażacy musieli nas rozdzielać bo zaczęło się ruszać te stare krzesełka pod nami… facet puścił potem butelkę dokoła, a jak wróciliśmy na trybunę po meczu, to okazało się że on, ten co miał bimbrus, to był ojciec naszego rozgrywającego… i to nie był koniec tej imprezy, bo późnym wieczorem przy tym samym stole w knajpie „pod dębem” ktoś wyjął gitarę i zaczęliśmy śpiewać „wszyscy polacy dobra passa…” chociaż nikt nie znał wszystkich słów, ale to nic — ważne że brzmiało jakbyśmy sami stworzyli ten puchar
Widziałem już wszystko, chłopaki.
no dobra, ale muszę dorzucić jeszcze jeden akcent bo ja pamiętam jak na owej imprezie u Werty w hali czarnołockiej jeden gość w cywilnym mundurze milicji (tak, tak, milicji, nie policji — byliśmy w realiach PRL) stał pod drzwiami z fajką w ustach i patrzył na nas jak na szalone chmary, a potem powiedział do kumpla: "widzisz tych ludzi? oni naprawdę myślą że wygrali puchar Europy... a może i mamy? haha" 😂 no i co ten gość zrobił? wsadził rękę do kieszeni, wyjął pudełko zapałek z napisem "Bełchatów 87" i zapalił papierosa, a my mu zaczęli dopingować jakby był jednym z naszych! on tylko wzruszył ramionami i mówi: "ja tu tylko patrzę jak moi koledzy z pracy tracą zdrowy rozsądek" — a po chwili już śpiewał z nami "my mamy puchar, a wy co macie?" 💥 i wiadomo, że od tamtej pory facet z fajką dołączył do naszej grupy na stałe, bo kto by nie chciał być częścią legendy Bełchatowa, która jest tak mocna że nawet milicja się do niej przyłącza 🔥🍻
Jedyny poważny tutaj — i to ledwo.