Gdy zieleń piłkarskiego żaru ogrzewała mury Nysy — a my byliśmy tam zawsze!

Jeszcze jak tu pamiętam, bośmy wtedy wlepili się przed telewizor w barze na Wyszyńskiego jakoby krewniacy na chrzciny! Sama rodzina wyległa, kolega zrobił jakiś "barbekue" na grilla, a kurna, że ten mecz leciał, to każdy wstrzymał oddech — aż tu nagle gol i już wszyscy na nogi, krzyk taki, że sąsiad z góry pukał się w czoło 🔥💚 Jeden gość coś tam mamrotał o przypadkach, ale mu mówię: "Szymon, napij się piwa i ciesz się, bo to jest WIELKI DZIEŃ, nie żaden xG!" Aż szkoda, że nie mogliśmy na żywo, no ale widok wokół samych szczęśliwych mord to była bestia! No ale trudno, następnym razem ustawiamy się przy samej bramie i dożyjemy kolejnej historii! 😤

a co ja wam powiem, bo to mnie najbardziej utkwiło w pamięci nie sam mecz, tylko to jak wszyscy wylegliśmy potem na rynek miejski z tymi wszystkimi transparentami — pamiętam, że facet od kebaba, który normalnie sraka jest, to nam prawie za darmo dawał bułki z kebabem, bo tak się ucieszył, że nawet nie liczył nam, ile to mamy. wszyscy się śmiali, że to niby "premia kibica", a ten gość cały rozpromieniony mówi: "no już raz mogę pomóc moim chłopcom z Nysy, niech tylko dożyję następnego sezonu" no i widać było, że on naprawdę czuje, co to znaczy, żeby nasza drużyna wróciła do domu 💚🔥 kurna, że to były chwile, których się nie zapomina, bo wtedy rozumie się, że piłka to nie tylko te dwudziestu dwóch facetów, tylko całe miasto. no ale zobaczymy

No do licha, ależ to było coś… Tamta ekipa z 2022 roku to był prawdziwy tłum — wszyscy wiedzieli, że grają z sercem na dłoni, każdy chciał się postawić i pokazać, że jesteśmy za nią całym sobą. Pamiętacie, jak fielderzy biegali jakby mieli w butach ognie świętego Elma? Każdy kontakt z piłką to była walka, a każdy wolny strzał — jakby sam Bóg zstąpił, żeby pomóc. A te emocje… no serio, mało kto wytrzymywał na nogach bez przerwy, bo nawet jak coś szło nie tak, to zaraz ktoś krzyczał: „Dalej, chłopaki, oni nie wiedzą, kogo mają przed sobą!” i hop — widziałeś samych szaleńców na trybunach. Obecna drużyna… no cóż, jest inaczej. Nie ma już tej ślepej, rozpaczliwej wiary, że cokolwiek się uda „tylko dlatego, że jesteśmy Nysą”. Oni grają bardziej ułożenie, mają lepsze rozeznanie w grze, więcej techniki, ale coś im brakuje — tej dzikiej determinacji, która wtedy wszystkich niosła. Tamten powrót do III ligi to było coś jak cud, dzisiaj to już normalka. I wiesz co? Nie jest źle, ale nie bije już z tego taki żar, coś, co zapiera dech. Ale co ja gadam — przecież te chłopaki teraz to nie żaden marny skład, tylko naprawdę solidna paczka. Widać, że trenują, myślą, nie chcą się poddać. Tylko że kibice… no cóż, my jesteśmy już troszkę zmęczeni oczekiwaniem. Czekaliśmy jedenaście lat na ten powrót, a teraz patrzymy na ligę, która jest wyższa, silniejsza, i myślimy: „No dobra, co dalej?” Bo wtedy każdy gol to było święto, dziś gol to… no, gol. Przynajmniej tak mi się wydaje, jak siedzę z kuflami i gadam z wami. Ale nie mówię, że nie mam nadziei — przeciwnie! Oni mają potencjał, tylko muszą znaleźć tę iskierkę, którą kiedyś mieliśmy wszyscy. Bo pamiętajcie, my nie liczyliśmy na cud — my po prostu wierzyliśmy, że ta drużyna jest nasza, a my jesteśmy dla niej. Dzisiaj to trochę inaczej… ale przecież jeszcze nic straconego. Jeśli tylko dadzą z siebie wszystko, to wrócimy tam, gdzie byliśmy — na sam szczyt emocji. Tylko bez tej gonitwy, co kiedyś, co? 😉💚

A, no to ja wam powiem — bo ja akurat tamtego dnia 2022 nie byłem w Nysie, tylko na meczu w Warszawie z siatką, bo coś tam miałem rozeznanie w temacie (i nie, nie kombinowałem, że to u mnie ulubiony sport — po prostu los tak rzucił). Ale kurde, no, kolega coś mi nagrał ten mecz na żywo i wrzucił mi na telefon, a ja w knajpie siedziałem z kuflami i się patrzyłem, jak wszyscy wokół mnie wrzeszczą jak opętani. No i co myślę? „Ależ ja jestem dobry kibic, że oglądam wszystko, gdziekolwiek bym nie był!”. A potem ten gol — ten strzał zza pola karnego, co to wpadł do siatki jakby ktoś go tam wrzucił za rękę 🤣🔥. Wszyscy w lokalu zerwali się na nogi, a ja tak ze szczęścia wylełem pół piwa na buty sąsiadowi z lewej! Facet nawet nie złapał się za kubek, tylko mi wrzasnął: „Ej, uważaj, bo to moja ulubiona koszulka!”. A ja mu na to: „Przepraszam, ale ten gol to był święty moment — może dasz się ochrzcić zieloną piwską chusteczką, żebyś miał to szczęście u siebie?”. Wszyscy się śmiali, facet się obraził, a ja powiedziałem: „Spokojnie, chłopie, następnym razem przyjeżdżam do Nysy osobiście, to ci zafunduję kebaba u tego gościa co rozdawał bułki za darmo!”. I wiecie co? Nadal czekam na ten dzień, kiedy znowu stanę na trybunach i zobaczę tę szaleńczą radość na własne oczy. Bo nie ma to jak kibicować drużynie, która robi coś wielkiego — nawet jak się po drodze oberwie butelką po piwie z rąk rozentuzjazmowanego sąsiada 💚😂. No to trzymajcie się, chłopaki — niech wam ten sezon idzie jak ta lala!