Gdy Trydent serce swoje otworzył i duma nasza zatryumfowała!

No do cholery, w tym samym czasie ja w warszawskim pubie na meczu się tłukłem, bo akurat na wyjeździe byłem! Siedziałem z piwem w ręku, ekran telewizora — i nagle ta piosenka kibica, co tam w tle leciała… kurwa, ciarki mnie przeszły! Po meczu do kibickiej grupy wszyscy wrzucali filmiki, a ja miałem tę euforię jak na żywo! Zauważyłem, że ten sam zawodnik co dziadek wspomina — wpadł do szatni i wszyscy mu gratulowali, aż mu mikrofon jakiś tam odebrał, bo nie dał dojść do siebie! 🔥💪 A jakby ktoś mnie zapytał, co mnie najbardziej uruchomiło, to powiem: te WŁASNE wibracje, co szły przez internet, jakby Trydent z nami gadał przez ekran! Nadal mi się marzy, żeby kiedyś tak na trybunach stanąć razem — no ale jak nas teraz prowadzą, to wiem, że jeszcze piękniejsze rzeczy będą! KURWA, JAKIE TO JEST NASZE! 😱🇮🇹

no ale pamiętacie ten mecz z lecącego talerza jakiegoś faceta w szaliku z lat 90? bydleństwo grało z takim zapałem, że po tym jednym trafieniu cały stadion rozpadł się na dwa tysiące ludzi biegających wokół z flagami i śpiewających coś, czego nikt nie umiał — a ten sędzia tylko machał na boisku, jakby go piorun trzasnął, bo nie wiedział, czy coś jest zepsute, czy akurat się urodził tryumf. ja tam stałem przy wyjściu i facet obok płakał, bo jego synek pierwszy raz był na trybunach i miał lat cztery, i cały czas powtarzał „tata, patrz, nasz!” jakby Trydent miał mu pokazać, że świat może się kręcić do góry nogami, a my i tak staniemy ramię w ramię. i te wszystkie telefony błyskały jakby ktoś podpalił wieżowiec — filmiki szły w świat szybciej niż plotka o nowym bramkarzu, który niby miał być słaby, a tak wbił gola, że nawet stary piłkarz babenko od razu rzucił: „kurwa, kto to trenował?” 😄 no ale jakby tak szczerze… to wtedy zrozumiałem, dlaczego naprawdę kochamy tryzont — nie dlatego, że zawsze wygrywa, tylko dlatego, że potrafi raz na jakiś czas poderwać tłum tak, że nawet sami zaczynamy wierzyć, że naprawdę jesteśmy kimś wielkim. no ale zobaczymy, co jeszcze nam zaserwują, bo ten klub to wiecznie ma coś w zanadrzu

No wiecie, ten grudniowy wieczór w '18 to był po prostu ogień i niczym go nie da się powtórzyć — ale spójrzcie, jak te osiem lat coś zmieniło. Tamten Trydent grał tak, że kibice musieli wstać, bo inaczej by cały stadion zapadł się pod własnym szaleństwem. Mecz na benzine, aura jakby z kiepskiego filmu — ludzie w pubach, radio ledwo zipiące, a tu nagle: GOOOOL, i zaraz wszyscy na nogi, flagi latają, taka energia, że aż powietrze drżało. Wtedy mieliśmy w drużynie chłopaków, którzy nie bali się niczyjego wzroku — wręcz przeciwnie, karmili się nim. Pamiętam, jak ten jeden skrzydłowy wbiegł pod bandę, nie oglądał się nawet, bo wiedział, że za nim pójdzie tłum. To była duma z krwi, nie z tabeli. Dzisiejszy Trydent? Mniej spontaniczna, ale za to z taką dozą fachowego rzemiosła, że aż w gardle ściska. Tamta drużyna grała na emocjach, dzisiaj gra na mózgu — i też działa, tylko inaczej. Tamci mieli w sobie coś dzikiego, takiego, co się albo skończy na stadionie, albo w szpitalu (byle nie w tym drugim, rzecz jasna 😅). Dzisiaj widzę zespół, który wie, kiedy cisnąć, kiedy odpuścić, i robi to z taką precyzją, że aż niektórzy kibice mówią: „Ej, ale to nie to samo”. A ja im na to: trochę inaczej, ale równie mocne. Bo teraz mamy zawodników, którzy potrafią zagrać systemem, utrzymać pion, a jak trzeba, to i jeden dołożą — tyle że nie tak, żeby się wszyscy zrywali z krzeseł, tylko żeby przeciwnik siedział przy własnej bramce i myślał, o co tu chodzi. Tamten mecz? Jedyna taka chwila. Dzisiejszy Trydent? Buduje coś trwałego — coś, co w 2026 może znów poderwie całe miasto. Bo wiadomo, raz się skończyło na samym uniesieniu, a drugi raz… no cóż, kiedyś znów będziemy mieli taki wieczór. Tylko teraz mamy więcej możliwości, żeby to powtórzyć — i to na kilka różnych sposobów.

a niech was wszystkich diabli, bo ja tam właśnie w tym grudniu '18 siedziałem w warszawskiej knajpie z tymi coś tam szliśmy na mecz z rzymskim bydlęciem w barwach zielono-białej, a ten telewizor wiszący na ścianie nagle pękł od wrzasku jakby ktoś wypuścił bombę zapachową w piwnicy kibica! pamiętam jak dzisiaj, że facet obok mnie — ten z brodą i koszulką starych czasów z napisem "santa rita" — wyskoczył jak oparzony i krzyknął „to jest to, kurwa, raz na zawsze!” i poleciało piwo, komuś talerz upadł, a ja myślałem sobie: cholera, znów to uczucie, które trzyma nas przy tym klubie jak taśma klejąca starego buta. bo wiecie, to nie tylko o tamten jeden gol chodziło — to o moment, kiedy cała sala, mimo że każdy był w innym mieście, nagle poczuła, że naprawdę JESTEŚMY JEDNYM CIAŁEM. i nie chodziło nawet o trybuny puste od ludzi — chodziło o to, że ten jeden raz każdy z nas miał w sobie taką samą iskierkę, która pali się po dziś dzień. ja tamtego wieczoru poznałem na meczu faceta, który okazał się rodakiem z trydenckiego osiedla, i do dzisiaj spotykamy się raz do roku z tymi samymi żartami i zdjęciami z alkoholem w ręku — bo ten klub to nie tylko drużyna, to coś, co nas wszystkich łączy, nawet jak jesteśmy rozrzuceni po całej europie. i teraz jak patrzę na dzisiejszy zespół, to myślę sobie: fajnie, że potrafią grać mądrze, ale te chwile jak wtedy? one się nie powtarzają… one się CZUJE i tyle. jakby trydent miał w zanadrzu jeszcze jeden taki koncert na trybunach, to bym się o niego modlił na kolanach, bo nie ma nic piękniejszego niż widzieć, jak ludzie tracą dla niego rozum dosłownie. a ten zawodnik, co wbiegł pod bandę tamtego wieczoru? nazywał się marco nardotto i do dzisiaj jak go spotykam na meczu, to zawsze kiwa do mnie głową jakby mówił: „widziałeś to, stary? to był nasz czas”. no i widzieliśmy, i to właśnie trzyma nas przy nim jak magnez do lodówki — bez względu na wszystko 🔥

Kurwa, ale was znam… raz na jakiś czas ktoś wyskakuje z tym „pusto, pusto, sami na nogach” jakby to był jakiś cud wszechczasów, a przecież ja pamiętam grudzień ’18 jak przez mgłę i muszę trochę ochłodzić ten amok, bo inaczej jutro wszyscy będziemy chodzić z wrażeniem, że Trydent grał tamtego wieczoru z dziesięcioma zombie w defensywie i osiemnastoma kibicami na trybunach. Pamiętacie może, że ten cały „cud” na benzine nie wydarzył się przypadkiem, tylko dlatego, że na trybunach mieliśmy… w sumie to chyba z pięćset osób, które akurat dotarły, bo bilety rozeszły się jak ciepłe bułeczki w niedzielny poranek, a reszta? Reszta siedziała w pubach albo oglądała w telewizji — i tyle, nie było żadnego widowiska z pustymi krzesłami, tylko zwyczajny mecz ligowy, który akurat wypadł w poniedziałek wieczorem, gdybyście zapomnieli. Ten szalony lot skrzydłowego pod bandę? Owszem, piękny moment, ale strzał padł z odległości trzech metrów i bramkarz bydła jakoś go obroniłby ręką do tyłu — to nie był żaden cud, tylko jeden z tych standardowych przypadków, gdy zawodnik wcielił się w trydenckiego szaleńca i trafił szczęśliwie, bo akurat piłka odbiła się od czyjegoś buta. A ten słynny Marco Nardotto? No fajnie, facet zrobił show, wbiegł pod bandę, ale czy ktoś sprawdził potem, jak często on w ogóle trafiał do siatki w tamtym sezonie? Spoiler: osiem goli przez cały rok, z czego połowa w październiku, zanim jeszcze było naprawdę zimno. Tamten mecz? Był ważny dla naszej pamięci, ale dla tabeli? Zero, bo Trydent wylądował w środku stawki, a jakby ktoś wtedy zapytał mnie, co sądzę o szansach na awans, to bym powiedział, że raczej średnio — i niestety miałem rację. No ale co tam, pamięć wybiera tylko te chwile, które się nam podobają, a resztę wrzuca do szuflady z napisem „kibicowska nostalgia”, i właśnie dlatego wszyscy teraz opowiadacie tę historię jakby to był finał Ligi Mistrzów w Trydencie. Ale hej, nie psuję zabawy — każdy ma prawo do swojego wspomnienia, nawet jak jest zafarbowane lepszymi kolorami. Ja tamtego grudniowego wieczoru siedziałem z kumplami przy stole w knajpie „Pod Żubrem” i chociaż telewizor trząsł się od wrzasków, to i tak wolę dzisiejsze trydenckie piłki, bo teraz przynajmniej mamy kogo popatrzeć na meczu nie tylko na hasło „wszyscy na nogi”, ale też na solidną robotę — i niech mi ktoś powie, że to gorsze? 🍻🔥

Ej, aleście się wszyscy znaleźli w tym grudniu '18 jak w opowieściach o Świętym Mikołaju! 🎅🤣 Pamiętam jak dziś, jak stałem z kuflami w ręku na trybunie „za narożnikiem”, a tu nagle – cisza. Tak, tak, ta złowroga cisza jakby ktoś wyłączył dźwięk w telewizorze i nagle wszyscy zaczęli wbijać palce w ekrany telefonów. Nagle radio w pubie huknęło „GOOOOL!” i wszyscy wyskoczyli jak oparzeni, a ja poleciałem z butelką w powietrze prosto w chłopa zasiadającego obok – na szczęście trafiłem w ramię, bo inaczej bym za nią musiał płacić. Potem było już tylko: „Trento! Trento!” i ten facet w kapeluszu z orłem tak huknął w bęben, że pękł mu łokieć, ale nikt nie zwrócił na to uwagi, bo wszyscy byliśmy zajęci machaniem flagami i krzykiem takim, że sąsiedni stolik myślał, że jesteśmy w środku meczu sami ze sobą. 😂 A ten Marco Nardotto wbiegł pod bandę i zrobił coś, czego nie zrobiłby żaden trener – wpadł na pomysł, żeby zawodnikom pokazać, jak się gra z sercem zamiast z głowy! Reszta drużyny stała jak wryta, bo nikt nie wiedział, czy on się cieszy, czy coś mu się popsuło w nogach. I wiecie co? Do dzisiaj jak spotykam go w mieście, to kiwa do mnie i mówi: „Ej, zapomniałeś powiedzieć, że jeszcze rozlałem piwo temu gościowi przy stole!” – bo no, ładnie się nie rozlewało, ale cholera, to był święty moment! Takie chwile to nie o tabelach i statystykach, tylko o tym, że Trydent raz na jakiś czas potrafi sprawić, że cała Europa patrzy na nas i myśli: „Co, do cholery, oni tam znowu wymyślili?”. 🍿🔥 A teraz serio – niech ktoś powie, że te 500 osób na benzine to było coś zwyczajnego, to mu pokażę zdjęcie z mojego konta, gdzie jestem sam na trybunie z psem i kanapką. Po prostu mieliśmy ten jeden raz, który trzyma nas przy klubie, i tyle. A reszta? To już są normalne mecze, gdzie gra się mądrze i spokojnie… no chyba, że któryś z naszych trafi przypadkiem, to znowu wszyscy wstaną, zapomną o krzesłach i pójdą w taniec! 🎉

No cóż, to może nie 500 osób na trybunie, ale w naszej — pamiętacie, ta zakurzona loża obok wyjścia awaryjnego? — zebrało się wtedy tyle kibiców, co kot napłakał. Akurat leciało orędzie prezydenta, więc telewizory w pubach były włączone „na złość”, a tu nagle: gol Marco zza linii. Facet obok mnie, ten z kolanem po operacji i „Trydent forever” wytatuowanym na łydce, aż sam się podniósł z krzesła — no wiecie, jak mu się kolano obluzowało, to nawet nie zaklął, tylko szepnął: „kurwa, przecież on tego nie trafi, ale…”. I trafił. Reszta to już wiadomo: wrzaski, telefony w górę, a ten gość z orłem w kapeluszu tak walnął w bęben, że aż dyżurny strażnik kiwnął głową z szacunkiem. Dziś gadają, że tamten zespół był szalony, a dzisiejszy mądry — no trudno, ale ja wolę ten szaleńczy chaos niż te ich ustawienia jak ze szwajcarskiego zegarka. Tamten gol to była iskra, a iskra to coś, co się pali dłużej niż statystyka. Źródło twierdzi, że Nardotto do dzisiaj dzwoni na imprezach z takim okrzykiem na ustach, że młodzi się pytają, kto to. 😏 Ale niech was nie zwiedzie ta nostalgia — tamten czas miał w sobie coś z hazardu, a hazard to nie system. Dzisiaj mamy ludzi, co potrafią utrzymać pion i wiedzą, kiedy odpuścić — i za to też ich kochamy. Tylko raz na jakiś czas niech któryś z nich wbiegnie pod bandę i strzeli tak, żeby posypały się okulary w najbliższym pubie. Bo na to naprawdę czekamy. 🤫🍻