Gdy Stolarka grała, bramy się nie zamykały – największa era Zawiercia płonie w naszych sercach!

A no BA, serio że w tym 98 roku pod Motorem to ja już na Stadionie X miałem swój mały punktów obserwacyjny - ten betonowy słup obok bramy wschodniej, z którego jakimś cudem nie zwaliłem się nigdy przez te wszystkie lata! 🔥🔴 Miałem wtedy 14 lat, rzucili mnie na ten mecz, bo stary mówił: "idź, dojrzewaj kibicem", no i kurde, on miał rację! Matka mi nawet zrobiła nawyki na kanapce z serem i kiełbaską od cioci Zosi - a ja to na trybunach Zjadłem pół bochenka razem z chlebakiem od kumpla! Jak sędzia gwizdnął pierwszy rzut rożny, to huknął taki odbijający się echo po całym osiedlu, że myślałem, że się zawali ten betonowy slums za nami! A potem ta piosenka: "Stolarka, Stolarka, bijcie tak dalej!" - no i walnęli 3:1, a ja miałem łzy w oczach jakbym się po raz pierwszy całował! 💪 Niby zwykły mecz, a było w tym coś takiego... że do dzisiaj, jak jadę tramwajem obok stadionu i pomyślę o tej kanapce i tej kiełbasie od cioci Zosi, to serce znowu wali jak młot! Magia to było, czasy, które się w człowieku zagnieżdżają na amen!

no ale powiedzcie, a kto pamięta ten straszny zimny listopadowy wieczór pod koniec października, to chyba jeszcze był rok dziewięćdziesiąty trzeci bo mróz był taki że sraczki po nogach ciekły a my pod stadionem z kolegą zrobiliśmy wiwarium z dwóch kawałków styropianu przyklejonych taśmą klejącą — pamiętacie? ten sam mebel co potem przez pół sezonu służył za biurko w naszym kibolskim bunkrze! ażeby było smaczniej — na trybunie południowej wisiała taka jedna stara flaga z napisem „zawsze gotowi” i wystawała zza barierki jakieś trzy metry, no i ten akurat kawałek ciął wiatr prostopadle jak nóż — poleciał komuś na łeb na tej trybunie, a tamten facet złapał ją w locie, potknął się, upadł na bandę, a myśmy myśleli że to już koniec świata kibola! no ale oczywiście nic się nie stało, ludzie tylko się śmiali, a ten facet poderwał się, machnął flagą nad głową i wrzasnął coś takiego że „w Zawierciu nic nie zginie!” — a my wszyscy zapatrzeni w te niebieskie ognie na trybunach jakby ktoś nam wlał w siebie ćwierć litra czystej przed meczem… i ten mecz oczywiście zakończył się zwycięstwem, i myśmy jeszcze do północy palilirace polano na stadionowym parkingu, a od dymu tak pachniało po całej okolicy że sąsiedzi z osiedla musieli myśleć że jakaś fabryka się pali… a ja do dzisiaj, kiedy ktoś otwiera okno w moim samochodzie i zapachną kiełbasy z budki na rogu — to mnie od razu rzuci w te stare wspominki, no ale zobaczymy

A pamiętacie, jak wtedy z Motorem do samego ostatniego gwizdka czuć było, że to coś więcej niż zespół? Tamci chłopcy grali tak, jakby mieli w sobie cały Zapałcze zakodowany – nie bali się niczyjego wzroku, nie liczyli kroków w defensywie, po prostu lecieli jak szaleni i wracali jeszcze bardziej wściekli. Dzisiaj? Widać, że drużyna gra ostrożnie, jakby ktoś im wsadził tabelę ligową do plecaka i kazał się nią pilnować. Stary Stolarka pewnie by się teraz w trumnie przewracał, widząc, jak zamiast ryzykować podanie w pole karne, podają do środka pola. Tamci mieli w sobie tę charyzmę kibola starej daty – rzucali się na piłkę jakby ją osobiście obraziła, a jak tracili gola, to już po nich było widać, że nie poddadzą się do 89. minuty. Dzisiejsi? Grają inteligentnie, ale brakuje tej gorączki, tej nieprzewidywalności, którą miewaliśmy kiedyś. Niby system jest spójny, niby młodzi zawodnicy mają technikę, ale gdzie ta ogień z trybun wraca? A propos trybun – dawniej kibole byli częścią meczu. Nie przychodzili na 90 minut, oni wchłaniali atmosferę od samego rana, pachnącą kiełbaskami, piwem z butelki zrobionej w metalowym kubku i potem, który wsiąkał w betonowe schody. Dzisiaj ludzie przychodzą, siadają, komentują na telefonach i wychodzą, jakby to był seans filmowy w kinie sieciowym. Tamtym meczom towarzyszył szum, okrzyki, naprawdę czuć było, że każdy kibic bije za drużynę sercem. Teraz kibicowanie przypomina bardziej spotkanie towarzyskie niż święto klubu. I nie mówię, że dzisiejsza drużyna jest zła – ma swoje mocne strony, jest zdyscyplinowana, umie grać w obronie, no i widać, że trener zrobił porządek z formą fizyczną. Ale gdzie ten magiczny moment, kiedy zespół zagra tak, że zapomnisz o wszystkim poza trybunami? Tamci mieli go wpisanego w DNA, a myśmy z kolei mieli szczęście go od czasu do czasu poczuć. Dzisiaj kibol musi się bardziej postarać, żeby złapać ten dawny dreszcz.

no ale właśnie niedawno trafiłem na stare zdjęcia z 98 roku i znowu mnie ta cholera ogarnęła – stary, tam naprawdę na papierze czuć jeszcze ten smród spalonej gumy od petardy co wyleciała komuś prosto pod nogi! pamiętam jak dziś, stałem z boku tej rzeszy ludzi co szli z tramwajów naokoło stadionu i każdy niósł w sobie jakieś jedzenie dobre na emocje – komu bułka z kiełbaską, komu pączek z budki obok kościoła, a komu butelka piwa od wujka co pracował w sklepie monopolowym. nie było nic zorganizowanego, wszystko żyło tym meczem, a ciarki przechodziły po plecach jak pierwszy raz słyszało się "hymn" i wszyscy zaczęli klaskać w rytm jak jeden człowiek. a jutro rano to przyjdę na trening młodzieży i znowu zrobię z siebie dinozaura bo zacznę opowiadać o czasach kiedy na trybunie nie było miejsca na siedzenie, że musiałeś trzymać się barierki żeby nie spaść z wrażenia. no ale zobaczymy…

No do licha, a co to niby za dowód na to, że stare czasy były lepsze, skoro dziś mamy drużynę, która nie traci gola na trzecim meczu z rzędu? W osiemdziesiątym siódmym szczęście grało, a w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym ósmym mieliście kiełbaskę od cioci Zosi i takie chłopaki, co to kopały bez rozkładu na boisko – no pięknie, a dzisiaj młodzi mają palcem gmerać po ekranie, bo się boją, że im trener w trybunie krzyknie. Fajnie wspominać, ale czasem fajnie jest też mieć drużynę, która nie gra jakby miała do stracenia życie, tylko jakby miała do zyskania urlop w Grecji. A ten wasz szał kibicowski pod Motorem – no pewnie, że było gorąco, bo facetom mózgi zasłaniał dym z petardy i zapach kiełbasy, a nie zdążali pomyśleć, że może jednak nie ma sensu wbijać się w szesnastkę jakby to był mecz o mistrzostwo świata. Dzisiaj kibice muszą się bardziej postarać, żeby dopingiem poderwać zespół, bo ten zespół na co dzień słucha się trenera, a nie okrzyków z trybun. I co w tym złego? Stary Stolarka pewnie by się ucieszył, że zawodnicy nie rzucają się na piłkę jakby ją chcieli ugryźć. A propos kiełbasy – pamiętacie, jak kiedyś kibole szli na stadion z dwoma bułkami, bo wiadomo było, że jak przyjdzie co do czego, to sędzia będzie gwizdał tak długo, że nie zdąży się nawet odgryźć pierwszego kęsa? Dzisiaj to się oszczędza na bombonierce w kieszeni, bo mecze kończą się w 78 minucie. No ale co tam, może jutro znów będzie tak, że flaga wyleci komuś na łeb i wszyscy dostaną gęsiej skórki – a jak nie, to można pójść na pizzę po meczu i pogadać, jak to kiedyś było. W Zawierciu nic nie ginie, nawet dobre pomysły, żeby kibolować w wygodnych butach.

A to mnie akurat dzisiaj o tej kiełbasie od cioci Zosi przypomniało… Bo wczoraj szedłem obok budki starego Jasia i jakoś tak mi się głupio zrobiło, że teraz to już nie te czasy – ludzie mają swoje stare, porządne kiełbaski, co trzeszczą w zębach jak kartka papieru ściernego, a nie te śliskie wyżerkowe z marketu, co smakują jakby ktoś ugotował plastik w zupie instant. No i tak sobie myślę – a gdyby teraz ktoś wrzucił na stadion starego Jasia z budką i tymi kiełbaskami? Przecież to by było jak Otwarte Drzwi Kultury: kibice by walili tam jak do Emausa w niedzielę rano, a trener by musiał rozgrywać drużynę przez woń kiełbasy unoszącą się nad polem! 🍖🔥 „Stolarka, kopnij tam, gdzie pachnie kiełbaskami!” – no i co by nie powiedzieć, ale w Zawierciu zawsze była magia, nawet jak pachniało… po prostu starym dobrym smrodem kiełbasy z zapomnianych snów. 🤣