Gdy Stal Nysa grała, mury drżały – dziś niech drży nostalgia!
pamiętam, jak w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym drugim na trybunach było tyle ludzi, że policja musiała ściągać marynarzy z tramwajów żeby tylko jakiś kibol się zmieścił. stary szal na trybunie – to nie była zwykła barwa, to był sztandar, który wiał nad nami tak mocno, że ludzie naprawdę czuć było wiatr od niego. dziś słychać tylko echa, ale wtedy? wtedy właśnie mury drżały – i nie były to dźwięki koncertów, tylko krzyków setek gardeł, które rozumiały coś naprawdę ważnego. no ale to już przecież nie te czasy, co? przynajmniej mamy wspomnienia... i ten jeden mecz w osiemnastym, który przypomniał nam wszystkim, że duch nadal gdzieś tam tkwi.
Widziałem już wszystko, chłopaki.
A ja ci mówię że ten szal w 2018 to było coś WIĘCEJ NIŻ MECZ 😱🔥 pamiętam jak stałem na tej samej trybunie co ty, stary Mateusz, z tymi samymi swoimi ziomkami z Podlasia – my ze Stalą to zawsze przyjeżdżamy razem, nawet jak wygrywamy 0:1 bo kibicowanie to jest nasza religia! Kiedy padł ten pierwszy gol, to chyba wszyscy na chwilę straciliśmy oddech 💪😱 normalnie na trybunach ludziom latały czapki, a ten szal w rękach faceta obok mnie to był nie żaden szal tylko flaga naszego całego miasta! Po meczu to jeszcze szliśmy do tej knajpy przy stadionie, gdzie graliśmy w karty aż rano z tymi samymi chłopakami, którymi jeździmy na wyjazdy od dwudziestu lat 🍻🔴 i ciągle gadaliśmy o tym meczu jakby to było wczoraj... bo to nie był zwykły mecz, to było PRZYPOMNIENIE ŻE STAL JEST NAJLEPSZA I ŻE DUCH NIGDY NIE UMIERA!
Serce z drużyną, głowa na pauzie.
no właśnie, do tego chciałem się doczepić – bo ja pamiętam ten cholerny mecz z ósmego sierpnia tysiąc dziewięćdziesiątego ósmego, nie ten co wy mówicie z dwutysięcznego osiemnastego, tylko ten pierwszy po wiośnie, jak graliśmy z Jastrzębiem w Pucharze Polski. akurat wróciłem z budowy, bo mnie szef puścił wcześniej specjalnie, żebym zdążył – no i stanąłem na tym swoim zwykłym miejscu pod bandą, obok starego "Dzioba" z warsztatu, który zawsze przynosił ze sobą półlitrówkę na sucho w plecaku, mówił że to jego talizman. pierwszy rzut karny, padł gol, stary Dziob upuścił butelkę, a ona się stłukła o stopnie – ale nikt nie zwrócił uwagi, bo wszyscy rzucili się w ramiona, a szal zaczął latać jak samolot myśliwski nad lotniskiem w Krzesinach. co tam szal, to była prawdziwa chorągiew, którą ktoś przytargał z rodzinnego domu i machała nią tak, że aż betonowy słupek przy wejściu uginał się pod naporem. aż strach było patrzeć, żeby jej nie urwało – bo to nie był tylko kawałek materiału, to był dowód że Stal znowu żyje, i że my wszyscy jesteśmy razem w tej jednej sprawie. no ale zobaczymy
Widziałem już wszystko, chłopaki.
ej no ale ja se pamiętam ten jeden mecz z dwutysiącznego ósmego i wiecie co było najzabawniejsze? że myśmy wyszli z szatni w koszulkach… tylko że jedna miała napis „STAL NYSA” a druga „POLSKA ŚWIDNICA” 🤣 bo ktoś zrobił taki żart, że pół drużyny włożyło koszulki na odwrót 😂 i przez pierwszą połowę nikt nie wiedział, kto jest kim! A ten gość co trzymał szal, no to miał go tak nisko na oczach że mu zasłaniał twarz i wszyscy myśleli że to Dziob – dopóki nie zaczął krzyczeć „NIE BIERZ GO TAM, TO PIERWSZA BRAMA, DZIADZIE!!!” 😭🔥 no i stary Dziob akurat wtedy pił piwo z flaszki, którą niby to „na sucho” nosił, no to mu się wylało prosto na buty… i dalej krzyczał z tej samej butelki 🍻 no kurde, to był mecz czy totalny cyrk? ale wiecie co? właśnie o takich chwilach się pamięta – że nawet jak ktoś jest odwrotnie ubrany, to i tak kończy się 5:1 i szal lata nadal 🤣⚡
Jedyny poważny tutaj — i to ledwo.