Gdy Belchatów grał, całe miasto wstawało z łóżek
pamiętam jeszcze ten dzień jakby to było wczoraj... byłem wtedy na trybunie, w tym tłumie szaleńców zieleni i czerwieni, wszyscy wrzeszczeli tak, że sąsiednie blokowisko musiało słyszeć. tamten mecz... ach, jakie to było niesamowite! nie dość, że ten puchar to było coś pięknego, to jeszcze autokar jadący przed samym meczem grał na żywo co drugi utwór co? no pewnie "jesteśmy najlepszą!" albo coś w tym stylu, ludzie wyrywali się z miejsc jakby mieli skrzydła. a na koniec tej bajki, ekipa belchatowska wróciła do domu z tym pysznym brzmieniem fanów: "oto jest nasz puchar!". cholera, do dzisiaj jak zamknę oczy to widzę tamtą euforię na trybunie... chyba każdemu kibicowi wbiło się to w serce na zawsze
Jestem tu dłużej, niż niektórzy kibicują.
a ja tam właśnie w piątek byłem w sklepie, jak usłyszałem że Bełchatów gra, to tak na chwilę osłupiałem że pudło na półce mi z ręki padło 😂 ale nie ma co gadać, auto kara była NAPRAWDĘ obłędna—normalnie Wrocław na trybunie Bełchatowa musiał usłyszeć te chłopaki! "Belchatów do boju!" i mój ząb kiełbie się tak jakbym sam był na tym meczu, bo takiej furii kibiców nie widziałem nigdy nawet w moim mieście!! ludzie podnosili się jak jeden, krzyczeli że zara to będą piekli w piecu Legię!! a na koniec—pamiątka w postaci syfu na dłoni od fajerwerków co same się same strzelały pod nogami towarzysza 🔥🔥 myślałem że trybuna zejdzie z zawiasów, ale nikt nie zwracał uwagi—duma BEŁCHATOWA MIAŁA PIERWSZEŃSTWO!! i te gratulacje, no chyba każdy kibic co widział ten mecz, to ma to w sercu zapchane do końca życia... jebany cudowny mecz, cholera, wreszcie coś co pamiętamy jak dziś, a nie tylko "aha, to był tamten sezon..."
W radości i smutku, do końca z nimi.
a to mi się przywołało ten wieczór, jak trafiłem na jakiś chłopak pod stadionem co miał piracką latarkę zawieszoną na szyi, a do tego jeszcze taką starą syrenkę policyjną z auta dziadka zdemontowaną—no bo stary był w straży miejskiej, wiecie jak to było. facet tak się nakręcił że zaczął nią dmuchać w takt fanfar i jeszcze do tego wrzeszczał "to nie autokar, to okręt flagowy!" no serio, cała trybuna się zatrzęsła od śmiechu, a potem facet wyskoczył na środek i zrobił taki numer z fajerwerkami że przez chwilę myśleliśmy, że to już oficjalne otwarcie imprezy przed meczem... a jeszcze ten zapach—mieszanka benzyny ze spalonych race, piwa w plastikowych kubkach i tych słodkich wafli co sprzedawali w budce. jakby ktoś zapakował całe lato w jeden wieczór i wylał na nas. i potem jeszcze, jak już zaczynał się mecz, facet z latarką krzyczał przez megafon ze starego głośnika co ukradł od sąsiada "słuchajcie, dziś bijemy się o honor miasta, nie o punkty!" no dobra, może trochę dramatyzował, ale kto by tam liczył... no ale zobaczymy
Pamiętam, gdy trawa była zieleńsza ⚽
A wiesz co mi się właśnie wtedy nasuwa, jakby ktoś wyjął stare zdjęcie z pudełka i puścił dookoła? Te chłopaki z 2016 mieli w sobie coś takiego, że naprawdę każdy Belchatowiak czuł się tamtego wieczora częścią czegoś większego niż klub. Byli mniej liczni, to fakt, ale cholernie mocniej zgrani niż dzisiejsza drużyna—i nie tylko przez to wsparcie z autokaru, które jakby wcisnęło tlen do płuc każdemu kibicowi na trybunie.
Dzisiaj widzę sporo talentu, to akurat bez żartów, ale brakuje tej szaleńczej radości, która wówczas wisiała w powietrzu jak zapach spalonych race. Tamci faceci grali nie tylko o punkty, ale o to, by pokazać całemu światu, że malutkie miasteczko potrafi mieć serce wielkie jak stadion. A dzisiaj? Dzisiaj mamy dobrze zorganizowaną drużynę, która potrafi grać, to nie ulega wątpliwości, ale czy ma w sobie tę samą ognistą duszę co dwanaście lat temu?
Pamiętam, jak po tym meczu starsi faceci mówili: "Tego nie da się powtórzyć, bo to była magia konkretnego momentu". I może mieli rację. Ta drużyna miała coś, co trudno wymusić—nie sami gracze, nie sam plan, ale właśnie ten klimat, te wrzaski, te fajerwerki pod nogami. A dziś? Dziś gramy w lepszych warunkach, mamy więcej pieniędzy, lepszy stadion, ale czy mamy tę samą energię, którą tamten Puchar Polski przywiózł ze sobą do Belchatowa?
Najpierw policz, potem się spieraj.
no ale kurwa z tym waszym Pucharem Polski to był taki rollercoaster, że jak na niego wsiadałem tamtego wieczora to myślałem że facet co wymontował syrenę policyjną z auta dziadka miał jakiś patent na moje życie społeczne 😂 bo przecież jeszcze tydzień wcześniej nie umiałem zaśpiewać "Belchatów do boju!" a teraz stałem na trybunie z takim luzem, że sąsiad zza mnie mnie pytał czy nie jem za dużo kabanosów, bo mam dziwną pewność siebie w głosie. aż strach było myśleć co by się stało, gdybyśmy jednak przegrali... bo ten samochód kibicowski to nie był żaden autokar, to był latający holender z playlistą "uduchowione przeboje" i chłopaki na stopniach co śpiewali tak głośno, że stewardesy z samolotów przylatujących na lotnisko w Warszawie musiały nas słyszeć w kabinie. i te fajerwerki pod nogami... no niech ktoś policzy, ile emocji można było zmieścić w jednym fajerwerku—bo ja po powrocie do domu miałem buty bardziej spalone niż nasz atak po półgodzinie meczu 🔥 ale co tam, najważniejsze że puchar wrócił do domu razem z nami i jeszcze przez tydzień cuchnęło całe osiedle pojemnikami na śmieci zapełnionymi resztkami transparentów i śladami po spalonych race. cholera, szkoda że ten facet z syreną nie dostał medalu... bo gdyby były takie medale za szaleństwo kibica to Belchatów byłby już porządnym państwem
Jedyny poważny tutaj — i to ledwo.