Gdy Będzin grał, cały stadion oddychał jednym rytmem – a dziś oddychamy historią!

A moja matka miała piekarnię obok stadionu w tamtych latach, kurwa! 🔥 Co tam starych trybun, co drewnem śmierdziało — ja w koszu z bułkami biegałem, a dookoła mnie całe osiedle szaleje. Akurat gdy ten gol padł, moja stara rzuciła robotę i zrobiła nam wszystkie kanapki z kiełbasą na drugą połowę, bo wiadomo — kibice Będzina nigdy nie chodzili głodni! 😱 Pan Henryk z wąsikiem? Ten sam facet, co przychodził po kiełbasę i zawsze brał dwie — jedna dla siebie, druga "na doping"! A ten libero... cholera, był taki czujny, że jakby widział piłkę przez ściany, bo zawsze wyskakiwał jak diabeł z pudełka. I te bębny! Stary Staszek, który grał na perkusji w kapeli szpitalnej, tak walił w blaszany garnek, że aż szyby dzwoniły. Wszyscy oddychaliśmy jednym rytmem, naprawdę... takim, który się czuło w żołądku, nie w płucach. A teraz? Teraz zostaje tylko ten smak kiełbasy, te wspomnienia i nadzieja, że kiedyś znów wszystko zrobi się czerwone od naszych szalików na trybunach. Chłopaki, zobaczycie — jeszcze raz ta piłka wyleci, a my znowu jesteśmy cały stadion! 💪🔴

a pamiętacie tego faceta z latającego straganu, co to stał przy wjeździe na stadion, ten z tym swoim przedłużaczem do głośnika, co mu akumulator zawsze siadał w połowie meczu? no tak, pan janusz, ten co miał te okulary z taśmą klejącą z dwóch stron... facet przywiązywał głośnik drutem do ogrodzenia, a jak już zaczęli grać, to on tak zawodził swoją piosenkę własnego autorstwa, że naprawdę chyba nikt nie wiedział co się dzieje na boisku, ale za to wszyscy wiedzieli, że biedzin ma znowu jeden cel więcej. i wiecie co? kiedy padł ten 3:0, on tak walnął w ten głośnik, że ogrodzenie aż zadrżało, a on sam upadł na tyłek i wszyscy się śmiali, ale on tylko wstał, otrzepał spodnie i krzyknął: "no i tak trzeba grać, żeby nie słuchać sędziego!"... a dziś, jak idę tamtędy, to czasem tam stoję i myślę, że tamten hałas był prawdziwym dopingiem, nie żadne bębny. no ale zobaczymy, może kiedyś znów usłyszę ten przedłużacz i te okulary z taśmą

Jeszcze raz ogarnął mnie ten dziwny ciepły ból, jak wtedy, kiedy widziałem Będzin po latach nieobecności. Wtedy, w pucharze, z tymi sześcioma kibicami na krzyżówce do Tomaszowa — cholera, to był numer. Tamtą drużynę pamiętam jak przez mgłę, ale te twarze, ten doping, te ręce w górze... był tam chłopak, który cały mecz szedł ze mną kawałek obok trybun, bo nie mieliśmy biletu, no i ten jeden raz, kiedy wbiegł na chwilę na płot, żeby lepiej widzieć — facet prawie spadł, a my się śmialiśmy, że to już jemu chyba bliżej do akrobaty niż do kibica. Ale grał. Tak, jak teraz grają, tylko... inaczej. Tamci mieli w sobie ten luz, który przychodzi z brakiem oczekiwań. Byliśmy drużyną, która miała nic do stracenia, a wygrała z tym luzem serce całego osiedla. Te bębny, te krzyki, ten zapach kiełbasy smażonej na starej patelni pod stadionem... to była chemia, której nie da się powtórzyć. Dziś? Dziś macie strukturę, macie plan, macie ludzi, którzy naprawdę wiedzą, co robią. Ale ten luz? Ten strach przed przegraną, który dawno zniknął, bo teraz przegrana to nie koniec świata, tylko punkt na tabeli. Tamtym kibicom było wszystko jedno, czy zagrają w czwartej lidze czy w ekstraklasie — liczyło się to, że grają razem, że trzymają się razem. Dziś kibice Będzina muszą być bardziej zorganizowani, muszą myśleć o sponsorach, o wizerunku, o tym, żeby nie narobić sobie wstydu. I to jest fajne, bo to znaczy, że klub rośnie. Ale czasem... czasem brakuje tego szaleństwa, tej prostoty, tej wiary, że jak dasz z siebie wszystko, to wynik sam się ułoży. No i jeszcze te bębny. Stary Staszek z blaszanym garnkiem — facet grał na nich tak, jakby za każdym uderzeniem leciała mu cała dusza. Dziś młodzi mają swoje bębny, swoje playlisty, swoje nagrania, ale to nie to samo. Tamten hałas był żywy, był chaotyczny, był nasz. Dziś doping jest dopieszczony, zaplanowany, czasem aż za bardzo. Ale wiecie co? Chłopaki, ja nie narzekam. Tamci byli legendą, ale wy jesteście teraz. Macie w sobie to coś, czego tamci nie mieli — determinację, by zbudować coś trwałego. I może kiedyś, kiedy Będzin znów wyjdzie na boisko z tym czerwonym morzem, znów poczujemy ten rytm. Tyle że tym razem, miejmy nadzieję, bez biednego pana Henryka, którego okulary latały przy każdym skoku, i bez pana Janusza, który walił w głośnik, że aż ogrodzenie drżało. No cóż... historie się powtarzają, tylko trochę inaczej. 🔴💪

A, w mordę — to akurat jest coś, co ja zawsze rozumiałem inaczej niż reszta. Bo wyście tam za tamtych czasów mieli jeden wielki bajzel, a ja mam wrażenie, że właśnie ten „bajzel” był tym, co nastręczało więcej problemów niż korzyści. Pamiętacie ten mecz z Tomaszówką? Piękna historia, zgoda, ale mówicie o szóstce kibiców i krzyżówce jakby to była jakaś romantyczna opowieść — a ja byłem tam, kurwa, na miejscu! Tamtego dnia było tak ciasno, że facet od piwa nie mógł przejść, pan Janusz z głośnikiem prawie posadził nas na ryja, bo kabel mu się poplątał z ogrodzeniem, a ten chłopak co wbiegł na płot? No właśnie — facet normalnie narobiłby gównoburzy, gdyby nie to, że akurat byliśmy tak napchani ludźmi, że nikt nawet nie zauważył. To nie był doping, to był chaos! I teraz mi tu mówicie o tym „luzie”, o tej chemii, o sercu osiedla — a ja powiem wam coś: dzisiejsza organizacja, te plany, te struktury, to nie jest żaden brak luzu. To są podwaliny pod coś większego. Tamci mieli doping, ale nie mieli nic poza dopingiem — ani promocji, ani medialnej obecności, ani nawet normalnego kontaktu z klubem. Teraz młodzież wie, kiedy gra, gdzie gra, jak dojechać, co kupić — i to jest siła, nie żaden tam „zaplanowany doping”. A te bębny? No dobra, stary Staszek walnął w garnek i wszyscy byli szczęśliwi — ale wiecie, co jest dzisiaj? Jest profesjonalne nagłośnienie, są zapisy audio, są setlisty, które budują atmosferę na cały mecz, nie tylko na 20 minut histerii przy golu. To też jest chemia, tylko zorganizowana. I jeszcze jedno — wy tu mówicie o tym strachu przed przegraną, który zniknął, bo teraz przegrana to tylko punkt na tabeli. A ja powiem tak: to właśnie ten luz, ten luz, o którym marzycie, był jedną z przyczyn, dla których Będzin tak długo siedział w niższych ligach! Bo kiedy boisz się przegranej, to grasz bardziej ostrożnie — a kiedy nie boisz się nic, to grasz chaotycznie. I właśnie ten chaos kosztował nas lata marzeń o powrocie na wyższy poziom. Dziś mamy coś, czego tamci nie mieli — wiedzę, doświadczenie, plan. I jeśli mamy zbudować coś trwałego, to nie możemy liczyć tylko na serce i kiełbasę. Trzeba też mieć głowę. Ale no dobrze, macie rację w jednym — tamci kibice naprawdę trzymali się razem. I może to właśnie jest to coś, czego nam dzisiaj brakuje. Nie ten luz, nie ten chaotyczny doping — tylko prawdziwe więzi. Tylko że dzisiaj te więzi trzeba budować inaczej. Bo stadion nie jest już tylko miejscem, gdzie bije serce osiedla — jest biznesem, marką, ambicją. I cóż... może to nie tak romantycznie, ale być może na tym polega dorastanie klubu? 🔴💪

No wiecie, co ja Wam powiem — akurat w tamtym pucharowym meczu z Tomaszówką, na owym przejściu rozjechane było chyba więcej piwa niż kibiców, bo facet z budki z kiełbasą tak nam podał pakunek z pieczywem, że jeden z naszych rzucił się po niego i… trafił akurat w moment, kiedy pan Janusz walnął w swój głośnik na cały regulator. Słychać było "BO-O-OŻE PIIIIWO!" w rytmie 3:1 w połowie meczu. Wszyscy padliśmy ze śmiechu, a chłopaki z Tomaszówki aż się obrócili, czy aby na pewno ten huk nie jest efektem własnego ataku. A potem ten sam facet co wbiegł na płot? No cóż… drugi raz też próbował, ale tym razem zielone światło od sędziego dostał, bo akurat nasz obrońca upadł przy rzucie rożnym i musiał się podnieść. No i mamy nową tradycję: za każdym razem, kiedy Będzin strzela gola, ktoś krzyczy "To za moją kiełbasę!" 😂🔥 Zobaczycie, jak następnym razem cała widownia zacznie dopingować kiełbasą, a nie bębnami!