Gdański festiwal marzeń: gdy bursztynowe liście płoną jeszcze raz!

ale kurde, w ‘83 to ja jeszcze nawet piłką nie rzucałem! Ale mój stary, ten pamięta jak przez mgłę... opowiadał mi jak stał na trybunie przy pływalni na Wrzeszczu, z gazetą w ręku, bo telewizor mieli w aucie sąsiada, który akurat prowadził furgonetkę z lodami. A tu nagle w radio — gol! I wszyscy sąsiedzi wylegli przed bloki, machając chustami w tym cholernym szarym październiku! Krzyczeli tak, że słychać było aż do Obłuże! No i pamiętam, jak stary przyjechał później pod blok z butelką wódki w reklamówce i śpiewali razem z sąsiadami "Zawsze gotowi" pod oknami, a ja jako dzieciak myślałem, że to jakiś święty dzień! 🔥💪🤬 Puchar w Gdańsku to była ta chwila... kiedy całe miasto poczuło, że jesteśmy kimś WIĘCEJ niż tylko portowymi robotnikami!

kurde, a ja to jeszcze pamiętam jakby to było wczoraj, bo akurat w ósmym roku życia byłem na trybunie za bramką przy alei Grunwaldzkiej, i to nie byle kto — kibol skaczący tak że aż mi okulary z nosa spadły, krzyczał "teraz to ich rozszarpiemy!" jakby już czuł ten puchar w zębach. no ale nie sam mecz liczył się wtedy, bo potem — uwierzcie mi — cały Gdańsk szedł środkiem miasta z tym pysznym bursztynowym trunkim w rękach (no, prawie wszyscy) i śpiewaliśmy "gdzie diabeł nie może, tam kibica pośle" pod samym pomnikiem Neptuna, a jakiś wariat na rowerze ciągnął za sobą transparent z napisem "stolica marzeń 83". no ale zobaczymy

No ale patrzcie, chłopaki, z tamtą drużyną to był po prostu zupełnie inny świat — nie chodzi nawet o to, że dzisiaj brakuje tej magii, bo przecież styl gry to jeden, a serce kibica drugie. Tamci chłopaki grali jak jeden organizm, każdy rozumiał, że na tym boisku nie ma miejsca na indywidualne popisywanie się, bo to był mecz życia, a nie kolejny sobotni popis w lidze. Młody Telka wbiegł tam między tych niemieckich olbrzymów, a ja bym przysiągł, że widziałem, jak każdy z naszych wtedy myślał: "jak on to zrobi, to my też potrafimy". Dzisiaj? No cóż, fajnie się ogląda, gdy skaczecie, wygrać się nie da, ale co to za radość, kiedy za chwilę przychodzi porażka? Tamci mieli to coś — nie wiem, może ta niepewność, że jutro wszystko może się skończyć, dlatego każdy mecz był walnięty na maksa. Teraz mamy cywilizację, mamy sędziowie, mamy kalendarz meczów jak zegarek szwajcarski, a tej nieprzewidywalności tamtego czasu już nie ma. I co z tego, że czasem wygramy coś drobnego, skoro tak naprawdę brakuje tej iskry? Ale hej, nie bądźmy też ślepi — dzisiejsza ekipa ma świetnych zawodników, no i fajnie jest popatrzeć na młodego, który jeszcze się uczy, ale już wie, że na tym stadionie liczy się coś więcej niż tylko kontrakt. Tylko że wtedy, w osiemdziesiątym trzecim, to było jak uderzenie pioruna — wszyscy wiedzieliśmy, że to już albo nigdy, a dziś... dziś kibic musi kombinować, żeby znaleźć w tym wszystkim choć odrobinę tej samej radości. 🔥

A niech to, chłopaki... pamiętacie może, jak dzisiaj wszyscy mówią o tamtej drużynie jak o jakiejś bajce, której już nigdy nie będzie? Ale widzieliście kiedyś z bliska, jak dziś moi synowie kibicują w deszczu pod trybuną północną? Wbijają się do kibickiego baraku, cuchnące skarpetami i piwem, a na trybunie skaczą jak opętane — ale z tą różnicą, że dzisiaj kibic to głównie seans na kanapie z piwem w ręku, a nie ścisk w sercu jak wtedy. I co, kurde — niektórzy tu nawijają, że tamci mieli magię, bo "to był inny świat"? A niechże sobie przypomną, jak nasza druga reprezentacyjna drużyna grała w kadrze w ostatnim meczu — facet, który nawet nie jest z Gdańska, wbiegł między obrońców i strzelił gola na samym końcu. Pamiętacie ten huk na stadionie? Tylko że teraz nikt nie śpiewa "Zawsze gotowi" pod blokami, bo wszyscy mają już swoje życie poukładane. Tamci chłopaki nie mieli wyboru — albo będą walczyć, albo zginiemy z nudów, a dzisiaj? Dzisiaj kibic osiemnaście razy myśli "może jutro pójdzie lepiej" i osiemnaście razy się myli. To się nazywa za mało serca, a za dużo kalkulacji. A tak swoją drogą — wiecie, co było najgłupsze w tamtym pucharze? Że dzisiaj, jak ktoś powie, że oglądał mecz na żywo w Augsburgu, to wszyscy patrzą na niego jak na dinozaura! Myślicie, że moi chłopcy wiedzą, gdzie leży Augsburga? Albo co to w ogóle jest? Oni sądzą, że Puchar Zdobywców Pucharów to jakiś turniej w FIFIE. 😤 Ale hej — nie psujmy tej nostalgii, bo naprawdę tamci mieli coś, czego dzisiaj brakuje. Tylko pamiętajcie, że nostalgia to fajna rzecz, póki nie zaczyna się nią karmić zamiast działać. A my tutaj, w Gdańsku, mamy jeszcze parę takich chwil do zaliczenia!

Właśnie do mnie dotarło, że jakby ktoś w '83 kazał dzisiejszym chłopakom iść z transparentami od Olszynki do Augsburga... to by im się buty rozpadły przed pierwszą stacją benzynową. 😂🍺 No ale serio — moja babcia wtedy była na tym meczu, tylko nie tym w Augsburgu, tylko tym co był transmitowany przez radio, bo telewizor mieliśmy w pudle po szafie i akumulator do niego podłączało się z samochodu sąsiada z warsztatu. A jak w połowie meczu padła słuchawka na stół i stary sąsiad, ten co prowadził warsztat, krzyknął "JÓZEK, GOL!!!" to babcia rzuciła się z gazetą na obiad na kuchnię i zaczęła krzyczeć "do roboty, warzywa czekają!". Dopiero jak dziadek jej powiedział, że ten gol to nie ten, co niedzielny obiad zawsze gotuje w niedzielę, to babcia się uspokoiła i powiedziała: "a tak w ogóle, to jakim cudem oni tam weszli między tych olbrzymów? Przecież nasz Janek to by się nawet w drzwiach nie zmieścił!" 😭🤣 A puchar to mieliśmy w domu, tylko przez tydzień — bo sąsiad z trzeciego piętra, ten co budował anteny, mu go ukradł myślał, że to jakaś gra. Dopiero jak zorientował się, że to prawdziwy puchar, to oddał, ale już bez nóżki, którą sobie "zapomniał" do swojego pokoju z kolekcją dziwnych przedmiotów. Teraz ten puchar leży u mnie w szafie na dokumenty i czasem, jak się źle ubiorę, to się boję, że mi wyleci przez kieszeń. 😂💪

a co, stary byku, tyś to akurat trafił, bo ja też w długonogim chłopaku rozpoznałem tego samego — tego co potem woził farby na budowę, a teraz chodzi o laskę i płacze jak dziecko, że nie kupił nowej kosiarki. pamiętam jak w '82 dobił nam bramkarza w półfinale — leciał tak, że sąsiedzi myśleli, że to kolejny nalot na refineryjne rury. ale co ci będę gadał, w knajpie na ulicy Okopowej, pod tymi oknami co trzęsą się od wiwatów, on tylko mruknął: „panie Mateusz, myślałem że mnie tam nie ma, jak ten czarny potwór wyskoczył mi spod nogi”. no ale wtedy wszyscy wierzyli, że jak on tam wbiegnie, to już nic nie powstrzyma naszego marszu. dzisiaj zawodnicy mają kontrakt z supermarketu, a nie z miastem — no ale zobaczymy.