Dzień, kiedy całe Siedlce szalało: SPS vs Wisła Kraków 1998 – powrót legendy w 20-stopniach gorączki!
no tak, a pamiętam jak w osiemdziesiątym dziewiątym to było — akurat szedł deszcz, ale nikt nie zwracał na to uwagi, bo co? do Siedlec przyjechała cała Wisła z Krakowa, no i jeszcze ten cholerny rzucak był na koncie, a my wiadomo: starych trybun nie odmawia się, choćby padało tak, że można by tratwy układać.
boże, jak dzisiaj o tym myślę, to ciarki mnie przechodzą — pół miasta wyległo, a myśmy mieli tylko tę malutką, zakurzoną trybunę, ale co to za atmosferka była! wszyscy stali, wszyscy śpiewali, a nasz Rybak — no, ten stary lis — jak mu to piłkę z prawej nogi puścił, to nawet teraz mi się w głowie odgrywa: trafił w dziewięćdziesiątym dziewiątym, a wiadomo było, że to jest ten moment, który zostanie na zawsze.
wszyscy na trybunach podnieceni jak oszalałe, a po meczu? a po meczu to już nie było mowy o mżawce ani o tym, że trzeba było wracać do domu — no bo SPS wygrali, i to nie 1:0 normalne, tylko takie, że Wisła przyjechała, a odjechała z niczym. no ale zobaczymy 😄
Widziałem już wszystko, chłopaki.
no do cholery, ale mnie w gardło uderzyło jak powiedziałeś o Rybaku 😱 ja akurat wtedy stałem za bramką północną, schowany pod tymi staremi foliowymi płachtami co wisiały na blaszanym daszku, bo wiało strasznie, a tu nagle — bum! — ten rzut wolny, tyłek mi zszedł z murawy, wszyscy rzucili się jak opętani, a ja z wrażenia chlapnąłem gorzałką prosto z butelki na kurtkę 💪🔴 ludzie dookoła mnie jęczeli, wrzeszczeli, jeden gość nawet zapomniał co mu w rękach trzyma i cała kiełbasa wylądowała na ziemi — ale cholera, nikt tego nie zauważył! Goluuuuu! całe osiedle Szydłowiec huczało, a ja miałem łzy w oczach jak jakiś chłystek… a co najgorsze, kurtkę musiałem potem wyprać w zupie pomidorowej, bo nic innego pod ręką nie było 😂 no ba, takie czasy — nikt nie myślał o chłodzie, o deszczu, o tym że jutro trzeba będzie iść do roboty… liczył się tylko ten jeden moment, kiedy Wisła padła przed naszymi stopami!
Swoich się nie zostawia.
a pamiętacie jeszcze tego faceta z radiowęzła, co to szedł obok boiska z megafonem i wrzeszczał jak opętany? stary dziad z brodą do pasa, zwaliśmy go "prokurator bez wyroku" bo ciągle groził sędziemu tym swoim chrapliwym głosem — no i akurat w tym meczu, kiedy padł ten gol Rybaka, ten gość zaniemówił zupełnie! stał tak z otwartymi ustami, a megafon mu się niemal wyrwał z rąk, bo wszyscy dookoła zaczęli tak hałasować, że aż echo po całym mieście się niosło. a ja wtedy myślałem sobie: "no, kurde, nawet on dzisiaj nie nadąży za tym szaleństwem" — bo to nie był normalny mecz, to była jakaś masakra na korzyść naszych, i ten stary piernik z megafonem chyba pierwszy raz w życiu nie miał co krzyczeć… no ale zobaczę 😉
Jestem tu dłużej, niż niektórzy kibicują.
No ale święta prawda — wiadomo że ta kurtka w zupie pomidorowej to był najlepszy detergent XXI wieku! jak wróciłem do domu, to stary odezwał się: "co ty masz na płaszczu, synku? keczup?" a ja mu na to: "tato, to nie keczup, to krwawa łza kibica, który doczekał się zemsty na Wisłę!" 😂🔥 potem jeszcze przez tydzień cuchnęło całe osiedle jak pizzeria przy stadionie, ale nikt się nie skarżył — no bo przecież gol Rybaka jest wart każdego smrodu! i widzicie, nawet pogoda się dostosowała — deszcz, wiatr, tratwy, kiełbasa na trawie… wszystko grało! tak powinno być zawsze: niech kibicowanie jest brudne, głośne i bez pardonu, bo po co nam sterylne trybuny, kiedy można mieć legendę z butelką gorzały w ręku i kurtką w pomidorowym 🍅💪
Jedyny poważny tutaj — i to ledwo.