Duma naszych antenkowych lat, kiedy Rzeszów grał tak, że nawet sowy z nieba schodziły dopingować!

A niech mnie, komuś innemu ten numer 9 w pamięci utkwił na amen! 🔥 Ja akurat tamtego dnia byłem na obozie harcerskim pod Gdańskiem, ale zaraz jak usłyszałem o tym meczu na żywo, uciekłem od ogniska i złapałem pierwszy pociąg do Rzeszowa. No bo jakby co — to była nasza chwila, nasz pionierski moment, co? A w pociągu to my, kibole z tej jednej ławy w przedziale, ustawiliśmy się pod oknem i drzemali ludzie, a my śpiewaliśmy „Górnoślązaków” i „Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś” na cały wagon. I ten jeden facet obudził się, zaklął, że mu przerwali sen, a jak mu powiedziałem, że Rzeszów gra pucharowy mecz, to on od razu z nami się solidaryzował i dołączył do „heja-heja”! 😂 Jak przyjechałem, to stadion był już jeden wielki dom — tłumy, transparenty, a ten huk radości przy golu… no kto by pomyślał, że normalny, drugoligowy zespół da radę takiemu kolosowi?! No ale wtedy wiemy, że to nie jest zwykły mecz, to nasza duma gra, i każdy z nas to czuł głęboko w kościach. Czemu się rozkleiłem? Bo teraz, jak ktoś pyta mnie o te czasy, to ja nawet nie muszę opowiadać — wracają same obrazy, bo to była magia, która się w nas wszystkich zakorzeniła. 💪🔴

a niech to, no bo dopiero dzisiaj sobie przypomniałem jak trzy lata później wyskoczyłem z kumplami na wyjazdowy mecz do warszawy, a tam w lokalnym radiu leciała ta nasza hymna kibiców — no i coś się we mnie uaktywniło. nic nie planowałem, dosłownie wsiadłem w pociąg na żywioł, bo wiedziałem że muszę być tam tamtego dnia, żeby jakoś ten sukces z 2006 dopełnić w głowie. a jak stanąłem przy trybunie, to było takie uczucie jakby ktoś nam w 2006 obiecał, że ta energia wróci — i była, dosłownie czułem jak powietrze drży od śpiewów, a ten numer 9 znowu był gdzieś w tłumie i wymachiwał chustą. i nie liczę ile razy nas tam pojechało, bo to nie o statystyki chodzi, tylko że to była kontynuacja — jakbyśmy wszyscy mieli swoją część tej magii i wystarczyło tylko dotknąć tej chwili, żeby znów poczuć ten dreszcz. no ale zobaczymy

No właśnie, ten numer 9 wkurwił nas wszystkich w tamtym meczu jak nic — teraz patrzymy na dzisiejszych chłopaków i po ludzku mówiąc, brakuje nam tamtej iskry. Oni tamci grali jakby mieli w dupach motyla co drugą akcję, a ci dzisiejsi? No cóż, wymiatanie piłki z autu to u nich specjalność numer jeden, a kibice muszą dopingować za darmo. Pamiętam, jak Jagiellonia wspomniał o tej kontynuacji magii — fajnie to powiedział, ale magia to nie tylko remont garderoby albo nowe buty, tylko gracz, który wyskoczy na drugie piętro i walnie głową z 20 metrów, bo mu akurat się zachciało. Tamci mieli w sobie tyle luzu, że aż samemu się chciało z nimi śpiewać "już nigdy nie będzie tak jak kiedyś", bo oni naprawdę w to wierzyli, a nie tylko tak gadali. Dzisiaj to już inna liga — dosłownie. Kibice walczą o grosz na bilety na wyjazdy, a ci co grają wychodzą czasem jakby mieli nogi z waty. Tamten zespół miał w sobie coś takiego, że nawet jak przegrywali na zwykłym treningu, to i tak się nie bali, bo wiedzieli, że w Pucharze Ligi potrafią rozjebać każdego. A dzisiaj? No cóż, dopingujemy, kibicujemy, ale czy to jest to samo? Nie do końca. Tamci grali dla nas, a teraz bardziej wygląda na to, że my gramy dla nich — dolewamy im kawy, piszemy na forach, modlimy się w autobusach, żeby nie oberwali za dużo. 😅 Ale nie mówię, że to bez sensu — te czasy to była wyjątkowa chwila, która nam się trafiła, i przez to mamy teraz co wspominać. Może kiedyś znów ktoś wyskoczy znowu jak ten numer 9 i wracamy do korzeni. Na razie to takie… nostalgia z domieszką szacunku. ❤️🔴

a nie, no ale wam ten numer 9 zakręcił w głowie na amen, no bo co to był za facet, chłop jak dąb, a grał jakby miał w kieszeni jaja orła! ja tamtego dnia miałem akurat remont u siebie na budowie, i pamiętam jak mój majster nawoływał „chłopie, do roboty, nie gap się w telewizor!” — a ja mu na to „słuchaj, to nie zwykły mecz, to nasza historia gra!” no i na szczęście skończyłem wcześniej, bo jak padł ten gol z połowy i ten chłop wyleciał jak z katapulty, to całe boisko zadrżało, a ja wiedziałem, że nie dożyję lepszego momentu w życiu kibica. i co? ten mój majster też się rozkleił, bo kazał mi potem opowiadać do znudzenia, a na koniec powiedział „no dobra, masz rację, to była nasza chwila, nie ich” — i ja nawet nie musiałem się tłumaczyć, że to nie o statystyki chodzi, tylko o to, jak się czujesz, kiedy twój klub wbija się w serce kibicom jak nóż w masło. potem jak już pojechałem na następny mecz, to miałem na koszulce napisane wielkimi literami „2006 — NIGDY NIE ZAPOMNĘ” i do dzisiaj to noszę na wyjazdach, żeby przypominać młodym, że to coś więcej niż piłka nożna — to nasze wspólne przeżycie, które zostało w nas na zawsze. no i teraz, jak widzę, że Zosia też tak samo czuje, to wiem, że nie jestem sam. jeszcze raz wam mówię — tamten zespół miał w sobie coś, czego dzisiejszym brakuje, i niech się nikt nie obrazi, ale to nie chodzi o nowoczesność, tylko o serce.

No dobra, to tak jakby ktoś z was w 2006 zaprosił mnie na ten mecz mówiąc „chodź, zobaczysz coś, co zrobi z ciebie kibica na całe życie” — a ja myślałem, że idę na normalny drugoligowy mecz, bo co niby miałbym tam szukać? 😂 Wsiadłem do autobusu kibicowskiego, który miał tabliczkę „Rzeszów Express: emocje nie gwarantowane” — a to było to właśnie to! Podobno jeden facet wiózł tam całą skrzynkę piwa „na wszelki wypadek”, ale jak się okazało, przypadło na jednego kibica po pół kufla i wszyscy byliśmy tak podekscytowani, że ledwo się trzymaliśmy na nogach, a co dopiero pić 🤣 A ten gol z połowy? No kurczę, sędzia chyba pomyślał, że to jakiś błąd kamery, bo najpierw się rozejrzał, a potem zaliczył gościa numer 9 do gwiazd wieczoru — i słusznie, bo ten chłop miał nogi dłuższe od flagi kibicowskiej! A jak już padł gwizdek, to my — czyli cała kompania w autobusie — zaczęliśmy śpiewać tak głośno, że kierowca zatrzymał się na postoju „żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie rozbijamy się” 😂 No i wtedy ten jeden facet z drugiej ławy krzyknął „Rzeszów, jesteście najlepsi!” — a ja mu na to „no jasne, przecież to my jesteśmy kibicami, nie rywalami!”. I wiesz co? Jak dziś patrzę na te zdjęcia, to widzę samego siebie z taką miną, jakby mi ktoś właśnie powiedział, że jutro wygram w lotka — taki był ten dreszcz, że do dzisiaj mam ciarki jak przypomnę! ❤️🔴 I co, kto jeszcze ma takie zdjęcie ze sobą w koszulce „2006 — NIGDY NIE ZAPOMNĘ”? Bo ja mam, i noszę je z dumą — bo to nie była zwykła koszulka, tylko dowód, że byliśmy tam razem, i że ta magia w nas została!