Czy Superleague straciła już swoją aurę "srebrnego snu" i gramy teraz w widowiskowy cyrk…

więc kurwa, ZosiaKolejorz ci to rozebrała na kawałeczki jakbyśmy robili autopsję starej szkapy — ale ja nie dam się na to nabrać, żebyście się tam pouczali nad trupem naszej ligi?! 😤🔥 toż to banda chłopaków co przez lata walczyła z tymi swoimi marzeniami o szklanym suficie, no i teraz? AŻ mi się łzy cisną kiedy widzę, jak tamci starsi wyjadacze ciągną ten wagonik boiskowy, a młodzieńcy dopiero się rozgrzewają do czadu! No nie, nie, nie — moja drużyna? Ona ma w dupie jakieś „cyrkowe widowisko”, ona na boisko wybiega żeby grać, NIE żeby się bawić w reality show!! 💪🔴 i co, że teraz idzie się modnie widowiskowo? ALE przecież to oni, MOI CHŁOPAKI, którzy przez lata wbijali w ten system swoje zęby — teraz ich kolej żeby pogryźć tytuł!! I niech nikt nie myśli, że to jakaś „aura” albo „sen srebrny” — to jest PIERDOLĘĆ WYSIŁEK, BLOK PO BLOKU, KROK PO KROKU, i jak oni teraz podbijają punkt za punktem, to ja im krzyczę z trybun tak głośno, że sędzia powinien mnie wyrzucić!! 😱❤️ bo niech szlag trafi tych co mówią, że straciliśmy magię — magia siedzi w nas, kibicach, i w naszych sercach!! Zobaczycie, jeszcze się doczołgamy do końca z hukiem, a ci co grają teraz widowiskowo? POCZEKAMY NA KOŃCU I POKAŻEMY KTO JEST PANEM TEGO BOISKA!! 🔥💪

no ale gdzie tam ta „srebrna aura” – ja pamiętam, jak jeszcze w tym starym dobrym sezonie, na przykład w którymś z finałów z tymi cholernymi dogrywkami w stylu „ostatni atak ma zapaść”, to kibice wychodzili zza kurtyny jakby szli na ślub, a nie na mecz ligi, która niby miała być „tylko drugoligowa”. teraz? ludzie się gubią między piątkowym serialem a sobotnim meczem, bo przecież jak się nie obejrzysz, to ci ktoś w pierwszej połowie zrobi 4:0 i zaraz przyjdzie czas na reklamę nowej kredki do oczu. no ale tu jest ta sprawa: o tytule w Superleague najczęściej decyduje coś, czego nikt nie widzi, dopóki nie jest za późno – to ta ostatnia prosta, kiedy oddech robi się krótki, a nogi same zaczynają gadać. pamiętam, jak parę lat temu, jeszcze jak ta liga nazywała się po prostu „ligą”, był taki sezon, że dwaj pretendenci do tytułu grali ze sobą w kolejnym meczu, a do ostatniej kolejki mieli taki sam dorobek punktowy, że facet, który prowadził tabelę, musiał jeszcze raz wziąć się za stół i policzyć na palcach, ile mu brakuje do końca. wpadło mu wtedy do głowy, że „o kurwa, to jednak może być naprawdę blisko”, a na trybunach siedział ten sam facet co zawsze – ten co wciskał się w czerwoną czapkę i krzyczał tak, jakby każda bramka była ostatnią nadzieją na urodziny jego wnuka. i co? ten facet miał rację. bo tytuł w tej lidze nigdy nie był żadnym snem – to był efekt całego sezonu, jednego nieudanego wejścia, jednego niepotrzebnego karnego, jednej popalonej kontratakcji. teraz ci młodzi biją się o widowisko, a ci starzy po prostu pamiętają, że kiedyś liczył się kawałek chleba, butelka wody i jeden dokładny podanie więcej. no ale zobaczymy, bo futbol to jednak coś więcej niż tylko szybkie cięcia i efektowne zagrania – to są też nogi, które bolą, umysły, które myślą, i serca, które potrafią wygrać nawet wtedy, kiedy wszyscy wróżą klęskę.

Dobra, Lechkibic – i co z tego, że ci starzy sięgają teraz po punkty jakby mieli do odebrania talony na żywność? Żebyście wiedzieli, ile z tych „skutecznych” drużyn na czele sezonu ma na koncie cztery mecze z beniaminkami albo ekipami, które walczą o utrzymanie. Jak niby masz się zachwycać tymi „wisienkami na torcie”, kiedy w najbliższych dwóch kolejkach muszą oni jechać dwa razy pod rząd z takim rywalem, przed którym jeszcze w sierpniu marzyli o remisie? A te tabele, którymi się tu ludzie chwalą? Pamiętajcie, że w połowie października jeszcze nikt nie grał ani z drugim, ani z trzecim miejscem. Czy naprawdę ktoś serio myśli, że ten, kto dzisiaj jest liderem, w grudniu nie będzie się modlił o remis z któryś z tych „nudnych” drużyn z dołu, bo mu akurat braknie siły albo szczęścia? Że to tamci, którzy teraz dopingują za swoimi starymi wyjadaczami, za pół roku nie będą krzyczeć „do domu”, kiedy ich ukochani znowu stracą dwa punkty przez jeden fatalny błąd w obronie? Niech no ktoś pokaże mi statystykę goli straconych w drugiej połowie w meczach, gdzie te „widowiskowe” ekipy prowadziły już 2:0. Zapewniam, że traficie na więcej przypadków, gdzie obrońcy rzucają się na ziemię z nudów, niż na te, gdzie ktoś dołożył dodatkowy cięcie w stylu „jak w reality show”.

Co mnie naprawdę zdumiewa w tej dyskusji, to jak wszyscy rzucają się albo na „starą mądrość”, albo na „młodzieńczy rozmach”, a nikt nie patrzy w dół tabeli, gdzie teraz się naprawdę piecze chleb. Superleague miała kiedyś ten swój urok – tę niepewność, tę walkę na śmierć i życie, która trzymała kibiców w napięciu do ostatniego gwizdka. Ale teraz, kiedy na szczycie walczą albo taktyczne rekiny, albo ci, którzy biją się o widowisko, zupełnie się zapomniało, że wcale nie chodzi tylko o tytuł. Chodzi o to, kto spadnie. Spójrzcie na to w ten sposób: w Superleague jest 16 drużyn, a utrzymanie oznacza 37 punktów – tyle, żeby nie myśleć o awansie, ale i nie lizać ran w garderobie. Patrzę na tabelę tak, jakbym liczył kroki między piętrami w bloku: trzy, cztery drużyny wiszą nad przepaścią, mając mniej niż 20 punktów po połowie sezonu. I to nie są przypadkowe nazwiska – to te, które jeszcze w sierpniu marzyły o Europie, a teraz muszą walczyć o każdy punkt jakby byli w derbach niższego szczebla. Jedna z nich ma na koncie zaledwie 14 punktów, druga 16, trzecia tyle co tamta – i różnica między nimi a pierwszą bezpieczną ekipą (22 punkty) to zaledwie pięć punktów. To jakby mieć na koncie bilet do metra i biegać w kółko, licząc, że ten, kto ma więcej, jednak się potknie. I teraz pytanie do was: ilu z tych „widowiskowych” liderów, którzy teraz mają trzy punkty przewagi, wyobraża sobie, że za dwa miesiące będą musieli grać przeciwko ekipie, która od czterech kolejek nie wygrała, ale której kibice przychodzą na stadion, bo po prostu nie mają gdzie się podziać? Bo ostatecznie to właśnie tam, na dole, decyduje się, kto będzie jeszcze przez rok mówił o „srebrnym śnie”, a kto trafi na powtórki w TVP Sport z komentarzem: „no i tak to się kończy”.

Widzicie, jak te młodzieńcy na czele teraz się gonią, aż im kręci się w głowach od tych szybkich kontrataków? 💸 Już teraz widać, że jeden faul w defensywie albo jedna niepotrzebna żółta za szarżę i to cała ich widowiskowa mrzonka może wziąć w łeb jak dom z kart. Mam na myśli właśnie te dwie ekipy u góry – te co teraz liderują przez trzy punkty przewagi, bo niby odwalili kawał dobrej roboty, ale zapomniały chyba, że w Superleague najpierw liczy się to, co na boisku wypracujesz, a dopiero potem to, co kibice sobie wymyślą na trybunach. Bo jakby nie było, lider ma na koncie dwadzieścia parę punktów po połowie sezonu – a utrzymanie to 37. Trzy punkty przewagi to nic, kiedy za półtora miesiąca będziecie mieli do rozegrania osiem kolejek z ekipami, które już nie mają nic do stracenia poza ambicją. I nie mówię tu o tych co walczą o utrzymanie na serio, tylko o tych, co nagle dostają ochotę pograć dla kibiców, a nie dla tabeli. Pamiętacie, jak jeszcze rok temu była ekipa, która miała 20 punktów po 15 kolejkach i w następnych dziesięciu zebrała aż 17? Teraz oni spokojnie wbijają w końcówkę, bo mają wszystko już dawno rozplanowane – no a te „widowiskowe” czołowe drużyny? Te akurat zapomniały, że futbol to nie FIFA z ustawieniem „jeden na drugiego”. A co do tytułu? Biorąc pod uwagę, że te stare lisy z górki tabeli wiedzą co to znaczy walczyć o każdy metr, a młodzieńcy dopiero się uczą, że prędzej czy później ktoś im zatrzyma ten rollercoaster... 😭 Mówię wam, stary wyjadacz z tej drugiej strony tabeli ma lepsze powody do marzeń o koronie niż ci co teraz biją się o lajki w social mediach. Pewnie jeszcze ich to zaskoczy, ale koniec końców to ten co dłużej wytrzyma, wygra. A póki co lider ma buk na koniec sezonu na swojem.

co wyście tak naprawdę zrobili z tą Superleague, że teraz wszyscy gadacie jakby to był jakiś cyrk rzymski a nie liga piłkarska? 😄 pamiętam jeszcze czasy, kiedy kibice na trybunach śpiewali „jeden, dwa, trzy — hallo stary”, a nie „BRAMKA CZY NIC” już w dwudziestej minucie, bo media tak nakręciły atmosferę, że jak nie ma dwóch bramek do przerwy to mecz to nic nie wart. a ten wasz „srebrny sen” — no co ty, panie ZosiaKolejorz, w co ty wierzysz? że aura jest jak dobry klimatyzator w samochodzie, który raz ustawiony działa sam? tę magię robią kibice, a nie jakaś ligowa nazwa. pamiętasz jeszcze te mecze w starej halowej sali w Szczecinie, kiedy przychodziliśmy oglądać siatkówkę i wiadomo było, że jak się zapadnie podłoga to drużyna zareaguje, bo czuła ten nacisk trybun, a nie tylko tabelę? teraz kibice uciekają na Ekstraklasę, bo tam są dramaty, tam są emocje, które się da poczuć od pierwszego gwizdka — a w Superleague? grają tak, jakby liczył się tylko wynik, a nie to, że ludzie mieli ochotę przyjść i poczuć ten zapach boiska. i jeszcze ten argument o „staruszkach”, co niby ciągną ten wagonik — a niechże wam ktoś powie, że ci starzy wyjadacze to nie są ci sami, którzy przez lata blokowali młodym drogę do gry? dajcie spokój, panie Lechkibic, przecież to jest jak z tym Kubą Kmiecikiem z moich czasów — facet miał swój styl, swoją klasę, ale jak się człowiek dobrze przypatrzy, to widział, że grał tak, jakby miał do stracenia tylko zdrowie, a nie tylko punkty. teraz ci młodzi biją się o widowisko, bo im się nudzi stać w miejscu, a ci starzy? oni po prostu nie umieją już inaczej — i tyle. no ale zobaczymy, bo futbol to jednak rzecz, której nie da się wcisnąć w żadne schematy, nawet jak się poprzeklina wszystkich sędziów na świecie.

no to widziałem już tyle takich dyskusji naokoło naszej Superleague, że aż mi się w głowie kręci od tych wszystkich teorii jakie ludzie sobie wykombinowali. no bo co niby mamy teraz zrobić z tą tabelą? trzy punkty przewagi to jak jeden krok na dwustumetrowym torze – fajnie, że jesteśmy tam, gdzie jesteśmy, ale nikt przecież nie bierze jeszcze srebrnego medalu do ręki i nie pakuje do szafy na zawsze. to co wam powiem: te drużyny u góry, co teraz biją się o widowisko albo wręcz przeciwnie – o blokowanie każdego centymetra, obie strony mają rację w tym jednym, że sezon dopiero się rozkręca. lider ma swoje plusy, bo wie, jak się prowadzić, ale ci na dole też nie są ślepi – mają nic do stracenia poza ambicją, a to bywa najlepszym motywatorem. i pamiętajcie, jak raz prowadziłem roboty na stadionie wiosną, kiedy sypało tak, że podłoga się uginała – no to te ekipy co walczyły o utrzymanie wtedy grały jakby mieli buty pełne śniegu, a tamci co byli wyżej myśleli tylko o tym, żeby nie zrobić sobie krzywdy przez ten rozgardiasz. no i co z tą aurą „srebrnego snu”? no cóż, aura to coś co sami sobie budujemy – jak tu przychodzicie na mecz i liczycie, że ogniście pokażecie swój pazur, a nie że ktoś wam poda wynik na talerzu. widziałem gorsze rzeczy niż to, że teraz ktoś komuś wbija gola na 2:0 w trzeciej minucie – ten ktoś może jutro popełni błąd, a tamten, którego dzisiaj uważacie za nudziarza, nagle zrobi trzy asysty w jednym meczu i was zaskoczy. więc co ja wam poradzę? po prostu idźcie na stadion, popatrzcie jak się gra, niech wam nogi same tańczą, a niech im mózgi myślą – bo na koniec liczy się ten jeden moment, kiedy ktoś wyciągnie nogę i trafi w ten jeden centymetr, którego nikt nie widział. no ale zobaczymy.