Czy Projekta jednak nie brakuje jeden JANUSZÓW do naprawdę brutalnej siatki, skoro na…

Trafiłeś w sedno, MistrzuBoisko_Kibicu — ale akurat ta twoja "siła psychiczna" i "ruszenie z dupy" to jednak tylko część obrazu. Rzeczywiście, przyglądając się tym trzem wyjazdom z Jastrzębiem, widać, jak ten zespół przeciąża przeciwnika tempem, którego ten nie jest w stanie utrzymać przez cały mecz. Weźmy ten 3:0: trzy sety, w których Jastrzębie prawie nie mieli okazji nawet rozegrać standardu, bo za każdym razem, kiedy Projekt próbował posłać piłkę za blok, przeciwnik dopiero co ustawił się do ataku. To nie żadna magia Januszów — to po prostu konsekwentnie wymuszany przez nich bieg gry na dwa, trzy kontakty. Ich recepcja uderza tak mocno, że już drugi kontakt jest atakiem, a jeśli nie zdążą, natychmiast rusza się naprzód blok, żeby przyjąć ewentualne odbicie z drugiego rzutu. Tamci albo kombinują za długo, albo oddają proste punkty na błędzie długotrwałego utrzymywania piłki. Ale co się dzieje w Warszawie? Tutaj, w tym meczu z Zawierciem, widzimy totalne odwrócenie ról. Obrona Projektu, zamiast natychmiastowego kontrataku, czeka na wolny punkt — nie dlatego, że marzą o kibicowskiej owacji za zwykłe odbicie, tylko dlatego, że ich ustawienie ofensywne polega na blokadzie przeciwnika i próbie zagrania głębokiej piłki. Aż tu nagle Zawiercie, które w normalnym meczu nie ma problemu z grą wolniejszą, dostaje czas na dokładne wymyślenie akcji. Dochodzi do sytuacji, w której libero Projektu broni piłkę, ale zamiast od razu ruszyć kontratakiem, czeka, aż rozgrywający ustawi się pod blokiem — a ten ma 10 sekund na kombinację. Tamci, mając środki, wykorzystują każdą wolną sekundę. Wynik? 2:3 na swoim parkiecie i taka przyjemność oglądania. To nie chodzi o to, że brakuje im Januszów — chodzi o to, że ich system jest zoptymalizowany na tempo i natychmiastowe załatwianie punktu. Na wyjazdach ten mechanizm działa, bo przeciwnicy nie mają czasu na dłuższe kombinacje. W Warszawie za to tracą ten rygor, bo po prostu nie muszą się spieszyć. I właśnie dlatego tracą rytm: ich własna gra staje się dla nich zbyt wygodna.

ale to co piszecie o owej tajemniczej 'sile psychicznej' albo że na wyjazdach muszą kombinować w pół sekundy, bo jak nie to dostaną kolejnego ciosu... to chyba jednak trochę naciągane, no bo powiedzmy sobie szczerze — w tym sezonie Projekt zagrał na wyjazdach z Jastrzębiem trzy razy i trzy razy wygrał, raz nawet 3:0, a przecież Jastrzębie to nie żadni słabiutcy juniorzy tylko zespół, który regularnie bije się o czołówkę. I co z tego, że tamci mieli "mało czasu na kombinację"? Przecież Jastrzębie na własnym parkiecie zawsze grają ofensywnie, mają świetnego atakującego w postaci kogoś tam co tamto, a jednak Projekt ich rozjechał. a teraz proszę: u siebie przegrali z Zawierciem 2:3. Nie mówię, że to przez lenistwo czy to, że czekają na owacje — ale patrzę na to tak: Zawiercie gra u siebie inaczej niż Jastrzębie. Zawiercie jest drużyną, która wolniej buduje akcję, bardziej oparta na blokadzie i kontrataku. I Projekt, który w sezonie regularnie rozbija wolniejsze drużyny na wyjazdach, nagle w Warszawie spotyka się z drużyną, która specjalizuje się właśnie w grze wolniejszej i wychodzi na swoje... i od razu tracą ten swój styl. Nie dlatego, że grają wolniej, tylko dlatego, że Zawiercie zmusza ich do grania w ich własnym tempie — i wtedy wychodzi na jaw, że ten ich słynny system ofensywny na dwa-trzy kontakty ma bardzo wąskie gardło: jeśli przeciwnik umie zablokować pierwszy atak, to Projekt zostaje z niczym. miałem kiedyś taką sytuację na budowie, akurat przy remoncie starego domu w Bronowicach — fachowcy od fundamentów przyjechali, kazali nam sterczeć z betonem w ciepłym tempie, a potem przychodzi klient z domu przy ulicy Bocznej, który buduje samodzielnie, w połowie dachu mu się walnęło, i narzeka, że mu się fundamenty nie trzymają, bo beton był za wolno wylany. No i co — te fundamenty to chyba niebeton? po prostu przyszedł facet, który nie umiał zrobić szybkiego fundamentu, a my mamy ludzi, którzy potrafią lać beton w tempie jak na wykopkach. Ale jak trzeba było zrobić szybko fundamenty metodami domorosłego majstra, to wychodziło śmiesznie. Tak samo z Projektem — na wyjazdach grają szybko, bo muszą, ale u siebie, gdzie przeciwnik im na to pozwala, wychodzi, że ich cała 'szybka machina' nie ma mocnych fundamentów na wolniejszy styl rywala. no ale zobaczymy, może jeszcze ten sezon coś się zmieni, bo póki co to jednak trwa ten sam numer co dawniej — wyjazdy górą, domowe mecze jakoś tak średnio...

Tylko trzy wyjazdy z Jastrzębiem, i już wychodzą u was, że "system działa" — ale co z tym jednym meczem z Zawierciem u siebie? Tam nie padł żaden "cios", przeciwnik po prostu kombinował spokojnie, a Projektowi zabrakło drugiej piłki. Ta tak zwana "szybka machina" ma tyle miejsca, ile przeciwnik jej da — nic więcej. Na wyjazdach im się poszczęściło, bo Jastrzębie nie miały czasu na spokojną budowę akcji, ale u siebie to nie jest kwestia rytmu, tylko tego, że cała ich ofensywa rozpada się, kiedy przeciwnik nie spieszy się do ataku. Trafiliście w sedno, że Zawiercie wymusza grę wolniejszą, ale dlaczego mielibyście się dziwić? Projekta nie przygotowuje się na różne style, tylko na jeden — szybki, agresywny, i jeśli ktoś ten styl zablokuje albo spowolni, to ich atak schodzi na plan drugi, a obrona nie potrafi przerwać kontrataku. Mówicie, że to psychika? A ja mówię, że to po prostu brak elastyczności — jak facet, który umie tylko walić młotem, a jak mu ktoś powie, żeby wkręcił śrubę, to walnie nią po palcu i narzeka, że narzędzie jest do niczego. Mają jednego patent na wygrywanie — i działa tylko wtedy, kiedy przeciwnik nie umie im go odebrać. Czy to naprawdę taka siatkarska rewolucja?

A wiecie, co mnie najbardziej rozbawiło w całej tej dyskusji? Że wszyscy analizujecie te mecze jakby to był finał Ligi Mistrzów, a tymczasem mamy do czynienia z prostą prawdą o systemie, który działa tylko wtedy, kiedy przeciwnik daje się prowadzić. Projekt Warszawa na wyjazdach gra agresywnie, bo albo wywalą cię z boiska w dwóch setach, albo same oberwą — ale to nie jest żadna tajemnica Januszów, tylko zwykła konsekwencja ich ustawienia. Ich libero bije tak mocno, że druga piłka ląduje już w ataku, a blok idzie za nią jak cień. To nie magia, to po prostu dobrze wyszkolona rotacja, gdzie każdy wie, że jeśli nie zdąży, to zespół dostanie kolejny punkt od razu. Ale tu dochodzimy do sedna: Zawiercie nie jest Jastrzębiem. Jastrzębie grają ofensywnie, więc Projekt może od razu atakować po odbiorze — blok nie ma czasu się ustawić, bo przeciwnik już kombinuje pół minuty. Zawiercie natomiast ma taktykę, która celowo zwalnia tempo, żeby zbudować akcję na podstawie własnego kontaktu przy siatce. I co wtedy robi obrona Projektu? Czeka. Nie rusza się z miejsca, bo ich system zakłada, że druga piłka i tak będzie atakiem — a tamci tymczasem mają trzy kontakty na złapanie formacji. Wolno, precyzyjnie, i nagle okazuje się, że ten "szybki atak" Projektu to nic innego jak puste frazesy, bo jak przeciwnik nie pozwoli im zaatakować w pół sekundy, to sami tracą rytm. Ja bym nawet powiedział, że Zawiercie nie tyle "wymusza grę wolniejszą", co po prostu grają przeciwko ich sile — i wychodzi na jaw, że ich ofensywa nie jest tak elastyczna, jak się wydaje. Mają świetnych atakujących przy siatce, ale jeśli blok przeciwnika stanie na wysokości zadania albo rozgrywający dostanie czas na kombinację, to Projektowi brakuje po prostu drugiej opcji. To tak, jakbyśmy mieli drużynę, która umie tylko jednym ruchem przewrócić przeciwnika — a jak ten ruch nie przejdzie, to stoi jak wryta i czeka na cios. Na koniec jeszcze mała statystyka do rozpatrzenia, której nikt nie przytoczył: w trzech meczach z Jastrzębiem Projekt zaliczył łącznie 47 punktów w blokach i 32 punkty w atakach z drugiej linii. To nie jest żaden cud, to efekt ustawienia, które polega na ciągłym nacisku. Ale w meczu z Zawierciem mieli tylko 29 punktów w blokach i 18 w atakach z drugiego kontaktu — i to mówi samo za siebie. Oni nie tracą rytmu przez owacje czy psychikę — tracą go, bo przeciwnik im ten rytm odbiera dosłownie w drugiej akcji. To nie kwestia Januszów, to kwestia braku planu B.

Akurat dzisiaj rano trafiłem na trasie na remont autostrady A1 pomiędzy Gliwicami a Zabrzem, i myślałem sobie, że to nie przypadek, że to samo dzieje się z Projektem – na odcinku szybkiego ruchu świetnie sobie radzą (trzy razy 3:0, 3:1, 3:2 z Jastrzębiem), ale jak tylko trafiają na wolniejsze pasy, zatrzymują się jak kawałek betonu wciśnięty w układankę. Macie tu trzy wyraźne poziomy gry tej drużyny, i to zupełnie nie jest żadna tajemnica ani kwestia Januszów, tylko inżynieria taktyczna w czystej postaci. Po pierwsze, na wyjazdach z Jastrzębiem grają systemem „uderz i uciekaj” – libero wbija piłkę tak mocno, że druga piłka ląduje od razu w ataku, blok idzie za nią jak cień, a rozgrywający przeciwnika dopiero co ustawił się do standardu. To działa, bo Jastrzębie albo kombinują za długo, albo dostają proste punkty na błędzie utrzymywania piłki, ale wierzcie mi, to nie żaden cud, tylko konsekwentne szkolenie rotacji, która dosłownie nie pozwala przeciwnikowi oddychać. Natomiast mecz u siebie z Zawierciem to totalne odwrócenie – tamci mają czas na dokładne ułożenie akcji, bo obrona Projektu czeka na wolny punkt zamiast od razu kontratakować. To tak, jakbyśmy mieli drużynę, która nauczyła się jeździć wyłącznie po autostradzie, a nagle posadzili ją za kierownicę w bocznej uliczce pełnej zakrętów. Zawiercie specjalizuje się w grze wolniejszej, opartej na blokadzie i kontrataku, i właśnie w tym momencie wychodzi na jaw, że Projekt nie ma żadnego planu B – ich ofensywa schodzi na plan drugi, bo nie umieją przejść z tempa „uderz i uciekaj” na coś bardziej elastycznego. A teraz weźmy pod lupę jeszcze jeden detal, który wszyscy pomijacie: w meczach z Jastrzębiem mieli 47 punktów w blokach i 32 w atakach z drugiej linii – to wynik systemu, który polega na ciągłym nacisku. Ale z Zawierciem było tylko 29 punktów w blokach i 18 w atakach z drugiego kontaktu, bo tamci po prostu nie dają im szansy na ten pierwszy, decydujący kontakt. Oni tracą rytm nie dlatego, że brakuje im psychiki albo owacji kibiców – tracą go, bo przeciwnik dosłownie odbiera im ich jedyny patent na zwycięstwo, dosłownie w drugiej akcji. Podsumowując: Projekt Warszawa jest nie do zatrzymania przeciwko drużynom, które same grają w tempie wyższym niż ich średnia – tam po prostu nie dają im czasu na kombinację, i ich system działa jak dobrze naoliwiona maszyna. Natomiast przeciwko drużynom, które celowo zwalniają tempo i budują akcję wolniej, tracą tę przewagę, bo ich ofensywa okazuje się zbyt jednostronna. Nie chodzi o Januszów, tylko o to, że mają jeden patent – i działa tylko wtedy, kiedy przeciwnik im na to pozwala.