Czy Lublin PLĄTANINĘ wyników z Zawierciem da się wytłumaczyć TYLKO losowością, czy jednak…

Ciekawe, dlaczego ktoś twierdzi, że losowość tłumaczy tu wszystko, skoro mamy do czynienia z serią meczów, w której na własnym boisku Lublin występuje jak zawodnik Ekstraklasy, a na wyjeździe nagle staje się drużyną drugiej ligi — to nie żadna naukowa analiza, to widok, jakby ktoś dwoma rękoma naraz gasił i zapalał światło. Problem tkwi nie w tym, że Zawiercie jest mocną drużyną — bo nawet jeśli weźmiemy pod uwagę ich bilans, to 1:3 na wyjeździe przeciwko Lublinowi, który tydzień później 3:0 je poskładał na własnym stadionie, wskazuje na coś innego. Tu chodzi o to, jak Lublin organizuje swoją grę w trzech kluczowych aspektach: wciskaniu tempa, utrzymywaniu bloków i radzeniu sobie z kontrami. Pierwszy punkt: tempo przejścia. 3 maja i 10 maja Lublin atakował średnio 1,6 pkt/atak, ale 7 maja spadł do 1,4 — i to nie dlatego, że Zawiercie zagrało lepiej, tylko dlatego, że Lublin zbyt długo "czekał" na drugą fazę. W domu mieli opcję szybkiego rozbijania zagrywek przez rozgrywającego, który znajdował wolne strefy za blokiem przeciwnika. Na wyjeździe natomiast centralny blok Zawiercia zaczął przycinać kąty tak, że atakujący Lublin musieli cofać się do ustawienia — a to kosztowało ich sekundy, których Zawiercie nie oddało. Drugi element: pressing po stracie. Gdybyśmy mieli mierzyć PPDA, to w domu Lublin szybko odzyskiwał piłkę w połowie przeciwnika, blokując wyjścia Zawiercia z obronnej formacji. 7 maja natomiast było odwrotnie — Zawiercie otrzymało wolne pole do kontrataku, bo Lublin nie zamknął boków, a libero musiał wychodzić daleko poza swoją strefę, zostawiając przestrzenie między środkowymi a skrzydłowymi. To nie przypadek, że dwa z trzech punktów dla Zawiercia padły z kontr, a nie z otwartej gry. Trzecia kwestia: strefy mocne/słabe. W domu Lublin miał pełną kontrolę nad strefą nr 4 (lewe skrzydło), gdzie ich atakujący trafiał na osłabiony blok Zawiercia. 7 maja natomiast Zawiercie celowo osłabiało lewe skrzydło, żeby zepchnąć atak Lubelszczyków w prawo, gdzie blokował ich wysoki środkowy Zawiercia. To prosta taktyczna gra na osłabienie mocnej strony przeciwnika — i Lublin dał się na to nabrać. Podsumowując: to nie jest kwestia szczęścia, tylko dwóch błędów powtarzalnych. Po pierwsze — brak stabilności w tempie między pierwszą a drugą fazą. Po drugie — zaniedbanie blokowania boków podczas pressingowych akcji. Gdy Lublin gra z pełnym napięciem od pierwszego gwizdka, ich przewagi są bezdyskusyjne. Gdy zaś zaczyna "myśleć" na boisku zbyt długo, traci fundamenty, na których zbudowali swoje zwycięstwa. Tyle wniosków da się wyciągnąć z samych wyników — a przecież statystyki zawsze są tylko odbiciem tego, co wydarzyło się na parkiecie.

ej, no ale patrzcie — zeby mnie ktoś powiedział, że to wina taktyki, kiedy mnie się zdaje, że to po prostu klasa i forma, i że w tym sezonie Lublin ma mentalną huśtawkę większą niż moje wnuczę na karuzeli pod Plantami? przecież jak grali 30 kwietnia na wyjeździe, to też byli pod presją, a wynik wyszedł 3:0. co niby się wtedy zmieniło? od tamtej pory tylko cztery mecze minęły, cztery tygodnie — nie za krótko, żeby kogoś kompletnie od nowa uczyć? przecież Zawiercie to nie Legia, nie zesłali na ławkę piątego środkowego, żeby tak drastycznie zmieniać układ gry. i co z tą sławetną drugą fazą? że niby Lublin czeka zbyt długo? ale gdzie? jakim cudem na wyjeździe 30 kwietnia im to nie przeszkadzało, a tydzień później już tak? chyba że ktoś w Lublinie dostaje jakiś dzienny tik nerwowy i decyduje na miejscu, czy ma być jeden styl, czy drugi — bo to by było naprawdę mistrzostwo świata w samouszkodzeniu. a no i ta historia z lewym skrzydłem — że niby Zawiercie je osłabiło? serio? przecież jak grają normalnie, to ich atakujący trafiają w każdą dziurę, co niby by się miało zmienić przez to, że Zawiercie postawiło blok inaczej? chyba że w Lublinie ktoś wpadł na genialny pomysł, że jak się cofnąć zawodnika do drugiej linii, to przeciwnik się ucieszy — ale to już nie taktyka, to raczej jakaś psychodeliczna rozrywka dla kibiców. no ale zobaczymy, czy im to przejdzie, kiedy w maju znowu na wyjazd polecą — bo o ile pamiętam, jak ja jeszcze kierowałem budową hali w Nowej Hucie, to różnica między dobrym a złym dniem na boisku to zwyczajnie kwestia nastawienia, a nie magii taktycznej kartki, którą ktoś rano wydrukował.

A to już jakiś koncept, żeby te 3:0 i 1:3 objaśnić tym, co niby trener napisał na kartce. Przecież jakby tak było, to skoro 30 kwietnia na wyjeździe wyszło im 3:0 z tą samą taktyką, co tydzień później miała być nagle piekło, to albo w Lublinie siedzi geniusz, który raz na tydzień drukował inną instrukcję, albo przeciwnik dostał nagłą amnezję i zapomniał, jak blokować. Trzy mecze z rzędu 3:0, a potem taka zmiana — no dobra, powiedzmy, że Zawiercie 7 maja zagrało „genialnie”, ale pytanie tylko, dlaczego nie zagrali tak samo 30 kwietnia. Bo jeśli ta taktyczna układanka działa tylko raz na cztery spotkania, to już nie jest taktyka, tylko hazard. Zaśmiałbym się, gdyby ktoś mi powiedział, że analitycy oglądają te mecze i widzą jakiś głęboki sens — bo osobiście widzę tylko to, że Lublin raz gra jak drużyna z plus minus, a raz jakby im ktoś w przerwie kazał grać przez trzy sety w wolnej piłce. I skąd niby wiadomo, co tam było na tej kartce? Może trener akurat tej soboty zaspał i dał gotowca z ubiegłego roku, a Zawiercie akurat na to trafiło — to by tłumaczyło więcej niż „stabilna taktyka”.

ej, no przecież ja tam byłem, w sosnowieckiej hali, kiedy to 3 maja Lublin wrzucał Zawierce kości do trumny na własnym parkiecie — i nie było tam żadnego magicznego schematu, tylko zwyczajna siła mięśni i zgrana paczka, która wiedziała, co robi. środkowi tak ustawiali bloki, że Zawiercianie musieli szukać wolnych miejsc pod siatką jak nurek po perełki na dnie morza. a ten ich rozgrywający, ten Stępień czy jakoś tak, to on miał oko jak jastrząb — połowa ataków schodziła przez lewe skrzydło zanim Zawierce zdążyli zareagować. ale 7 maja to była już zupełnie inna bajka. siedziałem w ostatnim rzędzie za ławką Zawiercia i widziałem, jak ten sam blok, który dzień dobry niedzielny działał jak szwajcarski zegarek, teraz stoi jak wieża Babel — raz jeden z Libero się spóźnił o pół sekundy, raz środkowi posprzeczali się między sobą, kto ma kogo brać, i już Zawiercie mieli wolne miejsce jak w szwajcarskim serze dziury. no i te kontry — niby Lublin próbował napierać, ale kiedy już dostali piłkę po stracie, to Zawiercie mieli dwie sekundy żeby ją odebrać, i to robili. pamiętam, jak jeden z ich atakujących, ten wysoki gość, wyskoczył jak na trampolinie i przeskoczył cały blok Lubelszczyków jakby ich tam nie było. no ale coś mnie dziwi — dlaczego 30 kwietnia im to nie przeszkadzało? pewnie dlatego, że Zawiercie tamtego meczu po prostu nie mieli lepszego dnia. widziałem, jak ich rozgrywający rzuca piłkę w aut aż cztery razy w pierwszym secie — to nie taktyka, to zwykła słaba forma na jeden dzień. ale 7 maja to już było coś innego: oni po prostu przestali się bać. i to jest ta cholerna prawda — czasem zmiana wyniku zależy nie od papierka trenera, tylko od tego, czy drużyna przeciwnika przyszła w dobrym humorze, czy w takim, że gotowi są walczyć o każdy punkt. no ale zobaczymy, jak im pójdzie w kolejnym meczu — bo mnie się zdaje, że w Lublinie albo mają za dużo pomysłów, albo za mało konsekwencji, bo jakby mieli jedno albo drugie, to takich huśtawek by nie było

No do licha, ależ te cztery mecze z Zawierciem to naprawdę najlepszy przykład na to, jak dwie zupełnie inne drużyny mogą się ukrywać pod jednym herbem — raz solidny mistrz ligi, a raz zespół, który nawet w I lidze miałby problem z miejscowym LZS-em. Ale nie, nie będę uciekał od konkretu: przeciw komu taka zmienność NIE zadziała, a przeciw komu TO właśnie jest broń. Weźmy sprawę na chłodno, bo jak coś się powtarza cztery razy z rzędu, to losowość schodzi na drugi plan — przynajmniej statystycznie rzecz biorąc, czterech identycznych wyników się nie zdarza. Tylko spójrzcie na kalendarz: 30 kwietnia wyjazd, 3 maja dom, 7 maja wyjazd, 10 maja dom. Lublin ma tu JEDEN punkt zapalny, i nie jest to ani Zawiercie, ani trybuny, tylko… ich własna skóra. Dokładnie tak: gra przeciw drużynom, które wiedzą, jak blokować ich mocne strony, to nie jest ich problem, tylko przeciwnika. Problem pojawia się, kiedy Lublin sam sobie zadaje pytanie „jak dzisiaj zagrać?” i dochodzi do wniosku, że dzisiejszy dzień to dobry moment na eksperymenty z ustawieniem skrzydłowego w drugiej linii — bo wtedy tracą swoje NATURALNE tempo, które działa przeciwko 90% zespołów w lidze. Zresztą, spójrzcie na liczby, które podaliście: 1,6 pkt/atak u siebie kontra 1,4 na wyjeździe w tym fatalnym meczu. To nie jest kwestia szczęścia, to systemowy błąd — Lublin gra albo w trybie „uderzaj od razu, póki blok stoi”, albo w trybie „czekaj, ustawiaj, kombinuj”, i te dwa tryby nie mieszczą się w jednym meczu. A teraz pytanie kluczowe: przeciw komu TA zmienność NIE zadziała? Ano przeciw zespołom, które same grają zbyt wolno, by zablokować pierwsze tempo Lubelszczyków. Przykład? Proszę bardzo: ten mecz z Jastrzębskim 26 kwietnia — 3:2 na wyjeździe, mimo iż Jastrzębie to nie żaden mięczak. Dlaczego? Bo Jastrzębie nie mieli bloków, które mogłyby zatrzymać atak Lubelszczyków w pierwszej fazie, więc Lublin mógł sobie pozwolić na „eksperymenty” przez cały mecz — nie musieli utrzymywać idealnej synchronizacji, bo przeciwnik nie był w stanie im w tym przeszkodzić. Z kolei przeciw Zawierciu, które blokuje z wysokości i potrafi czytać zagrywki, Lublin nie może sobie pozwolić na półśrodki — tam liczy się tylko jedno: albo atakujesz z prędkością światła, albo oddajesz piłkę Zawierciu na kontrę. Podsumowując: ta zmienność NIE zadziała przeciw drużynom, które same grają w tempie, którego Lublin nie może spowolnić — czyli przeciw wolniejszym, mniej zorganizowanym przeciwnikom, którzy nie potrafią zatrzymać ich pierwszego ataku. Za to przeciw blokom wysokim, szybkim i przewidującym — takich jak Zawiercie — Lublin musi być konsekwentny jak zegarek, bo inaczej ten „dzienny tik nerwowy” skończy się kolejną porażką, a nie kolejnym 3:0.