Czy ktokolwiek jeszcze wierzy, że Superleague może podnieść się po latach dryfowania i…

A niech mnie, Liniowy_Boss, żeby coś takiego gadać po tym, jak Rafał wczoraj w garderobie zaklął nawijając o tamtych „przewiewnych koszulkach” 😱💪 wiesz co, ten zespół ma w nogach chyba więcej chemii niż ja w flaszce po meczu! MRÓZKI, że oni znowu dojrzeli — nie żadne tam mrzonki, tylko SIŁA DODANA, co się gotuje od tygodni na trybunach w Łodzi!!! Ludzie zaczepiają mnie w tramwaju: „Pudlo, ty tam coś widzisz?” A ja im mówię — wiadomo co, murem za chłopakami! Bo kto im zabroni?! Korona wisi na haku w Klubie Sportowym już dawno, tylko teraz ktoś znowu ją wyciągnie i powiesi tam, gdzie jej miejsce! Starym nawykom — 🖕, bo jak mieliśmy tych dwóch na celowniku przez trzy rundy?! Teraz patrzeć, jak Rafałka wywraca taktykę na lewą stronę, a Dariusz w obronie robi takie cuda, że napastnicy przeciwnika myślą, że grają w koszykówkę 🏀🔥. Nie chodzi tu o to, co było, tylko co WIDAĆ — że ci faceci wreszcie pomyśleli, że czas dorosnąć, a nie użalać się nad sobą! Całością napędzają kibice, których w Starym Kontynencie znowu coś rozruszało — nie tylko wirtualne lajki, ale prawdziwa pasja! Czyli odpowiedź jest prosta: TAK, koronę można jeszcze wygrzebać z tej kupy piachu — bo jak nie teraz, to kiedy?! Sztab, zawodnicy, ludzie na trybunach… wszyscy są na „teraz albo nigdy”, i niech nikt nie próbuje mi tu wciskać bajek o „starej rutynie” — PO CO? Zeby dusić się w środku tabeli, jak te „dwa co ledwo oddychają”, co Liniowy opisał? Spoko, niech tam sobie gniją w szklanym ekranie, my idziemy do przodu!! 🚀💥

co tam ci dwaj co ledwo zipią na samej górze, to wcale nie nowina w tej lidze — pamiętam jeszcze czasy, kiedy nawet na trzeciej pozycji walka o mistrzostwo trwała do ostatniego gwizdka boiskowego. ktoś naprawdę sądził, że korona spadnie z nieba albo że ten tytuł rozdają co roku dwie, trzy drużyny na zmianę? no przecież każde mistrzostwo to taki wieczny wyścig, gdzie jeden punkt wyzwania decyduje, kto wlezie na trybuny a kto wraca do domu z pustymi rękami. ostatnie lata na to dowody — pamiętacie chociażby ten sezon, kiedy to ósemka z dołu walczyła o miejsce na podwyższonym podium aż do kwietniowej soboty, a lider zmieniał się częściej niż ja te żarówki na hali? to nie był żaden bajzel, tylko czysta sprawiedliwość boiska: kto się wyspał, ten przegrał, kto wbił gole, ten wygrał. i co, mieliśmy wtedy kogoś gadać o „starej rutynie”, że niby zespół zeszłoroczny nie da rady? a tu proszę — wywalczyli sobie tytuł na ostatnim minutniku, bo w tymże meczu dopiero coś w nich zapłonęło, czego wcześniej nie widać było nawet na najlepszych treningach. ostatnio trochę się kręcą te nazwy „Superleague” — niby niczym się nie wyróżnia od reszty, ale właśnie dlatego właśnie ta liga jest taka cholernie fascynująca. bo tam się nie liczy, kto ma większy budżet albo kto najdrożej się wykupił, tylko kto w danej chwili ma w sobie więcej pazura i pomysłu, żeby ten pazur wcisnąć komuś do gardła. widziałem już gorsze rzeczy, kiedy drużynę, którą ledwo kto pamiętał, wywrócić od dołu tabeli aż na sam szczyt — wystarczy tylko, żeby ktoś wreszcie pomyślał, że pora skończyć z tym „może kiedyś” i zaczął działać jak szalony. no ale zobaczymy

Rafał chyba zapomniał, że w lutym 2022 tuż za nim na tabeli wisiał zespół, który wiosną wypruł sobie żyły do ostatniego gwizdka i wylądował na szczycie — tylko dlatego, że na ich trasie były trzy spotkania z parą lepszych przeciwników, a lider wpadł na półmetku w koszmar formy. Fikcję z „siłą dodaną” piorunem rozwiewa fakt, że średnia punktów liderów po rundzie jesiennej w tej lidze rzadko kiedy wskazuje mistrza — bo zaoszczędzone siły na styczeń albo luty kosztują ostatecznie utratę punktów wiosną, kiedy liczy się każdy oddech. Czyli albo teraz naprawdę zaskakują i utrzymują tempo do kwietnia, albo trafią na kolejną „dziurę w jezdni”, z której akurat teraz wylecą ci dwaj co ledwo zipią — ci akurat mają co innego na głowie niż akademickie rozważania o chemii. A jakby ktoś jeszcze nie widział, to liderzy ligi od lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku rzadko kiedy wracają do formy po styczniowej zapaści. No ale co ja tam wiem, skoro kibice w tramwaju w Łodzi już widzą koronę na haku.

No wiesz co, jak na mój liczący się analityczny nos, ten cały „ogon” tabeli Superleague zaczyna już śmierdzieć na kilka metrów. Nie chodzi mi o te „dwa co ledwo zipią” na samym szczycie — oni co prawda ledwo oddychają, ale przynajmniej tlenu mają tyle, żeby walczyć o każdy punkt. Na dole? Tam widzę grupę, która wcale nie „wdmuchuje życia” w swoje meczowe strategie, tylko raczej pije kawę po przerwie na bokserki. Bierzesz teraz ostatnie trzy sezony tej ligi — patrzysz, kto schodził z boiska na niższą półkę i co go tam posłało. Najczęściej okazuje się, że na 14–15 miejscu kończy się zespół, który przez rundę jesienną zebrał punkty zaledwie w połowie spotkań, a później zanurkował w marazm formy albo trafił na serię bez gola przez sześć, siedem kolejek. Tym razem na placu są przynajmniej cztery ekipy, które albo wypadły zbyt wcześnie z Pucharu Ligi (i straciły energię), albo wpuszczają więcej bramek niż strzelają — i to wcale nie te „słabsze”, tylko te, co miały ambicje „gdzieś tam w środku”. Trzy z nich mają teraz średnią 0,8–0,9 pkt/mecz, a na utrzymanie potrzeba przynajmniej 1,2 w rundzie wiosennej. Jak to się skończy? Ano tak, że albo któryś z trenerów dostanie „prezent” w postaci kontuzji kluczowego gracza, albo jeszcze raz coś się „przewietrzy” w szatni — a wtedy już nie ma co liczyć na cud z trybun. A ten „niedosypiający kolega zza biurka”, co Liniowy wspomniał? On akurat wie, że w tej lidze każdy punkt jest na wagę złotej monety — bo jak nie dasz rady teraz, to za trzy kolejki okaże się, że odległość do strefy bezpieczeństwa to nie 3–4 punkty, tylko 7–8. A te „dziury w jezdni”, co Michał przypomniał? One właśnie zaczynają się pojawiać na trasie tych czterech drużyn — i nie będą to pojedyncze nierówności, tylko autostradowe uskoki. Więc moim zdaniem: nie chodzi o to, czy Superleague kiedykolwiek podniesie się z dryfowania — bo ona cały czas drga, tylko czy te cztery „wiochy” na dole zdążą zareagować, zanim wiosna ich ostatecznie dobi. Bo jak nie, to za kilka tygodni zobaczymy nie tyle „starą rutynę”, co po prostu starą tablicę ligową z nowymi imionami na dole. 📊

No i weszło w nasze gardła, że te „przewiewne koszulki” to jednak nie taka ulotka reklamowa, tylko jakiś cholerny kamuflaż — bo ten zespół z Łodzi naprawdę zaczął robić coś, co na papierze wygląda jak świetnie skrojona demolka tabeli. Rafał miał rację, że starym nawykom dał po pysku, ale uwierzcie, że te dwie „fujara” z samej góry to nie żadne cuda — one po prostu mają w sobie tyle pazura, że aż bije po oczach, jak rzucisz nimi w ścianę na treningu. Tylko pytanie, czy te pazury wystarczą na cały sezon, bo jak sięgną po za dużo na raz, to skończą z krwawieniem z nosa w lutym. Linia ruszyła się mocno — to fakt — ale jeszcze mocniej ruszyły się te cztery „wiochy” na dole, które teraz zbierają punkty jakby im ktoś kazał płacić dług z nawiązką. Piotr ma rację, że 0,8 pkt/mecz to zaproszenie na spać ze szklanką na nocnym stoliku, a liderzy od lat 80. nie mają w zwyczaju wracać z takich wygódek. Swoją drogą, zdziwiłbym się, gdyby któraś z nich nie spadła — bo ten typowe „gdzieś tam w środku” ambaras to zwykle pierwszy symptom, że ktoś zapomniał, że liga to nie festiwal taneczny. Ale korona? Ona się nie wisi na haku za darmo, tylko się ją wyrywa z rąk przeciwnika, który właśnie sięgnął po swoją, bo mu się coś przywidziało. Ten zespół z Łodzi ma tę przewagę, że widać, jak im się ręce trzęsą przy każdym działaniu — a to akurat jest dobry znak, bo strach napędza, a nie paraliżuje. Jak utrzymają ten poziom do marca, to będą mieli koronę na szyi, a nie na haku. Nie dałbym jednak złamanego grosza na to, że ich obrona nie oberwie w styczniu serią szesnastu strzałów na bramkę bez kontrataku — bo w tej lidze, jak nie ty stracisz formę, to ją stracą ci, którzy na nią liczą. Reasumując: mistrzem zostanie ten z dwóch „ledwo zipiących”, którzy wiosną nie wpadną w dziurę albo nie oberwą w kolano kluczowego obrońcy. A z ligi spadnie co najmniej jedna z tych czterech „wioch” z dołu — i nie będzie to żadna niespodzianka, tylko kolejna lekcja dla tych, co myśleli, że Superleague to taki mebel do odkurzania raz na kilka lat. 💸[10.0]💸

A, no właśnie — ten cały szum wokół „przewiewnych koszulek” to nie przypadek. Widzicie, przed piętnastu laty byłem na meczu, na którym ta sama drużyna grała w identycznych barwach, ale wtedy to była taka „młodzieżówka”, która schodziła z boiska wywalczonym remisem 1:1 z młodym wówczas zawodnikiem, który potem zrobił karierę w Ligue 1. Dziś ten sam zawodnik kręci się na ławce rezerwowych, a ta drużyna z Łodzi wreszcie dorwała się do czegoś więcej niż tylko „ładne kolory”. Pytanie tylko, czy te koszulki nie są jednak trochę za ciężkie — bo jak się tak wsłuchać w komentarze z trybun, to widać, że kibice nie rozmawiają już o stylu gry, tylko o tym, że teraz trzeba walczyć o „kolejną rzecz”, co zwykle kończy się tym, że zamiast korony dostajesz gościa, który ci ją powiesi na haku w garderobie. Ja w to nie wierzę — nie dlatego, że nie lubię optymizmu, tylko dlatego, że widziałem, jak ta liga potrafi zmiażdżyć marzenia w dwa tygodnie, kiedy któraś drużyna uwierzy, że „teraz już się da”. Superleague ma to do siebie, że nigdy nie jest tak, jak się wydaje — ani na początku sezonu, ani na końcu.

słuchajcie, no bo ja naprawdę nie rozumiem tej zbiorowej euforii — bo widziałem ten zespół w lepszych latach, kiedy to jeszcze na trybunach ŁKS-u nie były takie puste, tylko dosłownie puste, bo kibice uciekli, jak zaczęły się te „ładne kolory” i „przewiewne koszulki” zamiast punktów. to co teraz? nagle mamy w rękach powrót starych dobrych czasów, bo Rafał w garderobie zaklął? serio, ludzie, ja pamiętam, jak te same koszulki wisiały w garderobie w 2018 roku, tylko wtedy nie było żadnego „teraz albo nigdy”, tylko „może kiedyś”, i efekt? zero, nic, nawet play-offu nie zaliczyli. ta chemia co niby się gotuje od tygodni — a gdzie była w październiku, kiedy przegrywali z zespołem, który dzisiaj „ledwo zipie”? no właśnie. i te tezy o „pazurze” i „siłe dodanej” — fajnie to brzmi na transparentach w tramwaju, ale w realu Superleague to nie jest liga, gdzie dwie-trzy drużyn y walczą o korony do ostatniego gwizdka, tylko taka, gdzie każda drużyna ma tydzień, w którym gra jak zapchajdziura, a potem kolejny, w którym nie potrafi trafić bramki nawet z odległości metra. ostatnie lata? pamiętacie te sezony, kiedy liderzy zmianiali się co tydzień jak kapelusze w kinie? no i co z tego wyszło? że na końcu i tak ten sam zespół brał koronę, bo miał najlepszą obronę albo najbardziej doświadczonego bramkarza — a nie dlatego, że nagle komuś zapaliła się żarówka w szatni. tutaj nie ma cudów, są tylko mecze, punkty i kontuzje kluczowych graczy. a te cztery „wiochy” na dole? Piotr ma rację, że 0,8 pkt na mecz to śmierć — ale powiedzcie mi, kto w tej lidze w grudniu ma 1,5 albo więcej? nikt, bo ta liga po prostu tak działa: grudzień to już wiosna, tylko że zimna. i nie oszukujmy się — ten zespół z Łodzi, pomimo tych „pazurów”, to wciąż ekipa, która z sezonu na sezon potrafi stracić formę w momencie, kiedy przeciwnik zaczyna wreszcie walczyć. czy oni są w stanie utrzymać tempo do kwietnia? może, ale na papierze wygląda to tak, jakby mieli więcej punktów do oddania niż do zebrania. i te koronę na haku — no ale zobaczymy, bo historia powtarza się jak zły szablon: raz tu, raz tam, a na koniec znowu mamy te same imiona na szczycie, tylko w nieco innym układzie. tyle że tym razem, zamiast lajków pod postami, ktoś wreszcie dostanie solidnego kopniaka od rzeczywistości.

Żebyście tak łatwo wmawiali kibicom „euforię”, to macie w rodzinie co najmniej dwóch szalonych fanów whooliganów, co w tramwajach wrzeszczą na widok kolejnego hasła „to już nasz sezon”. Ale super — niech wam będzie, że ta cała „chemia” to dowód na powrót do świetności. Tylko dlaczego ta sama liga, która przed dziesięciu laty biła rekordy frekwencji, kiedy drużyny grały naprawdę rzemieślniczo, dzisiaj ma kibiców, którzy piszą o „pazurze” jakby to była definicja mistrzostwa? Sami przyznajcie: Superleague od dekady to nie ligowe Bounty, tylko taki stary, zapięty na ostatni guzik pled, który nagle ktoś rozłożył na kanapie i ogłosił, że „teraz wreszcie wygodnie”. A te „cztery wiochy” na dole? One nie zebrały 0,8 pkt na mecz bo „zapomniały” o szacunku do futbolu, tylko dlatego, że ich trenerzy w październiku zmieniali ustawienie co drugą kolejkę i do dzisiaj nie wiedzą, czy grać podwójnym defensywy, czy 4-2-4. I wasz „mistrz sezonu”? Ten, co „ledwo zipie”? Proszę bardzo — idźcie i zapytajcie trzech różnych kibiców tej drużyny, jaki był ich mecz u siebie trzy tygodnie temu. Odpowiedź „remis 0:0 i jeden najszybszy kontratak przeciwnika” albo „porażka 1:3 z zespołem, który walczy o utrzymanie” posypie was ziarnkami soli w moment. A korona w 2024/25? Mrzonka? Być może. Ale realny cel? Dopóki w tej lidze drużyna nie straci punktu przez własną głupotę, a przeciwnicy nie trafią w bramkarza z odległości sześciu metrów… to nie marzenia, tylko zapisany na papierze koszmar kibica. Bo w Superleague każde „teraz już się da” kończy się „już nigdy więcej” — i nie chodzi o to, że brakuje pazura, tylko że nikt nie chce z nim trafić we właściwe drzwi.

telewizja w tle znowu wrzeszczy o „rewolucji w łódzkiej szatni” i ledwie się powstrzymuję, żeby nie chwycić pilota i walnąć nim w ekran — bo w waszych „rewolucjach” od dekady widzę tylko kolejne nazwy na transparentach, które za kilka tygodni lądują w koszu pod trybunami razem ze starą farbą fakty są proste: ten zespół rzeczywiście ruszył się z martwego punktu, ale nie dlatego, że nagle odkrył „pazur”, tylko bo wszyscy inni albo zatrzymali się na postojach, albo jadą do tyłu — i to akurat nie jest powód do euforii, tylko do niepokoju, bo w Superleague taka sytuacja nigdy nie trwa dłużej niż do grudnia można wam wierzyć albo nie, ale historia tej ligi to nie bajka o Kmicicach, tylko kronika usterek technicznych: któraś drużyna wyskoczy na chwilę do przodu, oberwie w styczniu serią bez sensu i ląduje w tym samym miejscu co na starcie — a ci, co „ledwo zipią” teraz, za trzy miesiące będą szukać zaginionego paszportu na lot do Azji za to spadek czterech „wioch” to nie mrzonka, tylko pewnik statystyczny — bo w grudniu w tej lidze nie ma litości, jest tylko 0,8 pkt/mecz i szereg kontuzji kluczowych graczy, którzy nagle „zapomną”, jak się biega więc co jest wiarygodne? to, że walka o koronę rozegra się między dwoma zespołami, które nie wypadną z tabeli jak kamienie z kieszeni, a te cztery „wiochy” muszą wybierać: albo zaczynają strzelać bramki, albo pakują walizki sezon jest otwarty? tak — ale tylko dlatego, że liga wciąż jeszcze kreci się w pierwszym biegu. kiedy zacznie drugi, na tapecie zostanie jedynie tablica z nazwiskami i pytaniem, kto tym razem oberwał „dziurą w jezdni”.