Czy Bełchatów specjalnie gubi mecze z Projektem Warszawa, ale tylko te wiosenne?

A dlaczego akurat wiosną ta historia się powtarza? Bo może to przypadłość jesienna, a my teraz patrzymy w złą stronę? 😅

no widzisz, młody, to się nazywa „sezonowe flaki z olejem” albo po naszemu — zawodnicy potrafią wiosną przestawić tryby na luz. marzec-kwiecień to dla nich nie tyle zmiana pogody, ile zmiana nastawienia. pamiętam kiedyś, jak budowaliśmy domek letniskowy nad zalewem i szło jak po grudzie — dopóki nie wyszedł na jaw, że jeden robotnik miał w portfelu asa w rękawie, a reszta myślała, że to kolejny głupi żart majstra. w bełchatowskim przypadku: trzy mecze z projektem wiosną, trzy porażki, a dookoła same kompletne wygrane. dlaczego? bo wiosną, zwłaszcza jak słońce zaczyna nieźle przygrzewać, każdy chce już lato, urlopy, cyferki w końcu idą w górę — a w takim ułatwieniu myśli nie wypada tracić. tylko że projekt warszawa chyba ma jakiś wbudowany termostat: im cieplej, tym oni lepsi. jak zrobiliśmy badania w zespole pod zeszłym rokiem, to okazało się, że kibice wiosną częściej latają na wyjazdy — a to oznacza, że przeciwnik czuje ciąg za sobą, wie, że mu kibiców brakuje na trybunach. i jeszcze ta temperatura na boisku — dosłownie. bełchatowscy zawodnicy przyznali, że w marcu na hali było jak w saunie, a projekt nie dawał im złapać oddechu. sędzia jak patrzy, że ktoś się już gotuje, to mniej toleruje marudzenie — no i po prostu dajesz im spokój, bo wiadomo, że i tak przepadniesz. trzy razy z rzędu, trzy razy ten sam scenariusz. no ale zobaczymy, czy następnego roku w lutym nie zrobią im gigantycznej pułapki i nie posypie się nic na wiosnę. u nas na budowie bywało, że jak kończyliśmy etap przed terminem, to kierownik proponował „jeszcze jeden bonusowy”, a tu nagle deszcz, ulewa, i wszystko idzie w diabły. ot, życie.

no kurczę, wiosna to faktycznie pora, kiedy człowiek myśli, że już wszystko wie, a tu proszę — znowu się okazuje, że natura ma na nas jakieś haki. pamiętam z młodzieńczych czasów, jak graliśmy z fazą „przedsezonowych turniejów” — wtedy to dopiero było zagubienie, bo wszyscy biegali w gumofilcach, a sędziowie marudzili, że boiska za mokre. no ale to co teraz, to jednak inna bajka. projekt warszawa to drużyna, która w marcu-kwietniu naprawdę potrafi wciągnąć nogi w lodówkę i zakręcić tak, że przeciwnik myśli, że gra z wiatrakami — a tu akurat bełchatów dostał trzy razy po głowie, i to w ich własnej hali. Lechkibic ma w tym kawał racji z tą zmianą trybów — ale to nie tylko „luz po urlopach”, to jeszcze specyficzna aura wokół projektowego zespołu. oni przecież od kilku lat grają tyle, że mają wpisane w DNA, jak walczyć jesienią, a wiosną po prostu się rozkręcają. pamiętacie ubiegłoroczny mecz w lutym z drugoligowcem? bełchatów wygrał, ale projekt na wiosnę to zupełnie inny level: młodzi kibice w pociągach, karnety rozchodzą się jak świeże bułeczki, atmosfera elektryzuje nawet tam, gdzie normalnie by się nie zajęło trybun. a co do tej sauny w hali — to nie żadne wymysły. budowaliśmy kiedyś halę sportową w sosnowieckiej dzielnicy, i akurat wiosną instalacje wentylacji zawodziły, bo ktoś pomyślał, że „jeszcze wiosna, to i tak będzie chłodno”. a tu lipiec, ludzie w płaszczach, bo klima padła, i nikt nie wiedział, gdzie wcisnąć guzik ratunkowy. no ale tak czy siak — trzy mecze, trzy razy po plecach, to nie jest przypadek, to jest wzór. albo projekt ma jakiś sekretny treningowy kalendarz na wiosnę, albo bełchatowscy zawodnicy wiosną tracą serce do boju. albo jedno i drugie. no ale zobaczymy.