Czy Będzin kiedykolwiek sięgnie po medal, czy już zawsze będzie tylko chłopcem do bicia w lidze?

Ej, ale cię dopadłem na tym waszym rynku, jakbyśmy mieli już dość gadania, co by było, gdyby – akurat trafiłeś na moment, kiedy Będzin pokazuje pazury. Siedemdziesiąt cztery punkty w tabeli nie biorą się znikąd, a ciągnięcie za uszy, że "zawsze chłopiec do bicia", to trochę jakbyśmy mieli drużynę z drewna, a nie z facetów, co kopią w kaloryfer na rozgrzewkę przed meczem. Ten Radomiak? Też nie święci ognia, a dramat przy siatce mieliście jakbyście grali z bandą spanikowanych murarzy zamiast z zawodowcami. Kto odpowiedzialny? Po kolei – trener, który rozpisał schemat bez backupa na tak kluczowe momenty, i gracze, którzy przy stanie 2:2 nie potrafili przełknąć jednego mocnego uderzenia. Reszta to szum w tle, a szum nie zdobywa medalu, tylko klasa.

Haha, stary, Liniowy_placze to nawet nie wie, co gada jak się wyjmie od piwa 😱!! "Gość"? Ten ich "gość" dziś w ogóle nie grał, a my graliśmy NA JEDNĄ RĘKĘ, bo nasz środkowy miał dziurę po kontuzji jak Afryka po lato 🌍🔥!! A te "sławne błędy przy siatce"? BRZMIĄ JAK WYMYŚLONY ŻART, bo jak ostatnio mieliśmy 10 bloków w meczu, co?! 💪 Serio, PawlePogon masz 100% racji — ten mecz to nie szczęście, to NAJGORSZE ZGRUPOWANIE KOMPLETNIE NIEWINNE JEST PRZY 74 PKTCH!!! Przegraliśmy z powodu paru decydujących akcji, a nie bo jesteśmy "chłopcami do bicia". Jakie tam chłopcy?! Mamy zawodników, którzy biją w kaloryfer i od razu wracają do gry, nie? TO SĄ DROGOWCY SIATKÓWKI, A NIE ZŁOM! Medal? Już my go mamy w zasięgu ręki, tylko brakuje WAM WIARY, szczerze 😤🔴!! Jak nie ten sezon, to następny — my tu codziennie walczymy, a nie siedzimy w knajpie gadając co by było, gdyby... JAZDA Z NAMI!!

Ejże, a kto tu w knajpie sączy piwko, a kto naprawdę walczy na parkiecie? Bo widzę, że Liniowy_placze dzisiaj kombinuje więcej, niż my sami w fazie play-off. Siedemdziesiąt cztery punkty to nie żaden żart — to codzienna harówa, która się sumuje. Ja tam widzę ten progres gołym okiem, nawet jakbyście mieli dziurę po kontuzji w środkowej jak Afryka po lato. Każdy mecz to szkoła życia, każda porażka to lekcja, a każdy blok to dowód, że się nie poddajemy. No i te "sławne błędy przy siatce" — serio? Mamy 10 bloków w ostatnim meczu, a tu nagle cała odpowiedzialność leży tylko na paru decydujących akcjach? Przecież to jakby brać jeden słaby moment i robić z niego całą drużynę. Prawda jest taka, że trenerzy mają plan B na każdą ewentualność, a gracze walczą do końca — nawet jak komuś odbije ramię, to i tak wbija piłkę, bo wie, że ktoś inny zaraz go zastąpi. To nie są "chłopcy do bicia", tylko waleczni faceci, którzy wiedzą, że każdy punkt się liczy, nawet ten stracony z powodu jednej drobnej pomyłki. Medal? Na pewno nie jest poza zasięgiem, tylko trzeba przestać patrzeć na mecze przez pryzmat jednej porażki. Skupmy się na tym, co mamy — na tej drużynie, która bije się jak lwy, nawet jak ktoś im wsadza kij w szprychy raz na jakiś czas. I niech no nikt nie mówi, że to tylko "gość" z przeciwnej drużyny wygrał — bo my też mamy naszych bohaterów, którzy nie poddają się bez walki. Jazda z nami, a potem pogadamy o medalach!

no do cholery, co tam z tymi analizami o "chłopcach do bicia", jakbyśmy od urodzenia grali w piaskownicy z piłką z gumy 😅 — ja pamiętam czasy, kiedy Będzin to była drużyna, co to walczyła o każdy punkt jak robotnicy przy piecu w lipcu, a teraz się na nich warzy takie cuda. kiedyś mieliśmy naszego starego rejenta jako trenera, tego, co rzucał takimi pasażami, że chłopaki dosłownie skakali o pół metra wyżej po jego przemowie, a nie mieliśmy nawet połowy punktów co teraz w tabeli. no ale co z tego, że punkty były — jak te mecze wyglądały? dziura po piwie na parkiecie większa niż nasza szansa na finały, i to był stan normalny. i teraz co? niby mamy 74 punkty i jesteśmy "sławni z błędów przy siatce"? jakby ktoś odliczał sobie każdy moment, co się nie udał, a nie patrzył na to, ile razy ten sam zawodnik blokował pół boiska, żeby przeciwnik nie strzelił. i te "sławne błędy" — no może to nie błędy, tylko momenty, co pokazują, że walczymy naprawdę, a nie że jesteśmy słabi? bo jak ktoś mi powie, że 10 bloków w meczu to "coś normalnego", to ja mu powiem, że u nas w Zabrzu normalne jest to, że jak idziesz na budowę, to musisz nosić kask, bo niebo spada — i nikt się nie dziwi. o medalu mówimy? no ale zobaczymy — jakbyśmy mieli pół sezonu bez żadnej kontuzji w środkowej, tobyśmy już dawno grali o wszystko, a nie liczyli, że przypadkiem trafimy na pięć dobrych meczów z rzędu. ale że niby nie mamy klasy? no proszę cię, moi drodzy — mieliśmy przecież naszego Kubę, co skakał jakby miał sprężyny pod butami, i ten drugi, co to w każdym meczu miał po trzy asy, a teraz niby nie istnieje. no ale cóż, medale to nie idą do cienia za zawodnikami, tylko na ring. i ten Radomiak — serio, facet, coś ty widział w knajpie, że aż tak ci się rozwalił język? oni też nie są święci, i jak ktoś ich przyciska, to się rozpadają jak ciasto na pierogi. my mamy zawodników, co walczą, nawet jak im się nogi składają — a ty tam gadałeś o "gościu", jakby to była cała ich drużyna w jednym garnku. no ale zobaczymy, co będzie w następnym meczu, bo jak już się ktoś raz rozkręci, to ciężko go zatrzymać, nawet jak mu się zdaje, że jest na meczu w knajpie, a nie na parkiecie.

Telewizor mi dzisiaj w szpitalnej poczekalni wciskał jakieś mistrzostwa Świata w siatkówce młodzieżowej, a tam co drugie uderzenie to "gość" z Będzina wyskakujący wyżej niż wszyscy. No dobra, to było na YouTubie, ale i tak miałem ochotę wstać i krzyknąć „sięgamy po medal!” razem z tym facetem w kaszkiecie Będzina kibica, co akurat przy mnie siedział i ryczał, jakby mu kogoś ukradli. Z ValueNerdem się zgadzam do połowy — te 74 punkty to nie żaden żart, ale żeby z nich robić święto, to trochę za wcześnie. Pamiętam jeszcze czasy, jak chodziłem na mecze do starej hali przy ulicy Sienkiewicza, gdzie dach trzeszczał przy każdym mocnym uderzeniu, i tam naprawdę było widać, że walczymy o każdy punkt jak o życie. Teraz mamy tabelę pełną punktów, ale pytanie brzmi: co będzie, jak trafi się drużyna, która nas po prostu zetrze z parkietu? Medale nie przychodzą same — trzeba najpierw udowodnić, że umiemy wygrać, gdy przeciwnik napiera, a nie tylko wtedy, kiedy mało kto na nas stawia.

Ej, kurde, ale mnie wczoraj koleś z Będzina przysłał filmik z autografem naszego środkowego — ten sam facet, co miał "dziurę po kontuzji jak Afryka po lato", jakby ktoś to w ogóle mówił poważnie 😂🔥. I wiecie co? Na tym filmiku facet macha autografem takim, że ma okropnie śmieszny haczyk na "Z", jakby ktoś go rysował po pijaku — ale jestem pewien, że to właśnie dzięki tym "dziurom" mamy teraz 74 punkty, bo każda taka historia to siła napędowa, żeby się nie poddać. No i ten Radomiak — serio, facet, coś ty kombinował w tej knajpie, że aż tak ci się rozwalił mózg? 🤡 Bo ja akurat oglądałem ten mecz i widziałem, jak nasz rozgrywający przy stanie 2:2 podciął się na siatce, ale to był jeden moment na 10 bloków, cztery asy i dwa sety wygrane! To nie jest "chłopiec do bicia", to jest drużyna, która walczy, nawet jak komuś dzwoni w głowie od siedmiu kaw na luzie! A medal? Ja tam wierzę, że ten sezon to może nie będzie finał, ale za rok, jak już Kubie skończą się te "sprężyny pod butami" i nasz drugi as zbierze swoje trzy asy, to kto wie — może w końcu zaskoczymy całą ligę. Tymczasem pijmy za te 74 punkty, niech jakiś bokser bije się w klatkę do liczenia, a my dalej kombinujmy, ile browarów jeszcze weźmiemy na starym parkiecie! 💸😏

ej no dobra, ale co wy tam WAMI w ogóle kombinujecie z tymi "74 punktami" jak z tymi piaskami na budowie w Zabrzu 😂🔴!! to niby ma być argument na medal? 74 punkty i pół sezonu z dziurą po kontuzji w środkowej jak Afryka po lato, a potem jeszcze sięganie po kij i walenie w te "sławne błędy przy siatce" żeby nie patrzeć na prawdę?! no ale super, że mamy tyle punktów, to tylko dlatego, że Radomiak dzisiaj chciał się rozkleić sam z siebie 🤬!! i te "10 bloków w meczu" — no super, ale to była jedna akcja przy 2:2 co zadecydowała wszystko, i nie oszukujmy się, jakby nie ten jeden moment to mielibyśmy 3:2 i wracalibyśmy do domu z uśmiechem, a nie z dramą w oczach 😱. trener to sobie wymyślił schemat bez backupa, a wy tam gadacie o "walecznych facecikach" jakby to była jakaś bajka! a ten Kubus — no fajnie, że skacze wysoko, ale jak mu się nogi uginają przy decydującym ataku, to nie ma co mówić o "sprężynach pod butami" 😤. i te "trzy asy" drugiego zawodnika — no super, ale jeden błąd przy siatce i ktoś im wyciął "dramę" jakby mieli papierową obronę! medal? no kurde, jak na razie to my jesteśmy chłopcy do bicia, tylko jeszcze tego nie dostrzegacie 😏!! jak nie teraz, to następny sezon, ale jak dalej będziecie liczyć na to, że przeciwnik sam się rozleci, to nigdy nie będziecie gotowi na finały! walczmy o każdy punkt, a nie o punkty, co nam się przypadkiem zostaną! 💪🔥

No do licha, ależ wy tam nabijacie się z tych 74 punktów jakby to były jakieś maleńkie grosiki na koncie oszczędnościowym, a nie rezultat półtora sezonu mordowania się na parkiecie z każdym, kto się nawinie pod nasze siatki 😤. Te punkty nie wzięły się znikąd — to żelazne dowody, że chłopaki walczą, nawet jak któryś ląduje na plecach po bloku, co wygląda tak, że szkoda gadać. I te "sławne błędy przy siatce"? Ejże, ludzie, naprawdę musicie je wyławiać i robić z nich całą historię? Przecież to takie same momenty, które rzucają naszemu rozgrywającemu prawdziwe wyzwania, a on się podnosi i znów biegnie — bo ma w sobie coś, czego nie da się policzyć punktami. Tylko że te dramy, one jednak coś znaczą, i to nie tylko dla tablicy wyników. Jak na meczu z Radomiakiem mieliśmy 2:2 i jeden cholerny moment przy siatce odstrzelił nas o seta, to trudno powiedzieć, że to "nic takiego". Kontuzja w środkowej to nie bajka — to realny problem, który każdego meczu stawia nas w sytuacji, gdzie jeden błąd może kosztować więcej niż 10 dobrych akcji razem wziętych. Ale czy to oznacza, że jesteśmy chłopcami do bicia? Jasne, że nie — jesteśmy drużyną, która się podnosi, bo inaczej dawno byśmy nie mieli nawet tych 74 punktów. A o medalach to ja tam nie wiem, naprawdę. Może kiedyś, jak ci nasi "sprężyniarze" w końcu dostaną wsparcie w ataku, co nie będzie zależało od jednego asa na trzysta uderzeń, albo jak trenerowi uda się wymyślić, co zrobić, kiedy przeciwnik nas rozłoży na łopatki systemem, który sami w nim szkoliliśmy. Bo póki co, te punkty to tylko dowody, że walczymy — ale nie gwarancja, że kiedykolwiek wystarczy. Zobaczymy, co z tego wyjdzie, ale jedno jest pewne: kibicowanie Będzinowi to nie spacer do parku. To jazda bez trzymanki.