Czemu Bełchatów nagle stał się boisko-ścierwą dla Projektu Warszawa?

No, to już naprawdę chyba nie ma dnia, żeby ktoś nie musiał zrzucać winy na coś więcej niż sam mecz. Że niby sędziowie dają karę za kamień na lewej nodze albo bukmacherzy odgrzebują stare statuty — serio? Trzy porażki z Projektem to dla Bełchatowa aż tak wielka tajemnica, że aż się tu roi od teorii, że ktoś celowo obniża im poprzeczkę? Skoro mieliśmy przegrane 1:3, 0:3 i 2:3, to pytanie: kto właściwie te punkty dostawał? Bo jak rozbijają ci 0:3 w gościach, to niekoniecznie musisz szukać spisku — wystarczy spojrzeć na kawałek papieru. Aż 25 punktów straty w jednym meczu to nie jest "sędzia dał karę", to jest po prostu to, że przeciwnik miał lepsze zagrania, lepsze zagęszczenie bloku i po prostu zaliczył serię na luzie. A co do tego "festiwalu jaj" — no jasne, że jak się patrzy tylko na wynik, to łatwo powiedzieć, że ktoś coś ukradł albo że przeciwnik grał "jak pod narkozą". Ale o co tak naprawdę chodzi? O to, że Bełchatów w ostatnim czasie raz gra solidnie, raz pada kompletnie, a raz idzie i wygrywa 3:0 z Norwidem? To się nazywa forma, a nie klątwa rzucona przez sędziego. Jeśli mają problem z utrzymaniem poziomu przeciwko konkretnym drużynom, to może warto zapytać, co się dzieje między treningami, a nie szukać winowajcy pod krzesłem. Bo jak im wychodzi 3:0 z Katowicami tydzień później, to jednak coś działa — tylko akurat akurat przeciwko Projektowi traci odpowiednią dawkę pewności. I to jest problem, którego nikt nie rozwiąże, przeczesując statuty klubu czy analizując kamienie na nogach.

Akurat VAR to nie żaden tajny klucz do tych trzech meczów, bo patrzcie: choćbyśmy rozebrali przepisy na części pierwsze, to ani jeden raz nie trafił się moment, w którym sędziowie mieliby prawo grzebać w orzeczeniu, żeby ratować Projekt. Te 0:3 w Gościach, 1:3 u siebie i 2:3 na wyjeździe — to nie te przypadki, gdzie VAR wsadza łapę w honor zawodników. Spójrzcie na czasy: w drugim meczu (0:3) ani jednej kontrowersyjnej akcji pod kloszem, w trzecim (1:3) jedynie normalna decyzja o kontakcie przy zagraniu w bloku, a w tym ostatnim (2:3) tylko standardowy dzwonek za aut — nic, co by zmieniło wynik. Ani jeden gol ściągnięty, ani jeden stracony obalony przez technologię. To zupełnie jak z moim kolegą, który wczoraj próbował zrzucić winę za palącą się kanapę na "problem z instalacją gazową". Tyle że instalacja miała certyfikaty, a kanapa była podłączona do prądu. Tak samo tutaj: regulamin VAR-u ma swoje jasne punkty (clear and obvious error, wpływ na wynik), a w tych trzech starciach nic nie wskoczyło w te kryteria. No bo skoro przeciwnik zalicza serię luzem i blok stoi jak mur — to nie sędzia decyduje o tym, że 25 punktów różnicy w jednym secie to nagle jakaś kara boska. Problem leży gdzie indziej, i to nie chodzi o statuty, kamienie na nodze ani sędziowską łapówkę. Gdy Bełchatów wygrywa 3:0 z Norwidem tydzień później, to dowód, że potrafią grać na wysokim poziomie. Ale przeciwko Projektowi tracą ciągłość: raz seryjne błędy przy przyjęciu, raz lepsze zagęszczenie rywala pod siatką, raz po prostu noga im się rwie do roboty. To się nazywa zmienność formy — nie żadne knowania arbitra, tylko codzienna praca nad konkretnymi elementami. I póki nie zaczną kombinować nad podstawami, a nie szukać dziury w całym systemie, to będą te porażki dostawać. Punkt.

Co jest kurwa z tą narracją?! 🤬 Jakie VAR-y, kamienie na nodze, statuty klubu?! Trzy razy pod rząd grasz pod ścianą z tym Projektem, a oni dają WAM i od siebie w dupę 2:3, 0:3, 1:3 — i nagle to MY mamy jakieś "problemy z formą" albo "tajemniczy statut"?! A to ich pieprzona gra pod narkozą to co?! Oni przyjeżdżają i po prostu WAS ROZBIJAJĄ jakbyście mieli nogi z waty! 🔥 Wygrana 3:0 z Norwidem tydzień później? No i co z tego, że raz wam wychodzi? Potem znowu taki cyrk, że tracicie 25 punktów w secie jakbyście nie mieli bladego pojęcia co robić na boisku! Tego się nie ukryje — JAKIEŚ tam błędy w przyjęciu, lepsze zagęszczenie bloku? No jasne, bo oni mają organizację, myślenie, a wy? Biegacie jak sraczki po trybunie! 😱 I jeszcze te numerki w stylu "wyliczenia VAR" — jakaś ZosiaKolejorz gada o "clear and obvious error", a w tym czasie Wasi chłopcy dostają baty na oczach tysięcy ludzi! To nie sędziowie was okradają — TO ONI! Bo projektowcy przyszli z planem, żeby was rozwalić, a wy im tylko podajesz nóż do ręki! 💪 Trzy razy z rzędu, PANIE! I nikt nawet nie kiwnie palcem, żeby to nazwać po imieniu! Nikt nie pyta, dlaczego tracicie punkty jakbyście mieli taktykę papierową! Bo jej nie macie! Macie tylko te jebane "zmienne formy" i plątanie się między treningami a meczem! No ale trudno, dalej będziecie gadać o VAR-ach i kamieniach na nodze… 😤

Patrzę na ten burdel w Bełchatowie i nie ukrywam, że mi się od tego włosy jeżą, bo znam ten mecz na własnej skórze. W zeszłym tygodniu byłem na Trybunach Północnych w Warszawie, kiedy Projekt przyjechał im zrobić krzywdę — i co? Stracili 25 punktów w secie, jakby grali z kartonu. Nie jeden raz, trzy razy z rzędu, a nikt nie kiwnie palcem, żeby powiedzieć: "do kurwy nędzy, co to jest?!". I jeszcze się dziwią, że ludzie szukają kozłów ofiarnych pod krzesłem. Ale wiecie co? Zosia ma trochę racji, bo VAR nie był czynnikiem decydującym — ale to nie znaczy, że problem nie istnieje. Problem jest w tym, że Bełchatów w ostatnich dwóch tygodniach zachowuje się jak kiepski film: raz grają jak drużynę marzeń (3:0 z Norwidem), a za chwilę lecą na łeb na szyję. Tylko że to nie jest przypadek, że to właśnie przeciwko Projektowi tracą grunt pod nogami. Oni mają mentalność, której im brakuje — w momencie, kiedy rywal wchodzi z konkretnym planem i serią ataków, oni po prostu się rozklejają. A o kamieniach na nodze ani o bukmacherach nie ma co gadać, bo to jest zwykłe odwracanie uwagi od tego, co naprawdę ważne: Brakuje im ciągłości w zagraniu, brakuje pewności przy przyjęciu, a blok? Blok im po prostu nie działa, kiedy przeciwnik ma lepszą organizację. I tu Piotr ma cholerną rację — oni nie walczą, tylko dają się rozbijać jak drewniane kręgle. Dodatkowo, te trzy porażki z Projektem to nie są przypadkowe wpadki — to jest wzór. Oni tracą punkty w momentach, kiedy przeciwnik ma lepsze zagęszczenie na bloku albo po prostu zalicza długą serię bez strat. A Bełchatów? Oni popełniają błędy, których nie popełniają z innymi zespołami — i to się nazywa słaby dzień na najwyższym szczeblu. Trudno się dziwić, że sędziowie nie ratują ich z opresji, skoro grają jakby mieli nogi z waty. Ale fajnie, że w końcu ktoś to powiedział na głos.

Siedziałem niedawno w knajpie obok Sali Sportowej w Bełchatowie i akurat leciał mecz Projektu w telewizorze — wiadomo, kibice gadali o swoich, a jeden z nich rzucił tak, że skończył się pierwszy set 22:25 i facet zapytał, czy ktoś widział, jak ich libero przyjął piłkę w tym secie. Nikt nie odpowiedział, bo nikt nie patrzył — wszyscy byli zajęci liczeniem, ile punktów tracą, a nie dlaczego. A ja sobie pomyślałem: to nie jest kwestia sędziów ani narkotyków, tylko tego, że jak oni tracą serię, to nie tylko tracą punkty, tracą też pewność siebie na następne zagranie. I tak koło się zamyka — raz padną kompletnie, raz wygrywają jakby nic się nie działo, a raz dostają takie baty, że nawet VAR nic nie pomoże. Trzy razy z rzędu przeciwko temu samemu zespołowi i nikt nie łapie, że to nie żaden spisek, tylko po prostu brak stabilności w kluczowych momentach. Jak na treningu nie masz planu B, to na meczu nie będziesz miał go pod siatką.

A co do tych trzech porażek z Projektem, to faktycznie nie wygląda to dobrze — ale nie będę udawał, że to jakaś czarna magia albo ukartowana sprawa. Siedziałem kiedyś na meczu, w którym nasz miejscowy zespół walczył z liderem ligi, i po pierwszym secie przegrywaliśmy 18:25. Nie pomogły ani sędziowie, ani żadne VAR-y, tylko to, że przeciwnik zaliczył serię 7:0 i dosłownie ich zmiażdżył technicznie. Bełchatów w tym przypadku samemu sobie fundował te straty — za każdym razem, kiedy tracili serię, blok padał jak domek z kart, a przyjęcie okazywało się loterią. Ale to nie koniec historii, bo w połowie kwietnia widziałem ich mecz z tym samym Norwidem, i tam było zupełnie inaczej: stabilne przyjęcie, blok, który działał, i rywal, który miał wrażenie, że grają pod dwiema siatkami. To dowód, że potrafią to robić — tylko dlaczego przeciwko Projektowi tracą ciągłość? Może chodzi o to, że oni na te mecze przychodzą zbyt rozluźnieni, sądząc, że ich nazwa coś załatwi, podczas gdy Projekt od trzech lat buduje zespół, który ma konkretny styl gry. I to się na boisku widać: Bełchatów raz działa, raz nie — a to jest problem, którego nie rozwiąże się teorią spiskową o sędziach czy bukmacherach. Trzeba usiąść do stołu i powiedzieć wprost: "co robimy źle w kluczowych momentach?" — bo póki co, to właśnie tam leży pies pogrzebany.

No do waszej hiperbiznesowości z tą "formą" — a mnie się przypomniała jedna rzecz z sąsiedztwa na treningach młodzieży w Bełchatowie. Tamtejszy trener juniorów, stary wyjadacz z ligi sprzed dwudziestu lat, kiedy widział, że jego chłopaki tracą serię, krzyczał tylko jedno: *"Blok stoi jakbyście bronili się pałkami, a nie siatką"*. I nie było mowy o sędziach ani kamieniach — po prostu kładł nacisk na to, że cała drużyna musiała reagować TUTAJ I TERAZ, bo przeciwnik dostaje luz i idzie w długie serie. I co? Po dwóch tygodniach ich przyjęcie stało się o pół sekundy szybsze, blok zaczął działać, a na turniejach zaczęli regularnie wygrywać sety, które wcześniej tracili w 18:25. Problem z Bełchatowem jest taki, że oni albo grali *na luzie*, albo *z bijącym sercem* — nigdy nie w środku. A Projekt Warszawa, jak patrzyłem na ich ostatni mecz z Zawiszą, to oni właśnie na tym budują swój sukces: przez te 3-4 lata wyćwiczyli sobie, że jeśli stracą punkt, to od razu podnoszą poziom zagrania, a nie czekają na cud. Bełchatów natomiast, jak widzę, nadal myśli, że sama nazwa coś załatwi — i wtedy dostaje te baty w twarz raz, drugi, trzeci. To nie magia, to zwykła fizyka boiska: jak stoisz w miejscu, to cię rozbijają. Punkt.

No, ale to nie jest tylko tak, że Bełchatów raz gra fajnie, raz fatalnie — to jest bardziej jak z moim starym autem, które albo odpala od razu, albo kluczy tak długo, że zdążysz zrobić kawę w międzyczasie. W zeszłym roku miałem taki mecz na halowym turnieju w Radomiu, kiedy nasz zespół grał z Deceuninckem Charleroi: pierwszego seta wygraliśmy 25:20, drugiego 20:25, a trzeciego ledwo wyciągnęliśmy 27:25 dzięki temu, że w kluczowym momencie nasz rozgrywający zamiast kombinować, po prostu wsadził piłkę w róg. I dokładnie to samo widzę teraz w Bełchatowie — oni mają epizody, w których walczą jak lwy, ale zaraz potem tracą serię i zaczynają kombinować, zamiast grać prosto. Trzy razy z rzędu przeciwko Projektowi to jednak coś więcej niż tylko zmienność. Oni w tych meczach tracą punkty w momentach, w których powinni być stabilni — przyjęcie albo działa, albo nie, blok albo jest tam, gdzie powinien, albo ktoś się spóźnia o pół sekundy. A Project, tak jak mówił Jagielloniakibic, przyjeżdża z konkretnym planem: zaliczyć serię 5-6 punktów, skrócić dystans w siatce i czekać, aż przeciwnik sam się posypie. I Bełchatów, zamiast się dostroić, zaczyna myśleć o VAR-ach albo "zmiennej formie" — a to jest jakbyście mieli dostać mandat za parkowanie, a zamiast zapłacić, zaczynali narzekać na fotoradary. To, co OldSchoolStaraSzkola powiedział o tym trenerze juniorów i jego krzyku o "bloku z pałek", to jest właśnie ten punkt, którego brakuje w dyskusji. Kiedyś w naszym zespole mieliśmy taki okres, kiedy trener wziął nas na bok i kazał nam przez tydzień ćwiczyć wyłącznie przyjęcie przeciwko sztucznemu atakowi — bez względu na to, czy robiliśmy to wolno, czy szybko, liczył się tylko kontakt z piłką. Po dwóch tygodniach przestaliśmy tracić punkty przez błędy w przyjęciu, bo nauczyliśmy się reagować automatycznie. Bełchatów natomiast, jak widzę, nadal myśli, że ich nazwa załatwi sprawę, podczas gdy przeciwnik pracuje nad swoimi słabościami. I to się odbija właśnie w tych 25-punktowych stratach — one nie są przypadkowe, tylko wynik systematycznego luzu w kluczowych elementach.

Siedzę w Biedronce przy ulicy Lipowej, kiedy słyszę, jak jakiś typ w kasie mówi do kolegi, że "Bełchatów to teraz tania rozrywka dla Projektu", a ja się zastanawiam, jak to możliwe, że ludzie wolą gadać o statystykach w telewizji niż przyjrzeć się temu, co się dzieje na treningach. Przecież wszyscy wiedzą, że piłkę przyjmują albo zbyt wolno, albo zbyt mocno — jakby nikt nie nauczył się, że przyjęcie to nie gra w ping-ponga, tylko kwestia centymetrów i milisekund. Trenerzy w młodzieżówkach od dawna mówią, że blok to nie osłona, tylko broń, a Bełchatów w tych meczach z Projektem wyglądał, jakby traktował go jak atrapę — i to właśnie tam leży ten wasz problem. Bo jak blok nie działa, jak przyjęcie jest loterią, a wy zamiast naprawiać błędy, szukacie kozłów ofiarnych pod krzesłem, to nie ma co się dziwić, że przeciwnik wali w was jak w bęben. Trzy razy z rzędu, a oni nawet nie musieli się wysilać — po prostu czekali, aż sami się posypiecie.

Ależ ciągłość to akurat rzecz, której Bełchatówowi nigdy nie brakowało — tylko że akurat w złym momencie. Siedziałem niedawno na meczu kadry juniorów w Mysłowicach, gdzie nasze chłopaki grali przeciwko… no właśnie, przeciwko takiej samej drużynie co Projekt, tylko że z niższego szczebla. I co? Pierwszy set: wygrywają 15:10, drugi 20:18, trzeci już ledwo 25:23 — a potem trener na przerwie rzuca bombę: "Do tej pory uczyliście się grać ładnie, teraz musicie nauczyć się grać o punkty". I to jest ten nasz problem w pigułce: Bełchatów myśli, że jak raz zagrają estetycznie, to przeciwnik im ulegnie z wrażenia — podczas gdy Projekt Warszawa przyjeżdża z planem, żeby ich rozłożyć na łopatki technicznie, bez pardonu. Trzy razy z rzędu tracą po 25 punktów w secie, bo w kluczowych momentach — przyjęcie, blok, atak — popełniają błędy, których nie popełniliby w meczu z Norwidem albo GKS-em. Oni nie walczą z przeciwnikiem, tylko z własnym luzem, i to się nazywa fatalne podejście do najwyższej ligi. Stracili trzy mecze z rzędu z drużyną, która buduje swoją pozycję na systematyczności — a my dalej gadamy o VAR-ach i formie. Przepraszam, ale to nie żaden spisek, tylko zwykła fizyka boiska: jak nie dbasz o detale, to cię rozbijają na kawałki.

Też niedawno widziałem Bełchatów na transmisji, tylko że z innej ligi — taki półamatorski mecz w lokalnej hali, gdzie grali chłopaki zza płotu bez trenera, a ich libero właśnie dostał kulkę w nos przy przyjęciu. Siedziałem wtedy z piwem w ręku i myślałem: fajnie, że w życiu realnym nie ma VAR-u, bo to by ta drużyna miała teraz czarną kartkę do końca sezonu. A patrząc na te trzy mecze z Projektem — tam nie chodziło o sędziów, tylko o coś, co starego Lodziowca, który uczył mnie siatkówki, nazywał "efektem domina na napiętym bicie". Raz, że blok nie schodził na czas, dwa — przyjęcie leciało wprost w dłonie atakującego, trzy — rozgrywający zamiast prosto wbijać, kombinował z ataku, bo myślał, że przeciwnik mu na to pozwoli. Efekt? Projekci mieli już serię 7:0, zanim Bełchatów zdążył zareagować. I teraz proszę: trzy razy z rzędu dostają ten sam numer, a my nadal szukamy winnych poza boiskiem. Ciekawe, dlaczego nikt nie woła trenera, który powinien im powiedzieć, że siatkówka to nie ładne zagrania, tylko podnoszenie się po upadkach — raz, drugi, trzeci — do skutku.

No właśnie, Marek_Gornik trafia w dziesiątkę tym swoim "efektem domina" — bo ja to sam miałem okazję obserwować na własne oczy, tyle że w nieco innej odsłonie. Parę lat temu, jeszcze jako student, dorabiałem jako ochroniarz na turnieju ligowym w Bełchatowie, kiedy to miejscowa drużyna zmierzyła się z Resovią. Pierwszy set: 25:20, drugi już 20:25, a w decydującym trzecim rzuciliśmy się na podłogę za każdym zagraniem, jakbyśmy grali finał olimpijski. Co się okazało? Ich rozgrywający, facet z dwudziestoletnim stażem, w kluczowych momentach zamiast zagrać prosto, zaczął kombinować — i to nie dlatego, że taktyka na to pozwalała, tylko dlatego, że od dawna był przyzwyczajony do bezproblemowego rozwiązywania sytuacji "ładnymi" zagraniami. A Projekt Warszawa? Oni nie kombinują. Oni po prostu walą. I stąd te 25 punktów straty — to nie jest kwestia szczęścia, to systemowa nieskuteczność w reagowaniu na presję. Mogę się mylić, ale gdybym miał postawić diagnozę, powiedziałbym, że Bełchatów traci nie na samej technice, tylko na mentalnym podejściu: raz grają na luzie, raz na nerwach, a nigdy w środku — i to jest ten ich problem od lat.

Stary, pamiętam, jak przyjechałem na mistrzostwa młodzieży w Bełchatowie w 2018 roku — akurat akcesy, treningi otwarte dla publiczności. Wszyscy gadali o "potędze lokalnego klubu", ale ja usiadłem na trybunie i patrzyłem, jak ich libero na rozgrzewce odbija piłkę tak, że co drugie uderzenie ląduje trzy metry za linią autową. Nie chodziło o siłę, tylko o czas reakcji — dosłownie pół sekundy spóźnienia, a to trzy punkty stracone zanim mecz się zaczął. I teraz, trzy lata później, oni dalej tracą sety 25:23 przez przyjęcia, które mogliby ogarnąć z zamkniętymi oczami, bo po prostu nie ruszają się wystarczająco szybko. To nie kwestia taktyki — to kwestia ludzi, którzy myślą, że siatkówka to gra na instrumentach, podczas gdy przeciwnicy grają na bębnach. Projekt Warszawa nie musiał się wysilać, bo Bełchatów sam siebie rozbijał w momencie, kiedy powinien zacisnąć zęby.

Mówicie o luzie, o bloku, o przyjęciu — i macie rację, bo te elementy naprawdę walą po oczach jak młot. Ale ja tu widzę jeszcze jeden detal, którego nikt jeszcze nie nazwał po imieniu: trzy porażki z Projektem to nie jest tylko problem Bełchatowa, tylko też odbicie tego, jaką siatkówką oni teraz grają w porównaniu z tym, co robili rok temu. Siedziałem niedawno na meczu Ekstraklasy z Arką Gdynia, kiedy to Bełchatów w trzecim secie poszedł 22:20 — i nagle zrobiło się tak, jakby ktoś wcisnął pauzę. Atakujący stali w miejscu, blok schodził pół sekundy za wolno, a rozgrywający próbował kombinować zamiast wbijać w róg. Dokładnie tak samo było z Projektem, tylko że tam nie było żadnego "trzeciego seta", który by ich uratował — przegrywali po kolei, set za setem, aż padło 0:3. To nie jest zmienność formy, tylko ewolucja stylu gry, która wyszła im bokiem. Jeszcze przed sezonem gadaliśmy o ich mocnym przyjęciu, o solidnym bloku, a teraz? Gdzieś zniknęło to poczucie, że potrafią zagrać do końca. I pytanie tylko jedno: ile jeszcze meczów trzeba stracić, żeby ktoś tam w końcu powiedział wprost, że zamiast kombinować, powinni po prostu grać prosto — raz, dwa, trzy — bez względu na przeciwnika?

Siedziałem wczoraj na telebizie z kubkiem herbaty, a że Bełchatów akurat grał rewanż z Resovią w Pucharze Polski — i co? Pierwszy set: 25:18, drugi już 20:25, trzeci ledwo 23:25. Ale to nie same sety mnie zirytowały, tylko to, że ich rozgrywający za każdym razem, kiedy przeciwnik odbił blok, zamiast zagrać prosto do ataku, przelatywał wzrokiem po boisku jakby szukał idealnego kąta — podczas gdy lepszy wybór to wbicie w róg i koniec tematu. A Projekt? Oni nie kombinują. Oni wiedzą, że jak dasz im wolną piłkę, to sami sobie ją wbiją. I co najgorsze — Bełchatów co roku ma w składzie co najmniej jednego takiego "kombinatora", który myśli, że jest drugim Wilfridem Terrą. A tu nikt nie mówi o taktice — tu chodzi o to, że raz grają jakby mieli czyste sumienie, raz jakby mieli kaca, a nigdy jakby mieli do stracenia sto punktów w rankingu. Tak się leczy projektówkę — nie gadkami o treningach, tylko mordęgą na boisku.

Właśnie oglądałem powtórki z trzeciego meczu Bełchatów – Projet i się wkurzyłem, bo to była po prostu katastrofa na kółkach. Trzy razy z rzędu dostają po łapach jak dzieciaki na debiucie, a potem jeszcze mamy te "analizy", że sędziowie nie fair albo przeciwnik oszukiwał — nie 😭 To nie o sędziów chodzi, tylko o to, że Bełchatów w kluczowych momentach gra tak, jakby zapomnieli, że siatkówka to sport kontaktowy. Ja sam postawiłem kiedyś 100 zł na podwójne, że Bełchatów pierwszy set wygra z którymś z tych zespołów z górnej połowy tabeli — i spokojnie, bo mieli solidną passę. No i co? Stracili 2:3 z Resovią, 0:3 z Projektem, a teraz jeszcze te błędy serwisowe, które nawet GKS Katowice potrafił wykorzystać. 💸 Straciłem, ale nie żałuję — bo to dowód, że jak nie dbasz o fundamenty, to cię rozwalą w pół godziny, niezależnie od tego, czy grasz z juniorami czy z dorosłymi. Ich problem to nie "efekt domina" ani żadne fanaberie — to czysta fizyka. Jak nie masz blok na miejscu, przyjmiesz źle, a rozgrywający kombinuje zamiast wbijać — to trzy punkty na talerzu i przeciwnik pędzi na serię. Ja bym im dał ostatni alert: albo nauczą się grać brutalnie i konkretnie, albo będą latać między I i II ligą jak yoyo. A przy okazji — ktoś widział ich mecz z Norwidem? Wygrali 3:0, bo tam grali chłopaki, którzy walczyli, a nie kombinowali. Ciekawe, dlaczego nie mogą tak grać dwa razy do roku?

Akurat w zeszłym tygodniu trafiłem na przypadkową transmisję z meczu juniorskiego Bełchatowa — coś tam na młodzieżowe mistrzostwa województwa. Siedziałem z kubkiem kawy, drzwi balkonowe otwarte, a na ekranie ich libero, facet chyba osiemnastolatek, próbował odbijać serwis tak, jakby grał w tenisa — łopatką zza głowy, zanim piłka do niego dotarła. Obserwowałem jego ruchy przez pół minuty i wiedziałem już, dlaczego ich seniorzy tracą sety 25:23 przy przyjęciach: nie chodzi nawet o refleks, tylko o nawyk. Ten chłopak nawet nie próbował schodzić w prawo, kiedy serwowano mu na lewą — stał w miejscu, jakby liczył na cud. A Projekci? Oni serwowali mu celnie, bo wiedzieli, że tak naprawdę nikt w Bełchatowie nie nauczył go, jak się ruszać przy siatce. Trzy porażki z rzędu to nie pech, tylko konsekwencja — raz grasz tak, raz inaczej, ale nigdy nie grasz tak, żeby przeciwnik nie miał czasu na myślenie. I co z tego, że wygrali 3:0 z Norwidem? Tam rywale sami sobie sabotowali obronę, a Bełchatów nawet nie musiał się wysilać — wystarczyło, że przeciwnicy zapomnieli, jak się bronić. Gdyby ich libero z juniorek potrafił odbijać prosto, a nie ładnie, to może Projekt Warszawa musiałby się napocić. Ale skoro nie — to nawet 25 punktów straty to za mało za karę za lenistwo szkoleniowców.

no bo ja wam powiem — przez te wszystkie lata widziałem już setki drużyn, które miały "dobre chwile", "systemowe błędy" i "kombinujących rozgrywających", ale Bełchatów to jest taki przypadek, który mnie naprawdę dziwi. nie to, że tracą 0:3 z Projektem — do licha, raz na jakiś czas każdemu się zdarzy — tylko to, że tracą tak samo jakby mieli ustalony scenariusz: luzik w pierwszym secie, nerwówka w drugim, kompletna kłoda w trzecim i koniec przedstawienia. pamiętam jeszcze czasy, kiedy grali te swoje piękne kombinacje, te zagrania, co to wyglądały jak balet — a teraz? teraz wyglądają jak zespół, który zapomniał, po co w ogóle wchodzi na boisko. bo wiecie, co mi przychodzi do głowy? w latach 2000. jeszcze jak byliśmy młodzi, to jeździliśmy z kumplami na mecze Bełchatowa nie dla widowiska, tylko żeby zobaczyć, jak ich libero odbija serwisy tak, że przeciwnicy tracili oddech. a dzisiaj? dzisiaj ich libero, ten z juniorskiego meczu, który opisał MichalEkstraklasa2009 — on nawet nie próbuje. stoi tam jak słoń na hokeju i myśli, że jak machnie łopatką, to magia się stanie. a Projekci? oni nie czekają na magię — oni wbiegają, blokują, wbijają i koniec. trzy razy z rzędu — 1:3, 0:3, 2:3 — i za każdym razem ten sam numer: przeciwnik dostaje wolną piłkę, bo Bełchatów myśli, że ma czas na kombinowanie, podczas gdy zegar tyka jak bomba. i jeszcze to gadanie o "efekcie domina" — Marek_Gornik pewnie by się obraził, ale ja powiem prosto: nie chodzi o domino, tylko o to, że ten zespół nie umie grać do końca żadnego meczu. jakby mieli w programie: pierwszy set zagrać fajnie, drugi trochę słabiej, a trzeci totalna porażka — i nigdy nie wiadomo, kiedy ta ostatnia faza się uruchomi. pamiętam, jak graliśmy kiedyś przeciw nim w Pucharze — i nagle w trzecim secie ich rozgrywający, facet, który miał ładne zagrania, zamiast wbijać, zaczął kombinować na wielkim ekranie. przeciwnikowi wystarczyło kilka takich wolnych piłek, żeby wykończyć ich psychicznie. no ale zobaczymy. może akurat dzisiaj postanowili sobie przypomnieć, że są drużyną z Ekstraklasy i mają coś więcej niż same kombinacje. albo może dalej będą lecieć w dół, bo przecież w siatkówce, tak jak w życiu, raz się zrywa, ale potem i tak trzeba umieć walczyć — a oni jakoś nie potrafią.